Sad powszechny, III AUa 338/16

Sygn. akt III AUa 338/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2016 r. Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: SSA Lucyna Ramlo Sędziowie: SSA Grażyna Czyżak SSO del. Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Protokolant: stażysta Anita Musijowska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. w Gdańsku sprawy A. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o prawo do emerytury na skutek apelacji A. Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu - IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt IV U 1129/15 oddala apelację. SSA Grażyna Czyżak SSA Lucyna Ramlo SSO del. Joanna Janiszewska-Ziołek Syg. akt III AUa 338/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 5 sierpnia 2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. odmówił ubezpieczonemu A. Ł. prawa do emerytury – z uwagi na okoliczność, że ubezpieczony nie udowodnił 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na dzień 1 stycznia 1999r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych uwzględnił ubezpieczonemu jako pracę wykonywaną w szczególnych warunkach okresy: od 1 stycznia 1984r. do 10 sierpnia 1988r. w Przedsiębiorstwie Budowlano-Usługowym (...) Sp. z o.o. w D. , od 11 września 1989r. do 31 października 1990r. i od 29 kwietnia 1991r. do 31 grudnia 1998r. w P. (...) w K. , w łącznym wymiarze 13 lat, 4 miesięcy i 26 dni. A. Ł. odwołał się od decyzji organu rentowego, wskazując, że przepracował 15 lat w warunkach szczególnych – domagając się uwzględnienia okresu zatrudnienia od 1 stycznia 1981r. do 30 kwietnia 1983r. jako kierowcy samochodu ciężarowego o całkowitej masie dopuszczalnej powyżej 3,5 tony. Wyrokiem z 26 listopada 2015r. Sad Okręgowy w Elblągu oddalił odwołanie A. Ł. . Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach i rozważaniach. A. Ł. , urodzony (...) , w okresie aktywności zawodowej do 31 grudnia 1998r. był zatrudniony: - od 21 marca 1973r. do 14 lipca 1973r. w Spółdzielni Pracy Huta (...) ; - od 4 października 1973r. do 30 kwietnia 1983r. w Przedsiębiorstwie (...) w C. filia D. (w tym od 24 października 1974r. do 7 października 1976r. odbywał zasadniczą służbę wojskową), - od 2 maja 1983r. do 10 sierpnia 1988r. w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) w D. , - od 10 sierpnia 1988r. do 28 sierpnia 1989r. w (...) Przedsiębiorstwie (...) Oddział D. , - od 11 września 1989r. do 30 czerwca 2003r. w Przedsiębiorstwie Produkcji (...) w K. w tym od 11 września 1989r. do 31 października 1990r. i od 29 kwietnia 1991r. do 30 czerwca 2003r. Z dokumentacji osobowej ubezpieczonego z okresu jego pracy w Przedsiębiorstwie (...) w D. wynikało, że ubezpieczony został zatrudniony od 4 października 1973r. w charakterze robotnika transportowego/ładowacza. Następnie od dnia 1 kwietnia 1974r. powierzono mu obowiązku przodownika spedycji. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej został on zatrudniony na stanowisku ładowacza-spedytora. Z dniem 20 lutego 1979r. powierzono zaś ubezpieczonemu obowiązki kierowcy, z dniem 2 maja 1979r. obowiązki ładowacza-spedytora, a od 18 czerwca 1979r. ponownie kierowcy. Stanowisko ubezpieczonego jako kierowcy było wykazywane w dokumentacji z 31 stycznia 1980r., 30 września 1980r., 1 października 1980r., 1 kwietnia 1981r. i 6 października 1982r. Sąd Okręgowy ustalił również, że w aktach osobowych ubezpieczonego znajdują się niedatowane umowy o wykonanie dodatkowych czynności w zakresie załadunku i rozładunku, odpowiedzialności materialnej na samochodzie Ż. oraz wykonywania czynności spedycyjnych w pełnym zakresie. