Sygn. akt VI P 114/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2016 roku. Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący : SSR Paula Markiewicz Protokolant : st. sekr. sąd. Barbara Marszewska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 roku w Gdańsku sprawy z powództwa J. D. przeciwko B. K. o wynagrodzenie, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, wynagrodzenie urlopowe I. zasądza od pozwanej B. K. na rzecz powoda J. D. kwotę 10.618,76 złotych (dziesięć tysięcy sześćset osiemnaście złotych i 76/100) brutto tytułem wynagrodzenia urlopowego za 2011 rok wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 stycznia 2012 roku do dnia zapłaty, II . zasądza od pozwanej B. K. na rzecz powoda J. D. kwotę 7.460 złotych (siedem tysięcy czterysta sześćdziesiąt złotych i 00/100) brutto tytułem wynagrodzenia urlopowego za 2012 rok wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 stycznia 2013 roku do dnia zapłaty, III. zasądza od pozwanej B. K. na rzecz powoda J. D. kwotę 14.691,21 złotych (czternaście tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt jeden złotych i 21/100) brutto tytułem wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 29 sierpnia 2013 roku do dnia zapłaty, IV. pozostałym zakresie oddala powództwo, V . zasądza od pozwanej B. K. na rzecz powoda J. D. kwotę 1.206 złotych (tysiąc dwieście sześć złotych i 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, VI . zasądza od powoda J. D. na rzecz pozwanej B. K. kwotę 594 złotych (pięćset dziewięćdziesiąt cztery złote i 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, VII. wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 8.739,81 złotych brutto (osiem tysięcy siedemset trzydzieści dziewięć złotych i 81/100) brutto, VIII. nakazuje ściągnąć od pozwanej B. K. na rzecz Skarbu Państwa- Kasy Sądu Rejonowego (...) w G. kwotę 5.825,08 złotych (pięć tysięcy osiemset dwadzieścia pięć złotych i 08/100) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w sprawie, IX. w pozostałym zakresie koszty sądowe przejmuje na rachunek Skarbu Państwa- Kasę Sądu Rejonowego (...) w G. , Sygn. akt VI P 114/14 UZASADNIENIE Powód J. D. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanej B. K. ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za lata 2011 i 2012 tj. w wysokości 22.355,28 NOK za rok 2011 oraz 17.176,56 NOK za rok 2012 tj. łącznie 39.531,84 NOK stanowiącej równowartość 21.074,42 złotych, nadto wniósł o zasądzenie kwoty 5.194,36 NOK tj. 2.769,11 złotych tytułem zaległego wynagrodzenia. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2014 roku powód podał, iż z uwagi na zapłatę przez pozwaną kwoty 100 NOK, co stanowi kwotę 533,10 złotych, ogranicza żądanie pozwu do kwoty 23.310,43 złotych. ( k. 172-174, 292) W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2015 roku powód wskazał, iż pracodawca jest również zobowiązany do wypłaty na jego rzecz wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych tj. w wysokości 29.278,40 NOK tj. 13.965,80 złotych, jak również wypłaty na jego rzecz dodatkowej należności z tytułu wynagrodzenia za pracę wg. stawek minimalnych obowiązujących w Norwegii. ( k. 555-556) W piśmie procesowym z dnia 22 czerwca 2015 roku powód sprecyzował, iż domaga się zasądzenia na jego rzecz ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za rok 2011 w wysokości 22.355,28 NOK tj. w kwocie 10.618,76 złotych, nadto za rok 2012 w wysokości 15.705,26 NOK tj. w kwocie 7.460 złotych, nadto kwoty 30.928,87 NOK tj. kwoty 14.691,21 złotych tytułem niewypłaconego na jego rzecz wynagrodzenia, jak również kwoty 33.945,92 NOK tj. kwoty 16.124,31 złotych tytułem pracy w godzinach nadliczbowych. Łączną wartość dochodzonych roszczeń