Sad powszechny, IX W 1492/16

(1)syna E. i G. z d. S. ur. (...) w B. obwinionego o to, że: w dniu 14 grudnia 2015 r., o godz. 08

(45)w D. na Placu (...) będąc kierowcą busa marki M. o nr rej. (...) zaparkował pojazd na przystanku autobusowym nie stosując się do znaku drogowego D-15 „przystanek autobusowy” przez co też utrudnił ruch na drodze publicznej innym przewoźnikom - tj. za wykroczenie z art. 92 § 1 kw w zw. z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002 r., w sprawie znaków i sygnałów drogowych i art. 49 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 90 kw, ORZEKA: I. obwinionego S. L.

(1)uznaje za winnego tego, że w dniu 14 grudnia 2015 r., około godz. 08

(45)w D. na Placu (...) będąc kierowcą pojazdu marki M. o nr rej. (...) zaparkował pojazd na przystanku komunikacji publicznej w sposób utrudniający korzystanie z tego przystanku innym przewoźnikom tj. czynu z art. 92 § 1 kw w zw. z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002 r., w sprawie znaków i sygnałów drogowych i art. 49 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 90 kw i za to na podstawie art. 90 kw w zw. z art. 9 § 1 kw skazuje go na karę 200,- (dwieście) złotych grzywny; II. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinionego od kosztów postępowania i opłaty. UZASADNIENIE Sąd ustalił, następujący stan faktyczny : Obwiniony S. L.

(1)jest zatrudniony w Przedsiębiorstwie Handlowo – Usługowym (...) B. S. w D. jako kierowca wykonując przewóz osób na linii regularnej D. – O. . Początkowy przystanek tej linii znajduje na się na Placu (...) w D. . W tym samym miejscu znajdują się również przystanki pojazdów innych przewoźników linii regularnych w tym również przystanek autobusów (...) . W związku z tym, że przystanek ten ma ograniczoną pojemność a w jego bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się również wyznaczone miejsca postojowe dla innych samochodów dochodzi między konkurującymi ze sobą przewoźnikami do konfliktów. Ich wyrazem jest wzajemne zastawianie się pojazdami przez kierowców i liczne skargi kierowane m. in. do miejscowego Komisariatu Policji w D. . Konflikt ten nasilił się szczególnie w miesiącach listopadzie i grudniu 2015 roku. W dniu 14 grudnia 2015 r., D. S.

(1)wykonujący przewozy na trasie z M. przez D. do O. przyjechał planowo ok. godz. 08

(20)na przystanek przy Placu (...) w D. . Kiedy ustawił się przy krawędzi chodnika, za busem firmy (...) o nr rej. (...) , po chwili z jego lewej strony ustawił się autobus z firmy (...) o nr rej. (...) a z tyłu za samochodem pokrzywdzonego ustawił się kolejny bus firmy (...) o nr rej. (...) . Ustawienie tych trzech pojazdów było takie, że D. S. nie mógł odjechać z przystanku. Zdenerwowany tą sytuacją zawiadomił telefonicznie miejscowy Komisariat Policji. Dopiero po kilkunastu próbach udało mu się wyjechać z zatoki autobusowej i kontynuować planowany kurs do O. . Wysłani na miejsce zgłoszenia funkcjonariusze KP w D. – mł. asp. J. P.

(1)i sierż. D. K.

(1)po przybyciu ok. godz. 08

(45)na ten przystanek nie zastali tam już zgłaszającego. Na miejscu natomiast zastali trzy pojazdy parkujące w tej zatoce - samochód m-ki M. (...) o nr rej. (...) , którym jak ustalono kierował kierownik transportu firmy (...) W. W.

(1), a który widząc funkcjonariuszy Policji podejmujących na miejscu czynności odjechał z tego przystanku i skręcił w ul. (...) . Kierowcą autobusu o nr rej. (...) okazał się W. G.

(1), a kierowcą M. o nr rej. (...) okazał się obwiniony S. L. . Te dwa pojazdy parkowały w taki sposób, że uniemożliwiały albo w znacznym stopniu utrudniały podjechanie innym przewoźnikom do krawędzi chodnika, a także ruch na całej zatoce. Widząc zachowanie W. W. kierujący dwoma pozostałymi pojazdami firmy (...) zaczęli mówić do interweniujących funkcjonariuszy, że „ich się spisuje, a kierowniczek ucieka, a przecież to on jest sprawcą dzisiejszego zamieszania”. Obaj kierujący przyznali też, że na tyłach zatoki autobusowej stoi córka pracodawcy, która obserwuje ich, czy nie za wcześnie odjadą z ronda i czy na przystanek nie przyjadą busy konkurencyjnej firmy (...) . (Dowody: notatki urzędowe k. 1, 23; wydruk zdjęć k. 2; kserokopie rozkładów – k. 34-35, 39; kopia zezwolenia – k. 33, 38 pismo (...) k. 36-37; informacja z systemu (...) k. 77; kopie wydruków zdjęć z k. 142-144 akt (...) ; częściowo wyjaśnienia obwinionego – k. 58-59v; zeznania świadków – D. K. – k. 58v-59, D. S. k. 59; częściowo W. W. –k. 59v-60; J. P. - k. 78-78v, J. S. –k. 93-93v) Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że tego dnia wykonywał przewóz pasażerów na linii regularnej z D. do O. . Kiedy po wyjechaniu z O. , po poprzednim kursie, o godzinie 08

