Sad powszechny, III AUa 1006/15

Sygn. akt III AUa 1006/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 września 2016 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Barbara Białecka Sędziowie: SSA Urszula Iwanowska SSO del. Gabriela Horodnicka - Stelmaszczuk (spr.) Protokolant: st. sekr. sądowy Elżbieta Kamińska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na rozprawie sprawy T. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o wysokość świadczenia na skutek apelacji ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt VI U 693/15 p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie apelacyjne. SSA Urszula Iwanowska SSA Barbara Białecka SSO del. GabrielaHorodnicka - Stelmaszczuk Sygn. akt III AUa 1006/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 lipca 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. przyznał ubezpieczonemu T. S. prawo do emerytury pomostowej. W odwołaniu ubezpieczony wniósł o jej zmianę i ustalenie wysokości emerytury w oparciu o wskaźnik średniego dalszego trwania życia w wysokości 257,7 miesięcy oraz zaewidencjonowanie na jego koncie w ZUS środków zgromadzonych w OFE. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie ubezpieczonego oraz przekazał organowi rentowemu do rozpoznania wniosek o przekazanie środków pieniężnych zgromadzonych w OFE na rzecz Skarbu Państwa. Sąd Okręgowy oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych: Ubezpieczony T. S. , urodzony w dniu (...) , o ustalenie prawa do emerytury pomostowej wystąpił 8 czerwca 2015 r. Decyzją z dnia 29 lipca 2015 roku organ rentowy przyznał mu prawo do emerytury pomostowej od 1 lipca 2015 r. Do jej wyliczenia zastosował wskaźnik średniego dalszego trwania życia w wysokości 261,4 miesiące. Sąd Okręgowy uznał odwołanie ubezpieczonego za nieuzasadnione. Podkreślił, że w myśl art. 14 ust 1 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. t. j. z 2015 r. nr 965), emerytura pomostowa stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury, ustalonej w sposób określony w art. 25 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku 60 lat, ustalone według obowiązujących w dniu zgłoszenia wniosku o przyznanie emerytury pomostowej tablic średniego trwania życia, o których mowa w art. 26 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. t. j. z 2015 r. nr 748, dalej: ustawa emerytalna). Zgodnie zaś z art. 15 ust 1 ustawy o emeryturach pomostowych , prawo do emerytury pomostowej powstaje z dniem spełnienia warunków wymaganych do nabycia tego prawa. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że zgodnie z przepisem art. 26 emerytalnej, emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art.

1. Wiek ubezpieczonego w dniu przejścia na emeryturę wyraża się w ukończonych latach i miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się wspólnie dla mężczyzn i kobiet oraz wyraża się w miesiącach. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" corocznie w terminie do dnia 31 marca tablice trwania życia, z uwzględnieniem ust. 3 , dla wieku ubezpieczonych określonego w myśl ust. 2 . Tablice, o których mowa w ust. 4 są podstawą przyznawania emerytur na wnioski zgłoszone od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego, z uwzględnieniem ust.
2. Jeżeli jest to korzystniejsze dla ubezpieczonego, do ustalenia wysokości emerytury zgodnie z ust. 1 stosuje się tablice trwania życia obowiązujące w dniu, w którym ubezpieczony osiągnął wiek emerytalny, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art. 27 ust. 2 i 3 . Porównanie przepisu art. 15 ust 1 ustawy o emeryturach pomostowych i art. 26 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wskazuje co do zasady na obowiązek ustalenia wskaźnika średniego dalszego trwania życia na dzień osiągnięcia wieku emerytalnego. W przypadku wnioskodawcy to 23 stycznia 2015 r. Bezspornie wskaźnik ten ustalony w oparciu o komunikat Prezesa GUS z dnia 26 marca 2015 r. ( M.P. z 30.03.2015 r. ) wynosił 261,4 miesiące. Wyjątek od tej zasady ustalony w ust. 5 art. 26 ustawy o emeryturach i rentach nawiązuje do daty zgłoszenia wniosku o świadczenie. Jest to związane z corocznymi zmianami okresów średniego trwania życia, co ma niewątpliwie wpływ na wysokość świadczeń emerytalnych. Przepis ust. 5 art. 26 ustawy emerytalnej nie zmienia jednak zasady przyjmowania wskaźnika średniego trwania życia z dnia osiągnięcia wieku emerytalnego, a jedynie zapewnia ubezpieczonym możliwość skorzystania z ,, nowej '' tabeli ogłoszonej przez Prezesa GUS na kolejny rok. Wynika to