Sad powszechny, II K 686/15

(2)(k.75-76). Biegli dokonali zbadania oskarżonego i stwierdzili, że nie jest on chory psychicznie i upośledzony umysłowo. Jego funkcje intelektualne mieszczą się w granicach normy. Stwierdzili u oskarżonego uzależnienie mieszane oraz cechy zaburzeń osobowości. W chwili popełnienia zarzucanego mu czynu miał on zachowana zdolność zrozumienia jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Stan zdrowia oskarżonego pozwala na jego udział w postępowaniu oraz prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny. Sąd Rejonowy uznał, że opinia powyższa jest jasna, rzetelna i spójna. W toku postepowania sądowego, Sąd Rejonowy zgromadził jeszcze jedna opinię sądowo-psychiatryczną sporządzoną przez biegłych I. M. oraz K. W. (k.255-256). Powyższa opinia w swoich wnioskach jest zbieżna z wcześniejszą opinią. Sąd uwzględnił opinię biegłych przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Opinia jest rzetelna i zawiera odpowiedzi na wszystkie pytania. Wobec braku podstaw do kwestionowania Sąd uznał też za wiarygodne pozostałe dowody zgromadzone w sprawie tj.: protokół zatrzymania rzeczy wraz z płytą (k.18-21), karta karna (k.46-47,172-174), odpis wyroku (k.49-51). W tym stanie sprawy wina oskarżonego S. J. nie budziła żadnych wątpliwości Sądu Rejonowego i polegała na tym, że w dniu 30 maja 2015 roku, w lokalu „ (...) ” w C. , działając przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 4 marca 2012 roku do 10 marca 2013 roku części kary orzeczonej wobec niego wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Chojnicach z dnia 22 lutego 2011 roku, w sprawie o sygn. akt II K 1144/10, skazującym za czyn z art.279 §1 kk i art.278§1 kk , dokonał zaboru w celu przywłaszczenia portmonetki z pieniędzmi w kwocie 1.020 zł na szkodę E. H. , czym wypełnił znamiona przestępstwa z art.278§1 kk w zw. z art.64§1 kk . Przy dokonywaniu oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Sąd kierował się tym, że ocena każdego dowodu, również z wyjaśnień oskarżonego, jako pozostawiona sądowi orzekającemu, musi być dokonywana z przekonaniem, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu. Dopiero, kiedy przeprowadzone dowody, ich ocena i wyprowadzone z nich wnioski, obalą owo przekonanie- można ferować wyrok skazujący. Stanowisko takie ma swoje uargumentowanie w treści art.5§1 kpk w związku z art.7 kpk , jako ze przepisy tej ustawy uznają jedynie zasadę swobodnej oceny dowodów, będącej efektem rozważań całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz nie różnicują dowodów od tego, w jakiej fazie postępowania i od kogo zostały pozyskane ( wyrok S.A. w Lublinie z dnia 29.04.2009 r., II AKa 63/09). Przy analizie materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, Sąd Rejonowy wziął pod uwagę, że art. 278§1 kk jest przestępstwem umyślnym, którego można się dopuścić wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Oznacza to, ze sprawca dokonuje zaboru, aby włączyć cudzą rzecz do swojego majątku i postępować z nią jak właściciel. Mając powyższe na względzie, Sąd Rejonowy uznał, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem znamiona zarzucanego mu przestępstwa. S. J. przyznał się do zaboru pieniędzy E. H. . Jego zachowanie zostało utrwalone w formie zapisu monitoringu. Nadto winę oskarżonego potwierdzili również przesłuchani do sprawy świadkowie. Sąd Rejonowy, na podstawie art.278§1 kk skazał oskarżonego na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art.46§1 kk Sąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego E. H. kwoty 1.020 zł. W przypadku oskarżonego Sąd potraktował jako okoliczność obciążającą jego dotychczasową wielokrotną karalność. Sąd Rejonowy uznał, że nie istnieje w związku z tym pozytywna prognoza kryminalistyczna, która uzasadnia zastosowanie wobec S. J. dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Przy czym należy podkreślić, że podstawową przesłanką zawieszenia wykonania kary są wynikające z dotychczasowego postępowania oskarżonego, dające się uzasadnić w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przypuszczenia, co do przewidywanego sposobu życia, dotyczy to przede wszystkim przestrzegania przez niego porządku prawnego. Wśród wskazanych w art.69§2 kk w zw. z art.4§1 kk przesłanek prognozowania nie istnieje priorytet którejkolwiek z nich (wyrok SN z dnia 19.01.1973 r., OSNPG 1973/7/91, wyrok SN z dnia 23.02.1979 r., OSNKW 1979/5/54). W ocenie Sądu powyższe przesłanki w odniesieniu do osoby oskarżonego nie zachodzą. S. J. w przeszłości wielokrotnie korzystał z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności i powracał na drogę przestępstwa. Sądy stosowały wobec niego również kary ograniczenia wolności i grzywny, które również nie przynosiły oczekiwanego skutku. Nie ma zatem żadnych gwarancji, że oskarżony w warunkach wolnościowych nie powróciłby na drogę przestępstwa. S. J. nie poprawił swojego zachowania i nie wykorzystał danych mu wcześniej szans. Oskarżony jest osobą młodą. Obecnie ma 28 lat. Zna obowiązujące normy społeczne oraz konsekwencje wynikające z ich naruszania. Jest kawalerem i nie ma nikogo na utrzymaniu. Posiada wykształcenie zawodowe, jest stolarzem. Nie posiada majątku większej wartości. Przebywając na wolności nie pracował. Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. W ocenie Sądu tylko wymierzona kara bezwzględnego pozbawienia wolności wpłynie na oskarżonego wychowawczo i zapobiegnie powrotowi do popełniania przestępstw, zaspokoi również społeczne poczucie sprawiedliwości. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 624§1 kpk . Oskarżony nie posiada żadnych dochodów ani majątku, a zatem uiszczenie przez niego kosztów postępowania byłoby zbyt uciążliwe.