pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. Przepis § 2 powołanego jak wyżej artykułu stanowi natomiast, że pracownik, który otrzymał odprawę, nie może ponownie nabyć do niej prawa. Stosownie do ukształtowanego już orzecznictwa sądowego, zmiana statusu pracownika lub pracownika – emeryta ( rencisty) na status wyłącznie emeryta (rencisty) jest przejściem na emeryturę lub rentę w rozumieniu art.
Następuje ono zawsze i tylko przez ustanie stosunku pracy. Nabycie uprawnień emerytalnych nie tylko może następować po dacie ustania stosunku pracy, ale także może je poprzedzać. Pracownik pobierający emeryturę w czasie nieprzerwanie trwającego stosunku pracy przechodzi więc na emeryturę dopiero po ustaniu tego zatrudnienia. Zauważyć w tym miejscu należy, że status emeryta nie dyskwalifikuje z prawa do podjęcia ponownego zatrudnienia u tego samego, czy też innego pracodawcy. Zatem okoliczność ta nie może pozbawić prawa do odprawy emerytalnej. Zaakcentować w tym miejscu należy, że również przyczyna ustania lub rozwiązania przez pracownika stosunku pracy nie pozbawia prawa do przysługującej mu powszechnej i jednorazowej odprawy emerytalnej, skoro art.
uzależnia prawo do tej odprawy od przejścia na emeryturę w związku z ustaniem stosunku pracy, a więc bez względu na jego przyczynę. Powyższe dywagacje zachowują aktualność w odniesieniu do nabycia uprawnienia do odprawy emerytalnej na podstawie wewnątrzzakładowego aktu normatywnego, jakim jest regulamin wynagrodzenia. Tak więc pojęcie przejścia na rentę z tytułu niezdolności do pracy ( emeryturę), jakim posługuje się przepis art. 38 ust. 3 ustawy z 2008 r. o pracownikach samorządowych (odpowiednio art.
k.p), nie może być rozumiane inaczej niż zmiana statusu pracownika lub pracownika – rencisty (emeryta) na status wyłącznie rencisty (emeryta), nawet jeśli do nabycia prawa do świadczenia rentowego ( emerytalnego), stwierdzonego decyzją odpowiedniego organu, dochodzi przed podjęciem zatrudnienia u pracodawcy, do którego uprawniony kieruje roszczenie o odprawę rentową ( emerytalną) i bez względu na fakt pobierania tego świadczenia, przy czym oczywiście przesłankę nabycia prawa do odprawy stanowi związek między ustaniem stosunku pracy a przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy (emeryturę). Dodać jeszcze należy, że pozbawienie prawa do odprawy rentowej (emerytalnej), jako należącej do uprawnień płacowych pracownika, może nastąpić jedynie w przypadku zajścia określonej normatywnie przeszkody, jaką niewątpliwie stanowi wcześniejsze skorzystanie z uprawnień do tej odprawy. Przesłanki odmowy jej przyznania nie może stanowić niepoinformowanie pracodawcy przez podejmującego zatrudnienie pracownika o ustaleniu przez organ rentowy (emerytalny) prawa do świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy (emerytalnego), ponieważ nie jest to warunkiem powstania uprawnienia do odprawy, niezależnie od oceny takiego zachowania pracownika w kontekście wypełnienia obowiązków pracowniczych ( zob. przykładowo wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2013 r., II PK 14/13, LEX nr 1388658, wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2012 r., III APa 12/12, LEX nr 1322034). Transponując przestawione jak wyżej poglądy prawne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić zatem należy, iż stosunek pracy łączący strony, a rozwiązany na mocy zawartego między nimi porozumienia z dniem 5 lutego 2015 r., ustał w związku z przejściem przez powoda na emeryturę, w rozumieniu zacytowanego na wstępie przepisu art.
Z tym to bowiem dniem nastąpiła zmiana statusu powoda z pracownika – emeryta na wyłącznie emeryta, przy czym prawo do świadczenia emerytalnego, co jest bezsporne między stronami, powód nabył na podstawie stosownej decyzji organu emerytalnego w trakcie trwania zatrudnienia u pozwanego pracodawcy. Z poczynionych w sprawie ustaleń nie wynika również, aby zaistniała przesłanka wyłączająca prawo powoda do nabycia spornej odprawy, przewidziana w art.