powód określił na kwotę 48.895,28 złotych. (k. 704-709) Na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 roku powód sprecyzował, iż odsetek ustawowych od ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za rok 2011 domaga się począwszy od dnia 1 stycznia 2012 roku, zaś w zakresie ekwiwalentu za rok 2012 od dnia 1 stycznia 2013 roku, odnośnie zaś zaległego wynagrodzenia za pracę powyższzych domaga się od dnia doręczenia pozwanej odpisu pozwu. ( k. 821) Pozwana B. K. wniosła o oddalenie powództwa. W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2014 roku pozwana podniosła zarzut potrącenia co do kwoty 798,44 złotych z tytułu nadpłaconego na rzecz powoda wynagrodzenia, jak również wypłaconego mu dodatku narzędziowego. ( k. 314-315) W piśmie procesowym z dnia 29 lipca 2015 roku pozwana zgłosiła zarzut potrącenia wierzytelności w stosunku do powoda z tytułu naprawienia szkody związanej z brakiem rozliczenia z pobranych narzędzi w kwocie 1.578,58 NOK., nadto z tytułu nierozliczonych kantyn w kwocie 18.915,50 NOK, naprawienia szkody z tytułu braku zwrotu odzieży ochronnej z logo firmy na kwotę 2.078 NOK, jak również nadpłaconego na rzecz powoda wynagrodzenia za pracę w wysokości 4.277,51 NOK tj. łącznie kwoty 26.849,59 NOK . (k. 728-730) W piśmie z dnia 25 listopada 2014 roku strona pozwana wniosła o zawiadomienie o toczącym się postępowaniu spółki (...) i wezwanie do wzięcia udziału w sprawie. W/w podmiot nie przystąpił do toczącego się postępowania. (k. 516-518, 675-681, 743-750) Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Powód J. D. został zatrudniony przez pozwaną B. K. , prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą (...) w Norwegii, na podstawie umowy o pracę zawartej od dnia 10 stycznia 2011 roku, w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku montera izolacji, za wynagrodzeniem za godzinę pracy w wysokości 115 koron norweskich za godzinę pracy. Nadto strony przewidziały wypłatę na rzecz powoda diet wysokości 100 NOK za jeden dzień, jak również tzw. świadczenia urlopowego w wysokości 12% podstawy wynagrodzenia. Strony przewidziały również, iż pracownikowi przysługują w czasie pracy 2 przerwy po 15 minut oraz jedna przerwa 30 minutowa. Powyższa umowa została zawarta na okres do dnia 18 kwietnia 2011 roku. „Standardowa umowa o pracę” zawarta przez strony w dniu 10 stycznia 2011r. pomiędzy powodem została sporządzona w języku angielskim, na formularzu w języku norweskim i angielskim i poddana właściwości prawa norweskiego. Począwszy od dnia 18 kwietnia 2011 roku strony łączyła umowa o pracę zawarta na czas nieokreślony, z możliwością jej wypowiedzenia z zachowaniem 14-dniowego okresu wypowiedzenia. W jej treści strony przewidziały, iż powodowi przysługuje wynagrodzenie w wysokości 125,56 NOK za godzinę, dodatek z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych w wysokości 40 %, zaś w dni świąteczne i w nocy wysokości 100%, nadto świadczenie urlopowe- jako dodatek do wynagrodzenia w wysokości 12 % podstawy wynagrodzenia, jak również dieta dzienna w wysokości 100 NOK. Strony przewidziały również, iż pracownikowi przysługują w czasie pracy 2 przerwy po 15 minut oraz jedna przerwa 30 minutowa, nadto określiły iż tygodniowy wymiar czasu pracy powoda wynosi 40 godzin. Począwszy od dnia 1 kwietnia 2012 roku strony łączyła kolejna umowa o pracę, również na czas nieokreślony. W jej treści strony przewidziały możliwość jej wypowiedzenia z zachowaniem okresu dwutygodniowego. Określiły również, iż pracownikowi przysługuje wynagrodzenie w wysokości 125,56 NOK za godzinę, nadto dodatek narzędziowy, jak również dodatek z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych w wysokości 40 %, zaś w dni świąteczne i w