Oskarżonego P. J. uznaje za winnego, że w dniu 14 lipca 2015 roku w m. C. gm. S. kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym marki O. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości, przy zawartości 1,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej, tj. wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 20 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II K 148/12 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II K 207/15 prawomocnie skazany za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości oraz nie stosując się do orzeczonego mocą wyroku Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 31 marca 2015 roku w sprawie o sygn. akt II K 207/15 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, to jest przestępstwa z art.
kk i za to na podstawie art.
II. Na podstawie art. 42 § 4 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. III. Na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. IV. Na podstawie art. 624 § 1 kpk oraz art. 17 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku „o opłatach w sprawach karnych” (Dz. U. z 1983 roku Nr 49 poz. 229 ze zm.) zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, w tym od opłaty. V. Na podstawie § 2 ust. 1 - 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. Ł. kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu. Iwona Mazanka-Smogór sygn. akt II K 137/16 UZASADNIENIE W dniu 14 lipca 2015 r. P. J. spożył alkohol w postaci 3 piw i 100 ml wódki. Następnie wsiadł za kierownicę samochodu marki O. (...) o nr rej. (...) i udał się do S. , aby odwiedzić brata. W tym czasie T. S. kierując pojazdem marki S. o nr rej. (...) poruszał się drogą krajową K 25 ze S. do Ś. . Gdy przejeżdżał przez miejscowość C. , kierowany przez niego pojazd zaczął wyprzedzać samochód kierowany przez P. J. . Po zakończeniu manewru wyprzedzania, oskarżony stracił panowanie nad pojazdem, zjechał na lewe pobocze, po czym wpadł w poślizg, przejechał przed maską pojazdu kierowanego przez T. S. i uderzył w drzewo oraz skrzynkę energetyczną znajdującą się przy posesji C. 2A. W wyniku uderzenia oskarżony został wyrzucony z pojazdu i upadł do pobliskiego rowu. T. S. natychmiast zatrzymał pojazd, po czym podróżujący z nim kolega pobiegł do samochodu oskarżonego, a następnie do leżącego w rowie oskarżonego. Z oskarżonym nie można było nawiązać kontaktu. T. S. o tym co się stało, zawiadomił policję. W związku z tym, na miejsce zdarzenia przybyli funkcjonariusze KP w Ś. : S. S. , P. P. oraz M. F. . Oskarżony został przewieziony do (...) w K. celem przeprowadzenia szczegółowych badań. Ponieważ była od niego wyczuwalna silna woń alkoholu, został także poddany badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu za pomocą urządzenia A. . Wynik badania o godzinie 22:39 wyniósł 1.00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a o godzinie 22:58 – 0,94 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Kolejne badania na zawartość alkoholu w wdychanym przez oskarżonego powietrzu przeprowadzono za pomocą urządzenia A. , z wynikami: o godzinie 22:58 - 0,90 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu i o godzinie 22:59 – 0,89 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu. Tego dnia oskarżony kierował samochodem będąc wcześniej, tj. wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 20 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II K 148/12 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II K 207/15 prawomocnie skazany za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości oraz nie stosując się do orzeczonego mocą wyroku Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 31 marca 2015 roku w sprawie o sygn. akt II K 207/15 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Oskarżony P. J. ma 34 lata. Oskarżony jest kawalerem, nie posiada nikogo na utrzymaniu. Oskarżony posiada wykształcenie zawodowe, z zawodu jest murarzem. Obecnie oskarżony nie pracuje. Zanim doszło do przedmiotowego zdarzenia, oskarżony pracował w Firmie (...) , ciesząc się bardzo dobrą opinią pracodawcy. Oskarżony jest posiadaczem gospodarstwa o ogólnej powierzchni 5,5708 ha. Oskarżony był w przeszłości karany, i tak: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 20 lutego 2012 r. w sprawie VII K 148/12, został skazany za przestępstwo z art. 178 § 1 kk na karę 100 stawek grzywny po 10 zł jedna stawka. Sąd orzekł wobec oskarżonego także zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 1 roku, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie II K 744/13, został skazany za przestępstwo z art. 244 kk na karę 100 stawek grzywny po 12 zł jedna stawka, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie II K 207/15, został skazany za przestępstwo z art.