(20)przyjechał na przystanek przy Placu (...) ok. godz. 08

(50)zatrzymał swój pojazd w wolnym miejscu, a następny kurs miał o godzinie 09

(14). Nie blokował możliwości skorzystania innym przewoźnikom z tego przystanku. Stwierdził, że po prostu czekał na pasażerów i rozpoczęcie kolejnego kursu. (wyjaśnienia – k. 58-58v) Sąd zważył, co następuje: Wyjaśnienia obwinionego zasługują na wiarę jedynie częściowo w zakresie dotyczącym czasu pojawienia się na przystanku przy Placu (...) (...) . Sąd nie dał im natomiast wiary w części, dotyczącej zarówno tego, że nie utrudniał on korzystania innym przewoźnikom z zatoki przystankowej i tego, że stał on na tym przystanku tylko w celu zabrania pasażerów na kolejny kurs. Sąd zajął takie stanowisko zarówno po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak i opierając się na zasadach doświadczenia życiowego. Gdyby pojazd obwinionego był jedynym samochodem parkującym w tej zatoce przystankowej bez wątpienia nie można by zasadnie mówić o utrudnianiu ruchu drogowego w tym miejscu. Jeśli weźmie się jednak pod uwagę, że w momencie rozpoczęcia interwencji przez funkcjonariuszy Policji z Komisariatu Policji w D. pojazdów tych (należących lub wykorzystywanych przez firmę (...) ) było 3, w tym jeden autobus, sytuacja ta musi być postrzegana zupełnie inaczej. Ze zdjęć wykonanych o godzinie 08

(42)tego dnia przez kierownika transportu firmy (...) K. – P. Ł. wynika, że usytuowanie co najmniej 2 widocznych na tych zdjęciach pojazdów firmy (...) samochodu M. o nr rej. (...) (którym kierował pracownik firmy (...) ) i autobusu o nr rej. (...) już utrudniało korzystanie z tego przystanku innym przewoźnikom (karty 142-144 akt sprawy (...) ) Jeśli weźmie się pod uwagę, że był tam później jeszcze jeden pojazd, właśnie ten kierowany przez obwinionego to stan ten jeszcze bardziej utrudniał korzystanie z tego przystanku. Odnośnie twierdzeń obwinionego o faktycznym celu jego postoju w tym miejscu w tym czasie, zdecydowanie bardziej wiarygodnie brzmią jednoznaczne zeznania świadków, w tym obu interweniujących w tej sprawie funkcjonariuszy. Zeznali oni stanowczo, że obaj rozpytywani przez nich kierujący (zarówno obwiniony jak i świadek W. G. ) wskazywali, że to kierownik transportu w firmie (...) W. W. nakazał im postój w tym miejscu. Wypowiedź rozpytywanych na ten temat, świadek J. P. zamieścił w sporządzonej przez siebie notatce z tej interwencji. Taka faktyczna podstawa zachowania obwinionego wpisuje się w ciąg zachowań będących przedmiotem licznych postępowaniach toczących się przed tut. Sądem. Ponadto o takiej podstawie działań obwinionego de facto przeświadczają również zeznania kolejnego świadka D. S. . Wprawdzie wskazał on, że w „zastawianiu” jego pojazdu ok. godz. 08 20 nie uczestniczył obwiniony (ale tylko dlatego, że o tej porze dopiero jechał on w kierunku D. z O. ) ale jednocześnie wskazał on na 2 inne pojazdy (kierowane przez W. G. i W. W. ), które w tym procederze uczestniczyły i które jeszcze na tym przystanku były w momencie pojawienia się tam Policjantów z D. . Sąd nie dostrzegł, zarówno w zeznaniach tego świadka, jak i obu funkcjonariuszy Policji aby relacje ich nacechowane były subiektywizmem czy wręcz stronniczością. Wszyscy ci świadkowie są osobami obcymi w stosunku do obwinionego i niezainteresowanymi osobiście rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie. Podkreślić przy tym należy, że świadkowie J. P. i D. K. jako funkcjonariusze Policji z pewnością mają świadomość odpowiedzialności zarówno karnej jak i służbowej grożącej im za złożenie nieprawdziwych zeznań. Oceniając zeznania świadka J. S. – kierowcy firmy (...) , akurat jednej z nielicznych firm, która nie była w tym czasie skonfliktowana z firmą (...) to stwierdzić należy, że świadek wyraźnie starał się w swoich zeznaniach jak najmniej obciążać kierowców tej firmy, nawet wbrew jednoznacznym wnioskom wynikającym z okazanych mu zdjęć. Odnosząc się do relacji pozostałych świadków - bezpośredniego przełożonego obwinionego i jego kolegi z tej samej firmy należy stwierdzić, że nie zasługują one na wiarę. O ile jeszcze świadek W. G. może być usprawiedliwiony tym, że jest również osobą obwinioną o identyczne do obwinionego zachowanie w toczącym się równolegle postępowaniu sądowym, o tyle W. W. w sposób oczywisty zaprzeczał faktom wynikającym choćby z dokumentacji zdjęciowej, a jego zasłanianie się niepamięcią co do bytności na miejscu zdarzenia w czasie czynu razi wręcz naiwnością. Świadek ten jako przedstawiciel firmy obwinionego żywotnie zainteresowany rozstrzygnięciem w sprawie, które może mieć bezpośredni wpływ na funkcjonowanie jego firmy transportowej i według relacji na które powołali się przesłuchani funkcjonariusze główny inicjator działań obwinionego wyraźnie starał się przedstawić relację, która również jego uchroni od odpowiedzialności za działania łamiące prawo. W tych okolicznościach Sąd uznał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przypisanie obwinionemu zrealizowania znamion zarówno strony przedmiotowej jak i podmiotowej zarzucanych mu czynów i to zarówno z art., 92 § 1 kw tj. niezastosowania się do wskazań wynikających ze znaku D-15, jak i z art. 90 kw - utrudniania ruchu w zatoce przystankowej. Jak deklarował sam obwiniony on na tym przystanku pojawił się ok. godz. 08