nocy wysokości 100%, jak również wynagrodzenie urlopowe- zgodnie z ustawą, nadto dieta dzienna w wysokości 100 NOK. Strony przewidziały również, iż pracownikowi przysługują w czasie pracy 2 przerwy po 15 minut oraz jedna przerwa 30 minutowa, jak również iż tygodniowy wymiar czasu pracy powoda wynosi 40 godzin. Strony ustaliły nadto, iż należność tytułem diet będzie przysługiwała pracownikowi w sytuacji gdy nie będzie on korzystał z kantyn. W sytuacji wypłaty diet należność z tytułu kantyn miała być potrącana z wynagrodzenia, powód miał świadomość powyższych ustaleń. Powoda obowiązywał 3-miesieczny okres rozliczeniowy. Powód pracował na rzecz norweskiej firmy (...) . Norweskie przepisy prawa pracy zawarte są przede wszystkim w ustawie z dnia 17 czerwca 2005r. Nr 62 dotyczącej środowiska pracy, godzin pracy i ochrony zatrudnienia itp. z późn. zm, na którą strony powołały się w treści łączącej strony umowy. ( Ustawa o Środowisku Pracy- Arbeidsmiljoloven). Zgodnie z ustawą z dnia 16 lipca 2015 roku o urlopach i wynagrodzeniu urlopowym ( Lov om ferie) pracownikowi przysługuje wynagrodzenie urlopowe obliczane na podstawie pensji wypłacanych w roku kwalifikacyjnym. Rokiem kwalifikacyjnym dla wynagrodzenia urlopowego jest poprzedni rok kalendarzowy. Pracownik ma prawo wynagrodzenia urlopowego ze strony pracodawcy wynoszącego 10,2% podstawy obliczenia wynagrodzenia. Wynagrodzenie urlopowe związane z urlopem wypoczynkowym, który nie został wykorzystany w danym roku urlopowym, ani nie został przeniesiony na kolejny rok urlopowy, jest wypłacane w pierwszym normalnym dniu wypłaty po zakończeniu roku urlopowego. Umowa o pracę, która odstępuje w tym zakresie na niekorzyść pracownika musi być zawarta na piśmie. Z kolei ustawa o upowszechnieniu układów zbiorowych pracy z dnia 4 czerwca 1993 roku (ustawa o upowszechnieniu) ma na celu zapewnienie pracownikom zagranicznym warunków pracy i płacy, które są równoważne z warunkami, które mają pracownicy norwescy. Ustawa obejmuje pracowników na statkach i konstrukcjach ruchomych pod norweską banderą. W oparciu o powyższą ustawę zostało wydane Rozporządzenie o częściowym upublicznieniu umowy zbiorowej dla przemysłu stoczniowego. Powyższe określa stawki minimalne wynagrodzenia pracowników w tej gałęzi. Rozporządzenie dotyczy pracowników wykwalifikowanych, pracowników specjalistów i pracowników pomocniczych wykonujących pracę przy produkcji i montażu lub prace instalacyjne w przemyśle okrętowym i stoczniowym. Przez pracownika wykwalifikowanego rozumie się pracobiorcę posiadającego uznany dyplom zawodowy w rozumieniu ustawy o specjalistycznym kształceniu zawodowym zdobyty bądź po okresie przyuczenia zawodowego na kontrakcie, bądź na praktykach, przez pracownika – specjalistę rozumie się pracobiorcę, który ma ukończone 18 lat i ma na tyle lat praktyki i doświadczenia, że może samodzielnie i na własną odpowiedzialność obsługiwać maszyny i urządzenia lub wykonywać inne specjalistyczne prace, będące koniecznym etapem produkcji, przez pracownika pomocniczego rozumie się pracobiorcę, który nie spełnia wymogów, by móc być uznanym za pracownika – specjalistę tj. pracownika, który w procesie produkcji wykonuje prostsze prace. Rozporządzenia nie stosuje się jeśli pracobiorca jest objęty korzystniejszymi warunkami pracy i płacy- na mocy umowy lub prawodawstwa tego kraju, które zasadniczo reguluje dany stosunek pracy. Zgodnie z powyższym pracownikowi wyspecjalizowanemu wykonującemu prace produkcyjne, montażowe i instalacyjne w przemyśle okrętowym i stoczniowym przysługuje wynagrodzenie za godzinę pracy nie mniejsze niż : w okresie od I-III 2011 roku- 131,78 NOK, w okresie od VI 2011-III 2012- 133,78 NOK, zaś w okresie od IV-IX 2012- 141,53 