Sygn. akt III AUa 258/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 sierpnia 2016 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Krystyna Smaga (spr.) Sędziowie: SA Barbara Mazurkiewicz-Nowikowska SA Małgorzata Pasek Protokolant: protokolant sądowy Kinga Panasiuk-Garbacz po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2016 r. w Lublinie sprawy M. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do emerytury na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt VII U 976/15 oddala apelację. Barbara Mazurkiewicz-Nowikowska Krystyna Smaga Małgorzata Pasek III AUa 258/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 7 maja 2015 r Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił M. G. prawa do emerytury na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U z 1983 r Nr 8, poz. 43 ze zm.), ponieważ na 1 stycznia 1999 r wnioskodawca nie udowodnił wymaganego piętnastoletniego okresu pracy w warunkach szczególnych. ZUS uznał za udowodniony okres pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 14 lat 5 miesięcy 6 dni. W odwołaniu od decyzji M. G. wniósł o przyznanie prawa do emerytury. Podniósł, że pracował w warunkach szczególnych w Spółdzielni (...) w L. jako kierowca autobusu. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o jego oddalenie. Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z 22 grudnia 2015 r zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił M. G. prawo do emerytury od (...) r. Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach faktycznych i ich ocenie prawnej. M. G. , urodzony (...) , 2 marca 2015 r złożył wniosek o emeryturę, oświadczając że nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Na 1 stycznia 1999 r udowodnił okres składkowy, nieskładkowy oraz uzupełniający 25 lat i okresem pracy w szczególnych warunkach 14 lat 5 miesięcy 6 dni. Sąd dalej ustalił, że wnioskodawca od 10 stycznia 1981 r do 31 stycznia 1987 r był zatrudniony w Spółdzielni Pracy (...) (świadectwo pracy). Jednocześnie był członkiem Spółdzielni. W dniu 10 stycznia 1981 r zawarł ze Spółdzielnią umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku kierowcy autobusu z wynagrodzeniem 18,50 zł za godzinę, pracę świadczył w wymiarze pełnego etatu (akta osobowe, k. 20). Jeździł autobusami marki B. , J. , A. , o liczbie miejsc powyżej 15 (wyjaśnienia wnioskodawcy). W związku z utratą uprawnień do prowadzenia autobusu wnioskodawca 1 lipca 1981 r został przeniesiony do pracy w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym powyższej 3,5 tony ( S. ). Wykonywał kursy po całej Polsce. Jednocześnie pełnił obowiązki konwojenta (zakres obowiązków kierowcy konwojenta z 1 lipca 1981 r - akta osobowe). Z zakresu tego wynika, że wnioskodawca musiał dopilnować prawidłowości załadunku, uczestniczyć w ważeniu lub liczeniu towaru i pokwitować odbiór lub zdanie ładunku. Za powierzony towar odpowiadał materialnie. Wnioskodawca nie zajmował się załadunkiem i wyładunkiem. Załadunek samochodu zajmował około pół godziny, a przy drobnych rzeczach od dwóch do czterech godzin. Wnioskodawca nie zajmował się naprawami samochodu. Przewoził różnego rodzaju towary, na przykład detale do samochodu J. , wyroby czekoladowe firmy (...) , mąkę. Z dniem 25 stycznia 1982 r ponownie został przeniesiony na stanowisku kierowcy autobusu (angaż z 22 stycznia 1982 r). Będąc kierowcą autobusu wykonywał obowiązki konduktora. Jego podstawowym obowiązkiem jako konduktora była sprzedaż biletów i rozliczenie się z utargu (zakres czynności kierowcy konduktora z 16 czerwca 1983 r, akta osobowe). Rozliczeń dokonywał po pracy, czasami co drugi dzień lub nawet rzadziej (wyjaśnienia wnioskodawcy, zeznania świadków, akta osobowe). Wnioskodawca będąc kierowcą autobusu obsługiwał linię nr (...) , pracował po 12-13 godzin. Wykonywał pracę 2 lub 3 dni, a następnie miał dzień wolny. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, przesłuchania wnioskodawcy (k. 28, 26 ), i zeznań świadków: K. G. (k. 27, 27v.) i T. T. (k. 27v, 28). Sąd stwierdził, że przesłuchani świadkowie to osoby obce dla wnioskodawcy. Pracowali wspólnie z wnioskodawcą. Szczegółowo opisali warunki pracy wnioskodawcy potwierdzając charakter wykonywanej pracy. Potwierdzili fakt jego pracy jako kierowcy autobusu. Zeznania są spójne, korespondują zasadniczo z zeznaniami wnioskodawcy i z dokumentami znajdującymi się w aktach osobowych. W związku z powyższym Sąd zeznania świadków obdarzył wiarą. Zgromadzone dokumenty zasługiwały na obdarzenie ich wiarą jako autentyczne. Sąd zważył, że odwołanie wnioskodawcy zasługuje na uwzględnienie. Sąd zacytował art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , zgodnie z którym mężczyznom urodzonym po 31 grudnia 1948 r przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
