Sad powszechny, IX Ka 1121/13

Sygn. akt IX Ka 1121/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Kielcach, IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Andrzej Ślusarczyk Protokolant: Anna Wołowiec - Piłat przy udziale oskarżyciela publicznego --------------- po rozpoznaniu w dniu 2 października 2013 r. sprawy E. K. obwinionego o wykroczenie z art. 156 § 1 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej z dnia 10 maja 2013r. sygn. akt II W 1093/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. R. kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu; III. zasądza od oskarżyciela posiłkowego T. B. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania za II instancję. Sygn. akt IX Ka 1121/13 UZASADNIENIE E. K. został obwiniony o to, że w dniu 3 września 2012 roku w miejscowości P. na nie należącym do niego terenie leśnym poprzez kierowanie ciągnikiem rolniczym z naczepą dokonał zniszczenia trawy i sadzonek drzew na szkodę T. B. , tj. o wykroczenie z art. 156 § 1 k.w. Sąd Rejonowy w Skarżysku - Kamiennej wyrokiem z dnia 10 maja 2013 roku w sprawie II K 1093/12 obwinionego E. K. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu we wniosku o ukaranie czynu i na podst. art. 118 § 2 k.p.w. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Jednocześnie Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. R. kwotę 309,96 zł. tytułem wynagrodzenia za obronę udzielona obwinionemu z urzędu. Apelacje od powyższego wyroku wniósł oskarżyciel posiłkowy T. B. zaskarżając go w całości i zarzucając sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym polegającym na przyjęciu, że obwiniony przyznał się, że jechał po działce nie należącej do niego, ale nie przyznał się do zniszczenia sadzonek drzew, a Sąd w części dotyczącej orzeczenia o karze i naprawienia szkody uniewinnił E. K. od wykroczenia z art. 156 § 1 k.w. i wszystkimi kosztami obciążył Skarb Państwa. Jednocześnie skarżący zarzucił wyrokowi obrazę przepisów prawa procesowego przez niesumienne wyjaśnienia okoliczności sprawy, a w szczególności, tego, iż nikt nie kwestionował drogi biegnącej przez posesję wielu osób, brak dowodu, zakupu sadzonek, czy tez że działka nie jest ogrodzona. Powołują się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi l instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżyciela posiłkowego T. B. nie jest zasadna. W toku prawidłowo przeprowadzonego przewodu sądowego Sąd Rejonowy zgromadził wszelkie dowody niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i wbrew twierdzeniom skarżącego nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych ani też obrazy przepisów postępowania, która miałaby wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia. Ocena dowodów dokonana przez Sąd l instancji jest rzetelna, wszechstronna i rzeczowa i nie zawiera jakichkolwiek błędów natury faktycznej lub logicznej, a skarżący w wymagany przez prawo sposób nie wykazał żadnych uchybień mogących skutecznie wzruszyć tę ocenę, a w konsekwencji podważyć przyjętych za postawę wyroku ustaleń. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący dokonał j analizy dowodów i prawidłowo ustalił, iż obwiniony E. K. swym zachowaniem nie wyczerpał znamion czynu z art. 156 § 1 k.w. Zdaniem Sądu Odwoławczego słusznie Sąd Rejonowy opierając się w tej mierze na wyjaśnieniach obwinionego E. K. ustalił, iż z drogi, która faktycznie należała do pokrzywdzonego korzystało wielu mieszkańców miejscowości na mocy ustnej umowy pomiędzy poprzednikami prawnymi obecnych właścicieli. Okoliczność tę potwierdził w swoich zeznaniach pokrzywdzony T. B. , przyznając, iż rzeczywiście drogą powyższą jeździła często W. D. , na zlecenie której obwiniony wykonywał prace, do czasu kiedy zabroniła mu ona przejeżdżania przez swoją działkę. Słusznie podkreślił Sąd Rejonowy, iż pomiędzy pokrzywdzonym a W. D. istnieje konflikt, a oskarżyciel posiłkowy chciał ją ukarać, za to, że nie pozwoliła mu ona przejeżdżać przez swoją działkę, korzystając jednocześnie z drogi na działce pokrzywdzonego. Ponadto, co właściwie wyeksponował Sąd l instancji dowodem potwierdzającym powyższą okoliczność jest protokół oględzin miejsca zdarzenia, oraz dołączone do niego zdjęcia, co pozwoliło ustalić, iż w miejscu w którym przejechał obwiniony istnieje na gruncie wyjeżdżona droga. Prawidłowo ustalił ponadto ten Sąd, bazując w tej mierze na w/wym. dokumentach, iż działka pokrzywdzonego T. B. nie jest ogrodzona, a w miejscu gdzie przejeżdżał obwiniony widoczne są ślady kół ciągników. Zdaniem Sądu Odwoławczego słusznie przyjął również Sąd Rejonowy, iż brak jest w sprawie dowodów wskazujących na to, iż w miejscu gdzie miał przejechać obwiniony faktycznie zostały posadzone młode drzewa. Pokrzywdzony po wsadzeniu sadzonek na działce był może 2-3 razy w niesprecyzowanych datach. T. B. nie potrafił wskazać kiedy dokładnie był na swojej działce, a także podać dokładnej liczby sadzonek. Słusznie zatem Sąd Rejonowy nie dał wiary jego zeznaniom w tej części, właściwie podnosząc, iż z uwagi na trwający konflikt pomiędzy pokrzywdzonym a W. D. jego relacja jest nieobiektywna i nakierowana na przedstawienie w niekorzystnym świetle w/wym. i obwinionego. Zdaniem Sądu Okręgowego, co prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dał podstaw do przypisania obwinionemu czynu z art. 156§ 1 k.w. Podkreślić należy, iż strona przedmiotowa wykroczenia z art. 156 § 1 k.w. polega na tym, że sprawca niszczy zasiewy, sadzonki lub trawę na nienależącym do niego gruncie leśnym lub rolnym. Jest to wykroczenie materialne (skutkowe). W przedmiotowej sprawie nie można obwinionemu przypisać winy za zniszczenie sadzonek drzew, skoro materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wykazał, iż sadzonki te w ogóle zostały posadzone. Podobnie w zakresie zniszczenia trawy, której to miał dokonać obwiniony, z uwagi na brak oględzin miejsca zdarzenia w dacie czynu niemożliwym jest ustalenie, czy jakakolwiek trawa została zniszczona i czy tego zniszczenia miałby dokonać obwiniony skoro przez przedmiotową działkę pokrzywdzonego przejeżdżało wiele osób. W świetle powyższego Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do podważenia prawidłowego toku procedowania Sądu Rejonowego, uznając tym samym rozstrzygnięcie Sądu za słuszne i prawidłowe. Z tych też względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 456 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. oraz art. 119 k.p. w orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku. O kosztach orzeczono na podst. art. 119 k.p.w. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. i § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokość opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia . Ponadto Sąd w trybie art. 29 prawa o adwokaturze w zw. z § 14 ust. 1 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. R. kwotę 516,60 zł. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obwinionemu E. K. przed Sądem II instancji. +-