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Sąd Okręgowy przyjął, że ubezpieczony od lutego 1979r. był kierowcą Ż. , a po uzyskaniu prawa jazdy kat. C (od 12 września 1980r.) także jeździł samochodem marki R. i S. . Przy tak ustalonym stanie faktycznym, w ocenie Sądu I instancji odwołanie A. Ł. nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd przechodząc do rozważań natury prawnej powołał przepisy art. 24 ust. 1, art. 32 oraz przepis art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS tej ustawy. Sąd Okręgowy wskazał ponadto, że stosownie do § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn oraz ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Zgodnie zaś z § 3 rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. W myśl zaś § 2 ust. 1 rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Analizując powyżej przytoczone częściowo przepisy Sąd Okręgowy wskazał, że ubezpieczony nabyłby prawo do wcześniejszej emerytury w przypadku łącznego spełnienia przesłanek: - ukończenia wieku 60 lat - legitymowania się łącznym okresem ubezpieczenia w wymiarze co najmniej 25 lat, przypadającym na dzień 01.01.1999r.; - legitymowania się 15 letnim okresem pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, przypadających na dzień 01.01.1999r.; - nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu Państwa. Sąd zauważył, że sporna w sprawie pozostawała jedna z przesłanek – a mianowicie przesłanka wykazania na dzień 1 stycznia 1999r. 15-letniego okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. W ocenie Sądu I instancji przeprowadzone postępowanie nie dało jednoznacznej podstawy do uznania, że ubezpieczony wykonywał pracę w szczególnych warunkach w okresie wskazywanym przez siebie w odwołaniu tj. od 1 stycznia 1981r. do 30 kwietnia 1983r . Sąd wskazał, w dalszej części swoich rozważań, że rodzaje prac i stanowisk uprawniających do obniżenia wieku emerytalnego wymienione zostały w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. Praca w szczególnych warunkach – w rozumieniu ww. § 2 rozporządzenia – to praca wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów prac wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Przy ustalaniu okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach nie jest przy tym dopuszczalne, jak wskazał na to Sąd Okręgowy, zaliczanie innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie są zaliczane do prac w szczególnych warunkach. Tak więc jedynie stanowisko pracy, którego charakter odpowiada stanowisku wskazanemu w odpowiednim przepisie rozporządzenia Rady Ministrów może być uznane za pracę w szczególnych warunkach. W ocenie Sądu Okręgowego prace wykonywane w spornym okresie przez ubezpieczonego należało rozpatrywać w kontekście prac kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, ujętych w wykazie A, dziale VIII, poz. 2 załącznika do w/w rozporządzenia. Sąd Okręgowy, mając na uwadze zeznania świadków jak i samego ubezpieczonego, przyjął, że ubezpieczony w trakcie zatrudnienia w (...) wykonywał obowiązki kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze całkowity pow. 3.5 tony, jednakże nie wykazał on jednak od kiedy, jak i nie wykazał jak długo pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako kierowca samochodu marki S. . Sąd zauważył, że z akt osobowych nie wynika czy i od kiedy ubezpieczony został kierowcą samochodu m-ki S. . Z zeznań ubezpieczonego wynikało, że na samochód S. przeszedł „chyba w marcu 1981r.” Z samych zeznań ubezpieczonego wynikało więc, że samo posiadanie prawa jazdy kat. C (które uzyskał 12 września 1980r.) nie powodowało automatycznie zamiany samochodu dostawczego na samochód ciężarowy. Zdaniem Sądu Okręgowego - dokładnego okresu pracy świadczonej wyłącznie na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony nie można było ustalić także w oparciu o zeznania świadków. Świadkowie kojarzyli ubezpieczonego jako kierowcę samochodu S. , ale jednocześnie z ich zeznań wynikało, że kierowcy jeździli zarówno małymi jak i dużymi samochodami w zależności od potrzeb. Świadek Z. B. pamiętał, że ubezpieczony jeździł także samochodem Ż. . Z kolei z zeznań świadka W. T. wynikało także, że kierowcy zastępowali się i małymi samochodami było wożone pieczywo i towar z masarni, a samochody Ż. nie miały „przypisanych” kierowców. Także sam ubezpieczony nie negował, że na polecenie kierownika czasami rozwoził rano pieczywo samochodem Ż. . Sąd I instancji podkreślił również, że z twierdzeń ubezpieczonego oraz z zeznań świadków wynikało, że praca ubezpieczonego jako kierowcy polegała przede wszystkim na odbieraniu i dostarczaniu towarów według określonego zapotrzebowania oraz na załadunku i wyładunku określonych towarów. Z osobowego materiału dowodowego wynikało, że nie przywiązywano zbyt dużej wagi do faktu, kto jakim samochodem