- Emerytura przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudnienia”, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Zdaniem Sądu, całość zgromadzonego materiału dowodowego przemawia za uznaniem, że od 10 stycznia 1981 r do 30 czerwca 1981 r i od 25 stycznia 1982 r do 31 stycznia 1987 r (5 lat 5 miesięcy 28 dni) wnioskodawca wykonywał pracę wskazaną w wykazie A w dziale VIII rozporządzenia, poz. 2: prace kierowców autobusów o liczbie miejsc powyżej
- W ocenie Sądu, wykonywanie przez wnioskodawcę obowiązków konduktora i sprzedaż biletów w czasie postojów nie zmienia charakteru pracy kierowcy autobusu jako wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Sąd nie uwzględnił jako pracy w szczególnych warunkach okresu od 1 lipca 1981 r do 24 stycznia 1982 r, kiedy wnioskodawca wykonywał dodatkowo pracę konwojenta, obowiązany był nadzorować załadunek i wyładunek, uczestniczyć w ważeniu lub liczeniu towaru i nie wykonywał pracy kierowcy samochodu ciężarowego w pełnym wymiarze czasu pracy. Uwzględniając ustalony w postępowaniu przed ZUS i niebudzący wątpliwości okres wykonywania pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 14 lat 5 miesięcy 6 dni, Sąd stwierdził, że wnioskodawca legitymuje się ponad piętnastoletnim okresem prascy w warunkach szczególnych. Podsumowując Sąd wskazał, że wnioskodawca ma ogólny staż pracy 25 lat, ma ukończone 60 lat życia i nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Nadto udowodnił staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 19 lat 11 miesięcy 4 dni. Tym samym spełnił wszystkie przesłanki do emerytury od dnia 2 marca 2015 r, tj. od daty złożenia wniosku o emeryturę. Na marginesie Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawca był członkiem Spółdzielni Pracy (...) . Miał zatem zgodnie z treścią art. 182 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r - Prawo spółdzielcze pozostawać ze spółdzielnią w stosunku pracy, przy czym podstawą tego stosunku winna być tzw. spółdzielcza umowa o pracę. Nie ma to jednak w sprawie istotnego znaczenia, gdyż pracownikiem jest osoba, której stosunek pracy nawiązał się zarówno na podstawie „kodeksowej” umowy o pracę, jak i spółdzielczej umowy o pracę ( art. 2 kp ). Z tych względów Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję i na mocy wyżej wskazanych przepisów oraz art. 477 14 § 2 kpc orzekł jak w sentencji. Apelację od powyższego wyroku wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. , zaskarżając wyrok i zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez, błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r Nr 153, poz. 1227 ze zm.), poprzez ustalenie prawa do emerytury osobie, która nie udowodniła wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych, 2) naruszenie prawa procesowego przez naruszenie wyrażonej w art. 233 § 1 kpc zasady swobodnej oceny dowodów, 3) sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie, że wnioskodawca w spornym okresie pracował w warunkach szczególnych. Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu i oddalenie odwołania, ewentualnie uchylenie oskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie. W uzasadnieniu apelacji skarżący podniósł, że zgodnie z § 1 pkt l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1998 r w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), jego przepisy stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymienionej w § 4 - 15 rozporządzenia, oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia. Stosownie do ust. 2 cyt. paragrafu, właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których wykonywane są prace szczególnych warunkach wymienione w wykazach A i B. W myśl § 2, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Wskazane okresy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § l ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. W opinii apelującego, w postępowaniu sądowym nie zostało udowodnione, że wnioskodawca w spornym okresie istotnie był pracownikiem . Z dołączonych w toku