(50)a następny kurs do O. miał dopiero o godz. 09

(14). Tym samym, według własnej deklaracji, na tym przystanku spędził blisko 25 minut. Znak D-15 ustawiony na Placu (...) w D. zgodnie z definicją zawartą w przepisie § 51 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002 r., w sprawie znaków i sygnałów drogowych oznacza miejsce zatrzymywania się wskazanych na znaku pojazdów wykonujących odpłatny przewóz osób na regularnych liniach . Odnosząc ten zapis do definicji zatrzymania się określonej w przepisie art. 2 pkt 29 ustawy Prawo o ruchu drogowym można z całą stanowczością stwierdzić, że obwiniony na wskazanym przystanku nie zatrzymał się a wykonywał postój. Zresztą z przywoływanych już wcześniej zeznań świadków – funkcjonariuszy Policji wyraźnie wynika, że faktycznym powodem zatrzymania pojazdu przez obwinionego na tym przystanku było nie zabranie pasażerów a utrudnianie korzystania z tego przystanku innym przewoźnikom – w tym w szczególności firmy (...) K. . Z przedłożonego przez obrońcę obwinionego pisma zarządcy tego odcinka drogi na którym umiejscowiona jest przedmiotowa zatoka przystankowa – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 04.09.2014 r. wynika wyraźnie, że przewoźnicy z niego korzystający zobowiązani są do korzystania z przystanku w sposób nie kolidujący z pracą innych przewoźników (pkt. 3 – k. 36). Niewątpliwie ustawienie pojazdu obwinionego w dniu zdarzenia na tym przystanku taki ruch utrudniało. Tym samym można również przyjąć że obwiniony zachowaniem swoim wypełnił normę przepisu art. 90 kw - utrudniał ruch innych pojazdów, w tym przede wszystkim, innym przewoźnikom na tej zatoce przystankowej. Zachowania obwinionego nie można rozpatrywać w oderwaniu od zachowania pozostałych 2 kierowców firmy (...) , którzy również parkowali w tej zatoce i ich łączne ustawienie praktycznie blokowało ruch innych przewoźników na tym przystanku Wymierzając obwinionemu karę za przypisany mu czyn z art. 92 § 1 kw i art. 90 kw Sąd zdecydował się na wymierzenie kary współmiernej do wagi naruszonych norm prawnych uwzględniającej również postawę obwinionego i stopień społecznej szkodliwości czynu. Obwiniony niewątpliwie działał pod presją swojego przełożonego, jednak nawet ta okoliczność nie może uwalniać go od odpowiedzialności za czyn wyczerpujący znamiona aż dwóch przepisów Kodeksu wykroczeń . Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył również dotychczasową karalność obwinionego za identyczne wykroczenie drogowe (k. 19). O kosztach orzeczono po myśli cytowanych w wyroku przepisów uznając że sprawiedliwe będzie odstąpienie od obciążania obwinionego ich częścią w zakresie czynu mu przypisanego.