kk na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby. Sąd orzekł wobec oskarżonego także zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku (z zaliczeniem zatrzymania prawa jazdy o dnia 26 stycznia 2015 roku) oraz świadczenie pieniężne w kwocie 200 zł. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: - wyjaśnienia oskarżonego ( k 92 v, k 16 w zw. z k 92v) - zeznania świadków: S. S. (k 93, k 83 w zw. z k 93), T. S. (k 93-94, k w zw. z k 84, k 86-87, k 90), - dokumenty w postaci: notatki urzędowej (k 1 w zw. z k 94), protokołów użycia urządzenia kontrolno - pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu (k 2, 3 w zw. z k 94), świadectwa wzorcowania (k 4 w zw. z k 94), informacji z Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w K. (k. 9 w zw. z k. 94), danych o karalności (k. 18 w zw. z k. 94), zaświadczenia o wpisach do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (k. 6-8 w zw. z k. 94), danych osobopoznawczych (k. 22 w zw. z k. 94), odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Koninie (k. 10 w zw. z k. 94), zaświadczenia o stanie majątkowym (k 19 w zw. z k 94), informacji z systemu teleinformatycznego ( k 20-21, 56-57 w zw. z k 94), referencji (k 80-82 w zw. z k 94), Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W postępowaniu przed Sądem odmówił składania wyjaśnień. Z jego wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym wynikało, że zanim wsiadł za kierownicę pojazdu, spożywał alkohol w postaci wódki oraz piwa. Oskarżony przyznał także, że wykonując manewr wyprzedzania innego pojazdu stracił panowanie nad pojazdem. Wyjaśnienia oskarżonego nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności, zwłaszcza, że korespondowały z pozostałym osobowym i rzeczowym materiałem dowodowym, w tym – z wynikami przeprowadzonych wobec niego badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. . Podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie były zeznania T. S. , który kierował pojazdem wyprzedzanym przez oskarżonego oraz S. S. - funkcjonariusza policji, który wykonywał czynności na miejscu zdarzenia. Zeznania tych świadków zostały ocenione przez Sąd za w pełni wiarygodne. Były one spójne, logiczne i konsekwentne. Znalazły one pełne potwierdzenie w dokumentach dołączonych do akt sprawy, w tym w sporządzonej notatce urzędowej, a także w protokołach przeprowadzonych wobec oskarżonego badań na zawartość alkoholu. Należy podkreślić, że świadkowie ci są osobami obcymi wobec oskarżonego, w żaden sposób nie zainteresowanymi w wyniku niniejszego postępowania. Nie mieli oni zatem żadnych powodów, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego, narażając się tym samym na odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań. Wartość dowodowa dokumentów zebranych w sprawie i ujawnionych na rozprawie nie budziła w ocenie Sądu wątpliwości, w szczególności nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a Sąd nie znalazł podstaw by czynić to z urzędu. Sąd zważył co następuje: Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budził żadnych wątpliwości co do tego, że P. J. w dniu 14 lipca 2015 roku w m. C. gm. S. kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym marki O. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości, przy zawartości 1,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej, tj. wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 20 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II K 148/12 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II K 207/15 prawomocnie skazany za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości oraz nie stosując się do orzeczonego mocą wyroku Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 31 marca 2015 roku w sprawie o sygn. akt II K 207/15 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a zatem wypełnił znamiona występku z art.
Jak wskazano wyżej, fakt kierowania przez oskarżonego samochodem osobowym marki O. (...) o nr rej. (...) nie budził wątpliwości na podstawie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego zwłaszcza, że okoliczność tę potwierdził sam oskarżony. Nie budziło także wątpliwości, że kierując pojazdem mechanicznym oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości. Na ten stan wskazywały wyniki przeprowadzonych wobec niego badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Z kolei uprzednia karalność oskarżonego za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wynikała z treści wyroków Sądu Rejonowego w Koninie z w sprawach o sygn. akt: II K 148/12 oraz II K 207/15. Mocą wyroku Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 31 marca 2015 roku w sprawie o sygn. akt II K 207/15 wobec oskarżonego orzeczono także zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku z zaliczeniem okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 26 stycznia 2015 roku. Natomiast analizując zachowanie oskarżonego od strony podmiotowej należy stwierdzić, iż działał w sposób umyślny skoro zanim podjął jazdę samochodem, wypił alkohol czemu zresztą nie zaprzeczał. Oskarżony wiedział zatem, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, a mimo tej wiedzy zdecydował się na jazdę samochodem. Ponad to oskarżony w pełni zdając sobie sprawę z wcześniejszej karalności za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i orzeczonego wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, podjął decyzję o kierowaniu samochodem i uczynił to. Powyższe oznacza, że oskarżony w zamiarze bezpośrednim dopuścił się zarzucanego mu czynu. Dlatego Sąd uznał, iż czyn ten wyczerpał znamiona art.