jeździł. Wszystko zależało od zgłaszanego zapotrzebowania i ilości obecnych w bazie osób. Dodatkowo, na co zwrócił uwagę Sąd Okręgowy, zarówno ubezpieczony jak i świadkowie wskazywali, że przeciętnie dziennie pokonywali około 50-60 km, a przewaga prac polegającej jedynie na prowadzeniu pojazdu w pełnym wymiarze czasu pracy pojawiała się jedynie w przypadku tras ogólnokrajowych, na które powstawały zapisy na listach kolejkowych. Odnosząc się do podnoszonej przez ubezpieczonego kwestii załadunku i rozładunku, to Sąd Okręgowy wskazał, że ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe o których mowa w wykazie A, dziale VIII, poz.1 załącznika do rozporządzenia z 7 lutego 1983r. dotyczą materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie o ogromnym ciężarze , a takie czynności ubezpieczony wykonywał sporadycznie jedynie przy wyładunku wagonów z węglem. W ocenie Sądu I instancji czynności za i wyładunkowe wykonywanych przez ubezpieczonego w spornym okresie nie można było kwalifikować wg. Działu VIII poz.1 powoływanego rozporządzenia W konsekwencji Sąd Okręgowy, działając na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie stwierdzając, że A. Ł. nie wykazał, aby w okresie od 1 stycznia 1981r. do 30 kwietnia 1983r. wykonywał prace w szczególnych warunkach na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Apelacje od powyższego wyroku wywiódł A. Ł. . Skarżąc wyrok w całości ubezpieczony zarzucił Sądowi Okręgowemu błędną interpretację zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż nie pracował on w szkodliwych warunkach przez wymagany okres 15 lat - podczas, gdy w rzeczywistości warunek ten został przez niego spełniony. Formułując powyższy zarzut ubezpieczony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie jemu prawa do spornego świadczenia emerytalnego. W uzasadnieniu stanowiska zaprezentowanego w apelacji, ubezpieczony podniósł, iż Sąd Okręgowy skupił się na jego twierdzeniach, w których odmiennie wskazywał on na datę powierzenia jemu obowiązków kierowcy Stara (ubezpieczony nie pamiętał, czy od stycznia, czy też od marca1981r. przejął obowiązki kierowcy samochodu ciężarowego). W ocenie apelującego nawet przyjęcie, że dopiero od marca 1981r. pracował on w szczególnych warunkach to wykazałby on staż pracy w wymaganym wymiarze. Ubezpieczony w dalszej części uzasadnienia podkreślał, iż jedynie sporadycznie zdarzało się jemu jechać mniejszym samochodem – i to na wyraźnie polecenie przełożonego, w sytuacjach wręcz awaryjnych. Okoliczność tę, w ocenie apelującego, należałoby traktować jako usprawiedliwiony wyjątek. W ocenie apelującego wyjątkowy zaś charakter prowadzenia pojazdów innych niż ciężarowych nie może być uznany za równoczesne wykonywanie w ramach dobowej miary czasu pracy czynności nie zaliczanych do prac w szczególnych warunkach. Apelujący podniósł nadto, że co prawda samochodem marki Ż. mógł jeździć kierowca S. , ale S. nie mógł jechać kierowca Ż. (na co wskazywał świadek T. ) – stąd, zdaniem apelującego wynikało jego twierdzenie o „przypisaniu” jemu samochodu marki „ S. ’. Interpretacja zgromadzonego materiału dowodowego, dokonana przez Sąd Okręgowy, w odczuciu apelującego była krzywdząca i nie znalazła oparcia w zgromadzonych w sprawie dowodach. Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja ubezpieczonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny wskazuje, że Sąd Okręgowy wydając zaskarżony wyrok wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla meritum sprawy, przeprowadził wystarczające postępowanie dowodowe, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i wydał trafne, odpowiadające prawu, rozstrzygnięcie. Sąd Apelacyjny podzielając w całości ustalenia faktyczne i rozważania prawne poczynione przez Sąd I instancji przyjął je za własne, nie widząc w związku z tym konieczności ich ponownego szczegółowego przytaczania. Rozpoznając sprawę Sąd Okręgowy nie naruszył zarówno norm prawa materialnego, jak i zasad postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosków apelacji. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest trafne i nie ma podstaw do jego zmiany. Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutu apelacyjnego, uznając przedstawioną w apelacji argumentację za zwykłą polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu niższej instancji. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy świadczenia wyjątkowego, czyli przyznania prawa do emerytury w obniżonym wieku. Warunkiem nabycia przez ubezpieczonego prawa do tego świadczenia jest spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek z art. 32 i 184 ustawy z 17 grudnia 1998r. (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.). Pomiędzy stronami sporna była kwestia legitymowania się przez A. Ł. okresem co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych ( § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze – Dz. U. z 1983r. , Nr 8, poz. 43 ze zm.). Jak wskazuje orzecznictwo Sądu Najwyższego, przesłanki do przyznania świadczenia na warunkach szczególnych, jaką jest właśnie emerytura, o którą ubiega się apelujący, nie mogą być interpretowane rozszerzająco (tak m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. II UK 2/11, M.P.Pr. z 2011 r. nr 12, poz. 663-664 oraz w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. I UK 393/10, LEX nr 950426). Wobec szczególności tej regulacji do ubezpieczonego należał obowiązek udowodnienia wszystkich przesłanek do uzyskania prawa do świadczenia emerytalnego. Zgodnie bowiem z art. 232 k.p.c. w procesie cywilnym strony są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa zatem na stronach, a ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 6 k.c. , spoczywa na stronie, która wywodzi z tych faktów skutki prawne. W konsekwencji nie może zatem skorzystać z uprawnień emerytalnych w obniżonym wieku emerytalnym ten, który nie udowodnił, że wykonywana przez niego co najmniej 15 lat praca (przed 1 stycznia 1999r.), obywała się w warunkach szczególnych i to stale, w pełnym wymiarze czasu pracy (§ 2 ust. 1 w/w rozporządzenia z 7 lutego 1983 r.). Podkreślenia wymaga zatem to, że okresy pracy w warunkach szczególnych powinny zostać wykazane dowodami nie budzącymi wątpliwości. Dowodami tymi mogą być w szczególności: dokumenty wystawione przez pracodawcę, znajdujące oparcie w dokumentacji pracowniczej oraz świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach (o czym stanowi powołany (§ 2 ust. 1 w/w rozporządzenia z 7 lutego 1983 r.) lub nie budzące wątpliwości zeznania świadków - jeżeli ubezpieczony nie jest w stanie przedstawić odpowiednich dokumentów. W rozpoznawanej sprawie trzeba podkreślić, że w oparciu o akta osobowe ubezpieczonego z okresu pracy w Przedsiębiorstwie (...) w C. (filii w D. ), nie można ustalić, aby A. Ł. w okresie od 1 stycznia 1981r. do 30 kwietnia 1983r. pracował stale jako kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Z posiadanych dokumentów, w tym z angaży płacowych i ze świadectwa pracy, wynika bowiem, że ubezpieczonemu powierzono obowiązki kierowcy od 20 lutego 1979r. i takie stanowisko zajmował on do dnia rozwiązania stosunku pracy z (...) Oddział w C. . W dokumentacji osobowej brak jest jednak informacji o powierzeniu ubezpieczonemu obowiązków kierowcy samochodu ciężarowego. Przeciwnie - wśród dokumentów chronologicznie gromadzonych w aktach osobowych, po wystawieniu w dniu 6 października 1982r. angażu płacowego, do akt dołączono umowę zawartą z ubezpieczonym o wykonywanie dodatkowych czynności załadunkowych „na samochodzie Ż. ” oraz umowę o wykonywanie czynności spedycyjnych w pełnym zakresie. Z zeznań świadków, przesłuchanych przed Sądem I instancji (wbrew twierdzeniom apelacji) nie wynika, aby ubezpieczony po dniu uzyskania uprawnień do prowadzenia pojazdów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony (tj. po 12 września 1980r.) stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał obowiązki kierowcy takiego właśnie pojazdu. Ubezpieczony twierdzi w apelacji, że po tej dacie przydzielono jemu na stałe (...) . Tymczasem z zeznań zarówno świadka Z. B. , jak i W. T. wynika, że ubezpieczony jeździł również innymi pojazdami: samochodem marki (...) , czasami w godzinach porannych także i (...) , gdy istniała potrzeba rozwiezienia pieczywa po sklepach. Tej okoliczności nie zaprzecza również sam ubezpieczony. Apelujący podkreśla, że świadek W. T. potwierdził przed Sądem Okręgowym jego twierdzenia o „przypisaniu” jemu