Sad powszechny, II Ka 449/13

Sygn. akt II Ka 449/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Jerzy Kozaczuk Protokolant: sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 r. sprawy F. R. obwinionego o wykroczenie z art. 66 §1 kw na skutek apelacji, wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 11 lipca 2013 r. sygn. akt II K 1251/12 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od F. R. na rzecz Skarbu Państwa 80 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt II Ka 449/13 UZASADNIENIE F. R. obwiniony został o to, że w dniu 28 września 2012r. o godz. 19.15, w miejscowości P. , gm. G. , wywołał niepotrzebną czynność funkcjonariuszy Policji, zgłaszając bezzasadną interwencję tj. o wykroczenie z art. 66 § 1 kw. Wyrokiem z dnia 11 lipca 2013r. Sąd Rejonowy w Garwolinie obwinionego F. R. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za czyn ten na podstawie art. 66 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę 100 zł grzywny. Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 100 zł kosztów postępowania. Apelację od tego wyroku wniósł obwiniony F. R. . Skarżący nie sformułował wprost zarzutu apelacyjnego, jednakże treść środka odwoławczego zdaje się wskazywać, iż wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, wynikający z nienależytej oceny dowodów, która doprowadziła do wadliwego ustalenia, iż dopuścił się zarzuconego mu wykroczenia w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego. Podnosząc takie zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku. Na rozprawie odwoławczej F. R. poparł swoją apelację i wniosek w niej zawarty, oświadczając dodatkowo, iż nie zawiadomił organów ścigania, o dokonanej na jego szkodę kradzieży termy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje. Na wstępie zauważyć należy, iż sąd rejonowy trafnie ustalił stan faktyczny w sprawie oraz dokonał jego prawidłowej oceny pod względem prawnym. Również wymierzona obwinionemu kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Apelacja obwinionego stanowi jedynie polemikę z ustalonym przez Sąd I instancji stanem faktycznym, oraz dokonaną oceną dowodów. Podnieść należy, iż argumenty sądu meriti zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku są bardziej przekonywujące od tych podniesionych w środku odwoławczym. W przedmiotowej sprawie wyłoniły się dwie wersje zdarzenia. Jedna ustalona przez sąd rejonowy, z której wynika, że obwiniony w dniu 28 września 2012r. w P. gm. G. spowodował bezpodstawnie interwencję policji. I druga prezentowana przez F. R. , iż interwencja ta była w pełni uzasadniona, ponieważ dokonywano na jego szkodę kradzieży mienia. Zdaniem Sądu odwoławczego zebrane w sprawie dowody w postaci zeznań świadków zwłaszcza funkcjonariuszy policji jednoznacznie wskazują, że zgłoszenie interwencji było całkowicie nieuzasadnione. Jest faktem oczywistym, iż obwiniony jest skłócony ze swoją żoną W. . Każde jej działanie odbiera jako szykanę. Ponieważ nie jest w stanie rozwiązać istniejącego konfliktu w sposób polubowny, angażuje w niego organa ścigania. Zdaniem Sądu Okręgowego obwiniony nie miał podstaw do uznania, iż w dniu 28 września 2012r. potrzebna była interwencja policji. Wezwał organa ścigania tylko dlatego, żeby dokuczyć żonie. Świadczy o tym niewątpliwie dalsze jego zachowanie po interwencji. Obwiniony nie zawiadomił przecież organów ścigania o kradzieży dokonanej na jego szkodę. Kierując się powyższymi przesłankami Sąd Okręgowy w Siedlcach nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji obwinionego i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 118 § 1 kpw . oe