Z uwagi na podmiotowe jak i przedmiotowe okoliczności popełnia przestępstwa, w szczególności stopień stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego, stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego jest znacznie wyższy niż znikomy. Na tle ustalonego stanu faktycznego nie budzi wątpliwości wina oskarżonego, który jako osoba dorosła, w pełni poczytalna, był świadom bezprawności swego zachowania. Oskarżony miał możliwość podjęcia decyzji o zachowaniu zgodnym z prawem, jednak z możliwości tej nie skorzystał. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd, mając na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk , wziął pod uwagę wszystkie okoliczności występujące w sprawie. Czyniąc rozważania nad wymiarem kary dla oskarżonego za przypisane mu przestępstwo, jako okoliczność obciążającą Sąd przyjął uprzednią karalność oskarżonego. Należy przy tym podkreślić, że zarzuconego mu w niniejszym postępowaniu czynu, oskarżony dopuścił się w okresie próby wynikającym z zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej za czyn z art. 178 § 4 kk . Oskarżony popełnił zatem kolejny czyn w pełni zdając sobie sprawę z tego, do czego może doprowadzić kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości. Takie postępowanie oskarżonego w sposób ewidentny świadczy o braku jakiegokolwiek poszanowania dla porządku prawnego, w tym wydanych na jego podstawie orzeczeń sądowych. Okolicznością obciążającą był także fakt, że zachowanie oskarżonego wypełniło obydwie z przesłanek zastosowania art.
kk oraz że za jazdę pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości był karany dwukrotnie. Kolejną okolicznością obciążającą był wysoki stan nietrzeźwości oskarżonego oraz to, że kierując pojazdem w takim stanie oskarżony spowodował kolizję drogową. Okolicznością obciążającą jest także wysoka częstotliwość, a wręcz nagminność tego rodzaju przestępstw, co wymaga zdecydowanego im przeciwdziałania. Okoliczności łagodzących w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się. W związku z powyższym Sąd uznając oskarżonego P. J. winnym zarzucanego mu czynu z art.
Zdaniem Sądu kara ta będzie współmierna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, która będzie w stanie spełniać swe cele prewencyjne wobec oskarżonego i wdroży go do przestrzegania porządku prawnego, a także da zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Sąd zdecydował się na orzeczenie kary pozbawienia wolności, mając na uwadze, iż oskarżony był już karany i to za przestępstwa podobne do będącego przedmiotem niniejszego postępowania. W tej sytuacji Sąd uznał, iż oskarżony jest niepoprawny, a kara innego rodzaju, w realiach niniejszej sprawy, nie znajduje uzasadnienia, a przede wszystkim nie spełni swych celów w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Oskarżony otrzymywał już szansę na zmianę swojego postępowania. Niniejsza sprawa jest jednak dobitnym dowodem na to, że oskarżony z szansy tej nie skorzystał. Nie ma zatem podstaw, na których można by zbudować przekonanie o pozytywnej prognozie wobec oskarżonego. Zdaniem Sądu wszystkie wskazane wyżej okoliczności obciążające, pozwalają na stwierdzenie, że postawa oskarżonego nie daje żadnej gwarancji, iż ewentualnie ponownie orzeczona kara wolnościowa spełniłaby swoje zadanie i oskarżony nie powróciłby na drogę przestępstwa. Przeciwnie, dotychczasowe postępowanie oskarżonego wskazuje, iż stosowane do tej pory kary o charakterze nie izolacyjnym nie spełniły wobec oskarżonego swoich celów, a jego działanie nosi znamiona rażącego lekceważenia norm prawnych. Zdaniem Sądu kara pozbawienia wolności będzie adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Mając na uwadze fakt, że oskarżony był już karany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz treść przepisu art. 69 § 1 kk i decydując o orzeczeniu kary pozbawienia wolności, Sąd był zobligowany do orzeczenia tej kary bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Na podstawie art. 42 § 3 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Sąd nie dopatrzył się żadnych, szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby orzeczenie tego zakazu w wymiarze krótszym. Jeszcze raz podkreślić należy, że oskarżony był już dwukrotnie karany za jazdę pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Orzeczone wobec niego zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych w krótszym wymiarze, nie spełniły swej roli, skoro po raz kolejny będąc w stanie nietrzeźwym wsiadł za kierownicę samochodu. Mając na uwadze skutki przedmiotowego czynu nie budzi wątpliwości, że oskarżonego należy wyeliminować spośród osób uczestniczących w ruchu drogowym, jako kierowcy pojazdów. W niniejszej sprawie Sąd podjął decyzję o pozbawieniu oskarżonego uprawnień do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a na decyzję tę miały wpływ te same okoliczności, które zadecydowały o wymiarze tego środka karnego. Zgodnie z przepisem art. 43a § 2 kk , Sąd był zobligowany do orzeczenia wobec oskarżonego świadczenia pieniężnego w wysokości co najmniej 10.000 złotych. Mimo wskazanych wyżej okoliczności obciążających, Sąd orzekł to świadczenie w minimalnej, wskazanej w powołanym wyżej przepisie wysokości, uwzględniając sytuację majątkową oskarżonego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisów powołanych w punkcie IV wyroku, mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego. Ponieważ w toku niniejszego postępowania oskarżony korzystał z pomocy obrońcy ustanowionego z urzędu, sąd zasądził na rzecz obrońcy zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu. Iwona Mazanka - Smogór
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.