Także fakt pobierania przez powoda emerytury w trakcie łączącego strony stosunku pracy nie pozbawia go prawa do jednorazowego i powszechnego świadczenia w postaci odprawy emerytalnej, oczywiście przy zaistnieniu kumulatywnie przesłanek określonych w art.
, co też w przedmiotowej sprawie nastąpiło. Mając zatem na względzie powyższe sąd pracy stanął na stanowisku, iż powództwo w tej części zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji na podstawie art.
orzekła jak w punkcie I sentencji wyroku. Stosownie do normy prawnej wyrażonej w wyżej powołanej regulacji, powód nabył więc prawo do odprawy emerytalnej w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia, które zgodnie z aneksem do umowy o pracę z dnia 1 stycznia 2015 r. wynosiło z tym dniem 1.750,00 zł brutto. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga także, iż sąd pierwszej instancji oddalił osobowe wnioski dowodowe zgłoszone przez powoda odnośnie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków W. P. i M. D. na okoliczność ,,potwierdzenia okresu zatrudnienia powoda w firmie pozwanego”, albowiem fakt ten był między stronami bezsporny, a nadto wynikał w sposób nie budzący żadnych wątpliwości z dokumentacji zawartej w aktach osobowych powoda. O odsetkach ustawowych sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy art. 481 § 1 i 2 zdanie pierwsze k.c. w związku z art. 300 k.p. , podzielając stanowisko powoda, że sporna odprawa emerytalna stała się wymagalna z chwilą rozwiązania łączącego strony stosunku pracy, czyli z dniem 5 lutego 2015 r. Orzeczenie o kosztach procesu znajduje swoją podstawę prawną w przepisie art. 100 zdanie pierwsze k.p.c. , tj. według wyrażonej tam zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu. Z dochodzonej przez powoda łącznie kwoty 9.428,57 zł sąd zasądził od pozwanego pracodawcy na rzecz powoda kwotę 1.750,00 zł tytułem jednomiesięcznej odprawy emerytalnej, co stanowi w przybliżeniu 19 %, zaś w pozostałej części powództwo oddalił. Powód zatem, na podstawie powołanego jak wyżej przepisu art. 100 zdanie pierwsze k.p.c. , został zobowiązany do zwrotu na rzecz swojego przeciwnika procesowego poniesionych przez niego kosztów procesu w 81%., tj. w części w jakiej przegrał sprawę Na poniesione przez pozwanego koszty procesu składało się wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika w wysokości 1.800,00 zł ustalone w oparciu o przepisy § 9 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 pkt 4 i w związku z § 15 ust. 1 oraz § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) oraz kwota 17,00 zł uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa procesowego. Łącznie zatem powyższe koszty procesu zamknęły się kwotą 1.817,00 zł, zaś 81 % tych kosztów odpowiada sumie 1.471,77 zł i taką też kwotę sąd na podstawie przywołanego art. 100 zdanie pierwsze k.p.c. , według wyrażonej tak zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu, zasądził z tego tytułu prawnego od powoda na rzecz pozwanego pracodawcy. Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych, a ściślej o opłacie stosunkowej od pozwu, której powód, jako pracownik wnoszący powództwo, nie miał obowiązku uiścić, zostało wydane w oparciu o przepis art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 ze zm.). Zgodnie bowiem z poglądem prawnym wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 05 marca 2007 roku ( sygn. I PZP 1 /07, OSNP 2007/19-20/269) ,, Sąd w orzeczeniu kończącym w instancji sprawę z zakresu prawa pracy , w której wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 50.000 zł, obciąży pozwanego pracodawcę na zasadach określonych w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) kosztami sądowymi, których nie miał obowiązku uiścić pracownik wnoszący powództwo lub odwołanie do sądu (art. 96 ust. 1 pkt 4 tej ustawy) z wyłączeniem opłat od pism wymienionych w art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy”. Wysokość tej opłaty została zaś ustalona na podstawie przepisu art. 13 ust. 1 w związku z art. 21 przywołanej powyżej ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i zamyka się kwotą 88,00 zł. Orzeczenie o rygorze natychmiastowej wykonalności uzasadnia natomiast przepis art. 477 2 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. , który to przepis stanowi, że zasądzając należności pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Reasumując, biorąc to wszystko pod rozwagę, sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.