postępowania akt osobowych wynika, iż skarżący był członkiem Spółdzielni (...) . Zdaniem Sądu nie ma to w sprawie istotnego znaczenia, ponieważ skarżący (w opinii Sądu) zatrudniony był na podstawie spółdzielczej umowy o pracę, w związku z czym również był pracownikiem (zgodnie z art. 2 kp .) Tym samym spełnił wymogi wynikające z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Zdaniem apelującego, w toku postępowania nie zostały przeprowadzone dowody, które uzasadniałyby wysnucie wniosku, iż wnioskodawca zatrudniony był na podstawie spółdzielczej umowy o pracę. W aktach osobowych przedstawionych w toku postępowania brak dokumentacji pozwalającej na ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości podstaw prawnych zatrudnienia skarżącego, oraz przebiegu zatrudnienia w kontekście jego członkostwa w spółdzielni. W aktach znajdują się tylko dwa dokumenty dotyczące członkostwa, tj. wypowiedzenie przez wnioskodawcę członkostwa z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy i karta obiegowa zwolnienia z 2 stycznia 1987 r, w której mowa jest o zwrocie wpłaconych udziałów. W ocenie skarżącego, świadkowie którzy zeznawali w sprawie nie wypowiedzieli się w sposób jasny i jednoznaczny odnośnie podstaw prawnych zatrudnienia skarżącego w spółdzielni. Ich wyjaśnienia nie pozwalają na ustalenie bez wątpliwości, czy była to istotnie spółdzielcza umowa o pracę (świadkowie w tej kwestii nie wypowiedzieli się). Świadek T. T. w ogóle nie wiedział, czy z pracą w spółdzielni wiązało się członkostwo. Apelujący stanął na stanowisku, iż ustalenia Sądu dokonane zostały w oparciu o materiał dowodowy oceniony z naruszeniem art. 233 § l kpc , zgodnie z którym, Sąd powinien oceniać wiarygodność dowodów według własnego przekonania, ale swobodna ocena dowodów nie może oznaczać dowolności, musi natomiast zmierzać do ustaleń zgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W niniejszej sprawie takiej oceny nie dokonano, a Sąd ocenił moc dowodów na podstawie własnego przekonania, ale bez wszechstronnej i obiektywnej analizy zabranego materiału dowodowego. Wobec powyższego organ rentowy uważa, że wyrok Sądu pierwszej instancji wydany z naruszeniem wyżej powołanych przepisów prawa materialnego i procesowego nie może się ostać. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Apelacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie zasługuje na uwzględnienie. Nie są zasadne zarzuty apelacji dotyczące naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego. Sąd Okręgowy nie naruszył przepisu art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r, poz. 748 ze zm.), ustalając wnioskodawcy prawo do emerytury. Stosownie do tego przepisu, mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęły okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
- Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Przepisy dotychczasowe, w oparciu o które ustala się rodzaj pracy wykonywanej w warunkach szczególnych to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U z 1983 r Nr 8, poz. 43 ze zm.). Wnioskodawca spełnił wszystkie przesłanki do nabycia prawa do emerytury, bowiem udowodnił do 1 stycznia 1999 r 25 lat ogólnego stażu ubezpieczeniowego oraz 15 lat pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Nadto ukończył 60 lat, nie jest członkiem otwartego funduszu ubezpieczeniowego. Nie przekroczył Sąd zasady swobodnej oceny dowodów ustalając, że wnioskodawca, oprócz udowodnionego bezspornie przed organem rentowym okresu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 14 lat 5 miesięcy i 5 dni wykazał również, że pracując w Spółdzielni Pracy (...) w L. od 10 stycznia 1981 r do 30 czerwca 1981 r i od 25 stycznia 1982 r do 31 stycznia 1987 r (5 lat 5 miesięcy 28 dni) wykonywał pracę w szczególnych warunkach wskazaną w wykazie A w dziale VIII rozporządzenia, poz. 2, to jest pracę kierowcy autobusów o liczbie miejsc powyżej