jednoznacznie z treści ust 6 art. 26 wskazującego na możliwość stosowania tablic trwania życia z dnia osiągnięcia wieku emerytalnego o którym mowa w art. 24 ust 1a i 1 b oraz art. 27 ust. 2 i 3 . Sąd Okręgowy uznał zatem, że ubezpieczony wiek 60 lat osiągnął w styczniu 2015 r., a wniosek o emeryturę złożył w dniu 08.06.2015 r. to musiał skorzystać z tabeli obowiązującej od dnia 01 kwietnia 2015 r. określającej wskaźnik na 261,4 miesiące. Wyjątek z ust. 6 art. 26 wnioskodawcy nie dotyczył, ponieważ mowa jest w nim o ubezpieczonych w wieku emerytalnym powyżej 65 lat. W trakcie procesu ubezpieczony złożył wniosek o zaewidencjonowanie na koncie w ZUS środków z OFE, w związku z czym, Sąd pierwszej instancji, zgodnie z art. 477 10 § 2 k.p.c. przyjął nowe żądanie do protokołu i przekazał do rozpoznania organowi rentowemu. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się ubezpieczony. W wywiedzionej apelacji wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 477 10 § 2 k.p.k. poprzez jego zastosowanie, mimo że żądanie dotyczyło zastosowania wskaźnika korygującego 19,52/12,22 i nie było nowym wnioskiem wcześniej nierozpoznanym przez organ, albowiem kwestię przynależności do OFE apelujący zgłosił już we wniosku o przyznanie emerytury. Nadto zagadnienie to powinno być przedmiotem rozpoznania przez organ z urzędu właśnie w postępowaniu o przyznanie emerytury pomostowej, zwłaszcza że załącznik nr 2 do odwołania (wniosek o przekazanie środków z OFE) ubezpieczony złożył jedynie z ostrożności procesowej wobec braku właściwego poinformowania w zakresie zastosowania lub niezastosowania przez organ wskaźnika 19,52/12,22, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 19.12.2008 r. o emeryturach pomostowych poprzez jego niezastosowanie i niezwiększenie wysokości przyznanego świadczenia przez pomnożenie składek na ubezpieczenie emerytalne wskaźnikiem korygującym 19,52/12,22, mimo że ubezpieczony jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego, a w związku z tym organ powinien zastosować ten przepis; 3) nierozpoznanie istoty sprawy poprzez przemilczenie zarzutu II odwołania z dnia 28 sierpnia 2015 r., tj. kwestii niezwiększenia przez organ rentowy emerytury pomostowej poprzez stosowne pomnożenie wskaźnikiem korygującym 19.52/12.22 zgodnie z art. 14 ust 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych . Wskazując na powyższe T. S. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie odwołania oraz prawidłowe ustalenie podstawy obliczenia emerytury oraz zwiększenie składek na ubezpieczenie emerytalne przez ich pomnożenie wskaźnikiem korygującym 19,52/12,22, a w konsekwencji stosowne zwiększenie przyznanego świadczenia. Wniósł także o zasądzenie od organu rentowego na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Ewentualnie wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Organ rentowy nie ustosunkował się do treści apelacji. Pismem z 29 sierpnia 2016 r. organ rentowy, wykonując zobowiązanie Sądu Apelacyjnego przedstawił zestawienie składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego w poszczególnych miesiącach w latach 1999 – 2015 r. ze wskazaniem zastosowania wskaźnika korygującego oraz symulację waloryzacji składek. Na rozprawie apelacyjnej 6 września 2016 r. w związku z przedstawieniem przez organ rentowy matematycznego wyliczenia wysokości emerytury wraz z zastosowaniem wskaźnika korygującego, ubezpieczony cofnął apelację. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 391 § 2 k.p.c. w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Przy tym cofnięcie apelacji jest czynnością dyspozycyjną strony rezygnującej z poszukiwania ochrony własnego roszczenia w ramach postępowania apelacyjnego, i jako taka, nie podlega kontroli sądu (uchwała SN z 29 maja 200r III CZP 6/00, Prok i Prawo 2000/10/37). Należy nadmienić, że stosownie do treści art. 469 k.p.c. , Sąd uzna zawarcie ugody, cofnięcie pozwu, sprzeciwu lub środka odwoławczego oraz zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia za niedopuszczalne także wówczas, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes pracownika lub ubezpieczonego. W ocenie Sądu Apelacyjnego, w niniejszej sprawie nie zaistniały wyżej wskazane przesłanki do uznania, że cofnięcie apelacji przez ubezpieczonego naruszyło jego słuszny interes. Z tych też względów wobec cofnięcia apelacji Sąd orzekł o umorzeniu postępowania apelacyjnego, na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. SSA Urszula Iwanowska SSA Barbara Białecka SSO del. Gabriela Horodnicka - Stelmaszczuk