samochodu marki (...) . Analizując zeznanie tego świadka należy zauważyć, że świadek opisując czynności pracownicze ubezpieczonego wymienił także prowadzenie samochodu ciężarowego marki (...) , ale dodał jednocześnie, że ubezpieczony jeździł takimi pojazdami „około 10 lat”. Do zeznań świadka złożonym w tym zakresie należy podejść zatem ze szczególną ostrożnością, w sytuacji, gdy sam ubezpieczony twierdzi, że nie prowadził samochodów ciężarowych dłużej niż w okresie między 1981r. a 1983r. Ubezpieczony, jak i świadkowie zgodnie wyjaśniali, że do ich podstawowych obowiązków należało codzienne zaopatrywanie sklepów i to głównie w artykuły spożywcze, wykonywali oni przy tym czynności załadunkowe (rozładunkowe) oraz czynności spedycyjne; samej zaś „jazdy za kółkiem” było „około godziny dziennie” (jak zeznał ubezpieczony) – około „50 – 60 km dziennie” (jak to opisał świadek W. T. ). Wyjazdy w dłuższe trasy po kraju wiązały się zaś z poleceniami wyjazdów służbowych (delegacjami), ale jak przyznał świadek Z. B. w zakładzie pracy była lista kolejkowa dla kierowców na takie wyjazdy albowiem były to wyjazdy łączące się z wyższymi zarobkami. Sąd Apelacyjny zauważa, że oczywiście praca kierowcy nie musi polegać na ośmiogodzinnej, nieprzerwanej jeździe samochodem. Do czasu pracy kierowcy wliczeniu podlega też czas poświęcony na pewne czynności związane z obsługą techniczną samochodu czy też np. oczekiwaniem na załadunek oraz rozładunek towaru. Sytuacja taka nie dotyczy jednak niniejszej sprawy. W spornym okresie A. Ł. zatrudniony był jako kierowca z dodatkowymi obowiązkami spedytora oraz obowiązkami za - i rozładunkowymi. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jasno, że w rozpoznawanej sprawie praca ubezpieczonego polegała na zapatrywaniu sklepów, pobieraniu towaru, jego ewidencjonowaniu, oraz rozwożeniu do poszczególnych placówek handlowych. Podkreślenia w sprawie wymaga również to, że mimo skrupulatnego prowadzenia dokumentacji pracowniczej i wywiązania się z obowiązku wystawienia ubezpieczonemu świadectwa pracy, (...) Oddział w C. nie wydał ubezpieczonemu świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych (a w dacie rozwiązania stosunku pracy z ubezpieczonym pracodawca był już do tego zobligowany - w świetle przepisów w/w rozporządzenia Rady Ministrów, obowiązującego od 1 stycznia 1983r.). W ocenie Sądu Apelacyjnego powyższe pozwala pośrednio przyjąć, że pracodawcy w tamtej dacie wiadomym było, że praca A. Ł. nie spełniała kryteriów pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony nie wykonywał bowiem obowiązków kierowcy samochodów ciężarowych w sposób stały i w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów powszechnych, jak i Sądu Najwyższego nie jest dopuszczalne uwzględnianie do okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika (tak m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. II UK 306/2007, OSNP z 2009 r., nr 21-22, poz. 290). Jak jednoznacznie ustalił to Sąd Okręgowy, ubezpieczony w ramach swoich obowiązków służbowych poza kierowaniem samochodem (pojazdami dostawczymi i ciężarowymi), przede wszystkim wykonywał czynności spedycyjne oraz za-i rozładunkowe. W świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. tylko czynności kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony stanowiły pracę w warunkach szczególnych zgodnie z pkt 2, Działu VIII Wykazu A załącznika do tego rozporządzenia. Wykonywane jednocześnie w ramach dobowego czasu pracy innych czynności wpływają na ustalenie, że ubezpieczony nie wykonywał pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, czego wymaga § 2 ust. 1 powoływanego rozporządzenia. Reasumując, za trafne należało uznać stanowisko Sądu Okręgowego, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie potwierdził, aby na dzień 1 stycznia 1999r. ubezpieczony posiadał co najmniej 15 - letni okres pracy w szczególnych warunkach. W konsekwencji słusznie należało uznać, że nie został spełniony wymóg z § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. - co musiało skutkować odmową przyznania A. Ł. prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Mając na uwadze przedstawioną argumentację Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.