- Jak wynika z apelacji, skarżący nie kwestionuje rodzaju czynności wykonywanych przez wnioskodawcę w Spółdzielni Pracy (...) w L. i uznania tej pracy za pracę wykonywaną warunkach szczególnych Apelujący kwestionował status pracowniczy wnioskodawcy, podnosząc że z akt osobowych wynika, iż był on członkiem Spółdzielni (...) , a świadkowie którzy zeznawali w sprawie nie wypowiedzieli się w sposób jasny i jednoznaczny odnośnie podstaw prawnych zatrudnienia skarżącego w spółdzielni Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Rzeczywiście świadkowie nie pamiętali, czy wnioskodawca w czasie pracy w Spółdzielni (...) był jej członkiem ale, jak wskazał sam skarżący, wynika to z akt osobowych dołączonych do akt sprawy (koperta, k. 20). Oświadczenie wnioskodawcy złożone zarządowi (...) w L. w piśmie z 31 stycznia 1987 r o wypowiedzeniu członkostwa Spółdzielni (...) w L. i podanie w karcie obiegowej zwolnienia z pracy z dnia 2 stycznia 1987 r, że wpłacone udziały wynoszą 84333 zł , wskazuje, że wnioskodawca był w czasie zatrudnienia członkiem Spółdzielni (...) . Członkostwo to nie świadczy o tym, że wnioskodawca nie był pracownikiem Spółdzielni (...) . Status pracowniczy wnioskodawcy wynika z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. W aktach osobowych dołączonych do akt sprawy znajduje się umowa o pracę zawarta przez wnioskodawcę ze Spółdzielnią (...) w L. reprezentowaną przez prezesa i wiceprezesa, na mocy której wnioskodawca zatrudniony został od 10 stycznia 1981 r na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy i powierzono mu obowiązku kierowcy autobusu, zaś wynagrodzenie określono zgodnie z warunkami Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników Spółdzielni Pracy, przy ustaleniu stawki wynagrodzenia według VII kategorii zaszeregowania. Wnioskodawca skierowany był do lekarza w celu wydania orzeczenia o zdolności do pracy na wykonywanym stanowisku pracy, przeszkolony został z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, przenoszony był na stanowisko kierowcy samochodu ciężarowego, a następnie znów na stanowisko kierowcy autobusu, otrzymywał pisma ze zmianami stawek wynagrodzenia, a także kary regulaminowe, w tym polegające na pozbawieniu premii, na jego wniosek udzielany był mu urlop wypoczynkowy. Spółdzielnia w piśmie z 20 grudnia 1986 r wyraziła zgodę na rozwiązanie umowy o pracę z wnioskodawcą za porozumieniem stron, a w dniu 2 lutego 1987 r wystawiła świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie od 20 stycznia 1981 r do 31 stycznia 1987 r. Wszystkie te dokumenty potwierdzają, że wnioskodawca w okresie pracy w Spółdzielni (...) był pracownikiem. Słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, że zgodnie z art. 2 Kodeksu pracy , pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Zatem członkowie spółdzielni pracy zatrudnieni w nich na podstawie spółdzielczej umowy o pracę są pracownikami w rozumieniu Kodeksu pracy . Zauważyć należy, że spółdzielnie pracy maja obowiązek zatrudnienia pracowników w oparciu o spółdzielczą umowę o pracę. Wynika to z art. 182 ustawy z dnia 16 września 1982 r - Prawo spółdzielcze (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r Nr 188, poz. 1848). Stosownie do art. 182 , spółdzielnia i członek spółdzielni mają obowiązek pozostawania ze sobą w stosunku pracy (§ 1). Natomiast zgodnie z § 2 cytowanego artykułu, członek ma prawo do zatrudnienia stosownie do swoich kwalifikacji zawodowych i osobistych oraz aktualnych możliwości gospodarczych spółdzielni. Przepis art. 183 § 3 stanowi zaś, że stosunek pracy pomiędzy spółdzielnią, a jej członkiem nawiązuje się przez spółdzielczą umowę o pracę. Inna jest sytuacja prawna członków innych spółdzielni, niż spółdzielnie pracy (m.in. rolniczych spółdzielni produkcyjnych), nie są oni pracownikami w rozumieniu art. 2, jeśli nie są w nich zatrudnieni na podstawie umów o pracę. Status prawny osoby zatrudnionej w spółdzielni pracy był już w orzecznictwie sądów wielokrotnie analizowany i nie budzi wątpliwości (por. m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 r, III AUa 188/12, Lex nr 1163533, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2015 r, III AUa 1949/14, Lex nr 1711388, OSA 2015/8/110-118). Tak więc w ocenie Sądu Apelacyjnego nie budzi wątpliwości okoliczność, że wnioskodawca od 10 stycznia 1981 r do 30 czerwca 1981 r i od 25 stycznia 1982 r do 31 stycznia 1987 r (5 lat 5 miesięcy 28 dni) był pracownikiem. W czasie tego stosunku pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych w okresach, kiedy pracował na stanowisku kierowcy autobusu. Prawidłowo Sąd ustalił, że wnioskodawca udowodnił ponad piętnaście lat pracy wykonywanej w warunkach szczególnych i spełnił wszystkie przesłanki do nabycia prawa do emerytury. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację jako bezzasadną. Barbara Mazurkiewicz-Nowikowska Krystyna Smaga Małgorzata Pasek