NOK. Wg. przepisów norweskich normalne godziny pracy nie mogą przekraczać 9 godzin na 24 godziny oraz 40 godzin na 7 dni. Pracodawca i pracownik mogą na piśmie uzgodnić, że normalne godziny pracy mogą być ustalone w taki sposób, że średnio w okresie nie przekraczającym 52 tygodni, godziny pracy nie będą dłuższe niż w/w, ale łączne godziny pracy nie przekroczą 9 godzin na 24 godziny oraz 48 godzin na 7 dni. Jeśli pracodawca przekracza limit określony w ustawie dla normalnych godzin pracy, czas przekraczający powyższe będzie traktowany jako nadgodziny. Za nadgodziny zostaje wypłacona dopłata, oprócz płacy otrzymanej przez pracownika za pracę w normalnych godzinach pracy. Dopłata za nadgodziny wynosi co najmniej 40%. Pracodawca i pracownik mogą uzgodnić na piśmie, że nadgodziny w całości lub w części będą brane, jako czas wolny w uzgodnionych terminach. (Dowód : umowa o pracę z dnia 10 stycznia 2011roku- k.9, 332, 519, umowa o pracę z dnia 18 kwietnia 2011 roku- k. 10-11, 333-334, 558, umowa o pracę z dnia 1 kwietnia 2012 roku- k. 316-317, 336-336v,557,porozumienie- k. 335,wypis z ewidencji działalności gospodarczej- k. 29, 42,218,246,informacje z rejestru działalności gospodarczej- k. 44-51, 87-89, pisma Ministerstwa Sprawiedliwości Departament Współpracy Międzynarodowej i Praw Człowieka wraz z regulacjami prawa norweskiego- k. 54-75, 96-169 , 251- 291,598- 611,615-616, 624- 630, 685-689, 723-727, 762-766, 814-819, pismo Naczelnika US z dnia 14 sierpnia 2013r- k. 221, dokumenty źródłowe- k. 13-14 , 16-24 , 176-213, 308-309 , 340-422,431-434 , 560-597, 732-738,792-809 , 886-887,informacja dla pracownika – k. 331, świadectwo pracy- k. 338-339, ewidencja czasu pracy powoda- k. 535-537), zeznania świadka J. C. - k. 526-527, zeznania świadka A. V. - k. 693-696 (nagranie 00:03:21-00:52:32), zeznania powoda J. D. - k. 821v-822, 822v-823 (nagranie 00:16:18-00:30:45, 00:47:44-01:06:45), zeznania pozwanej B. K. - k. 822-822v (nagranie 00:30:45-00:44:14), opinia biegłego sądowego R. G. - k. 828-836, opinia uzupełniająca biegłego sądowego R. G. - k. 906-908) Oświadczeniem z dnia 19 grudnia 2012 roku pozwana B. K. rozwiązała z powodem umowę o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Jako przyczynę powyższego pozwana podała brak możliwości zapewnienia pracy zgodnie z kwalifikacjami i predyspozycjami zawodowymi. (Dowód : wypowiedzenie umowy o pracę - k. 12, 337) Pozwana nie wypłaciła powodowi w okresie zatrudnienia następujących kwot: - 10.618,76 złotych brutto z tytułu wynagrodzenia urlopowego za rok 2011, - 7.460 złotych brutto z tytułu wynagrodzenia urlopowego za rok 2012, - 14.691,21 złotych brutto tytułem wynagrodzenia. Powód w okresie zatrudnienia u pozwanej nie pracował w godzinach nadliczbowych. (Dowód: opinia biegłego sądowego R. G. - k. 828-836, opinia uzupełniająca biegłego sądowego R. G. - k. 906-908) Wynagrodzenie miesięczne powoda obliczone, jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosiło kwotę 8.739,81 złotych brutto. ( Dowód : wyrok Sądu Rejonowego (...) w G. z dnia 17 lutego 2014 roku wraz z uzasadnieniem w sprawie (...) ) S ąd zważył co następuje: Powództwo J. D. zasługiwało częściowo na uwzględnienie. Sąd dokonując ustaleń faktycznych w sprawie oparł się na zeznaniach pozwanej B. K. , a także powoda J. D. , jak również świadków w osobach J. C. oraz A. V. , a także zgromadzonych w sprawie dokumentach. Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim niniejsze stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Walor wiarygodności Sąd przyznał zeznaniom świadków, jak również stron, albowiem były one logiczne, konsekwentne i korespondujące z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z przedłożoną dokumentacją. Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił również oparciu o opinię biegłego sądowego z zakresu rachunkowości R. G. z dnia 15 lutego 2016 roku oraz z dnia 9 maja 2016 roku. W tym zakresie Sąd meriti oparł ustalenia faktyczne co do wysokości należnego na rzecz powoda wynagrodzenia za pracę, jak również wynagrodzenia urlopowego w oparciu powyższą opinię. W ocenie Sądu przedmiotowa opinia została sporządzona w sposób wyczerpujący, uwzględniający obowiązujące w tej mierze przepisy prawa (norweskiego), jak również ustalenia umowne stron w zakresie warunków wynagradzania powoda, ponadto zgodnie z posiadaną przez biegłego wiedzą specjalistyczną i jako taka zasługuje na uwzględnienie w całości. Podkreślić należy, iż biegły sądowy odniósł się również w opinii uzupełniającej szczegółowo do zarzutów strony pozwanej dotyczących opinii z dnia 15 lutego 2016 roku. W swietle powyższego zdaniem Sądu nie istniała konieczność dodatkowego jej uzupełnienia, w szczególności poprzez wezwanie biegłego na termin rozprawy. ( k. 884-885,906- 908) Zdaniem Sądu opinia R. G. została sporządzona w sposób rzetelny, prawidłowy oraz wszechstronny. Biegły w swych ustaleniach oparł się bezsprzecznie na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w szczególności dotyczącym przysługujących, jak również otrzymywanych przez powoda świadczeń w okresie zatrudnienia u pozwanej. Wnioski wyprowadzone przez biegłego uwzględniają zatem całościowo dowody znajdujące się w aktach sprawy, jak również posiadają uzasadnienie teoretyczne i praktyczne. Potwierdzają również bezwzględnie znajomość problematyki będącej przedmiotem tejże opinii. Zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw odmawiających niniejszej opinii trafności i prawidłowości. Biegły posiada bowiem wymaganą w tym zakresie wiedzę specjalistyczną, zarówno teoretyczną jak i praktyczną. Wskazać należy, iż fakt niezadowolenia strony z wniosków zawartych w przedmiotowej opinii, przy braku trafnych zarzutów dotyczących jej prawidłowości, nie może stanowić podstawy do podważenia trafności tejże opinii. W tym zakresie Sąd miał również na uwadze stanowisko zaprezentowane przez Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 12 kwietnia 2013 roku (I ACa 1392/12), iż granicę obowiązku prowadzenia przez sąd postępowania dowodowego wyznacza, podlegająca kontroli instancyjnej, ocena czy dostatecznie wyjaśniono sporne okoliczności sprawy, okoliczność zaś, że opinia biegłych nie ma treści odpowiadającej stronie, zwłaszcza gdy w sprawie wypowiadało się kilku kompetentnych pod względem fachowości biegłych, nie stanowi dostatecznego uzasadnienia dla przeprowadzenia dowodu z kolejnych opinii. Specyfika oceny dowodu z opinii biegłych wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez Sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Odwołanie się przez Sąd do tych kryteriów oceny stanowi więc wystarczające i należyte uzasadnienie przyczyn uznania opinii biegłych za przekonujące (wyrok Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 2005 r., II CK 572/04). Stąd jedynie gołosłowna polemika oraz dezaprobata w stosunku do wniosków biegłego - niekorzystnych z punktu widzenia interesów strony w sprawie - nie może stanowić skutecznej podstawy przedmiotowego środka odwoławczego, uzasadniającej do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, aż do ewentualnego uzyskania pożądanych przez stronę wyników tego postępowania. Szczególnie, że wnioski środka dowodowego w postaci opinii biegłego mają być jasne, kategoryczne i przekonujące dla Sądu jako bezstronnego arbitra w sprawie, dlatego gdy opinia biegłego czyni zadość tym wymogom, co pozwala uznać znaczące dla istoty sprawy okoliczność za wyjaśnioną, to nie zachodzi potrzeba dopuszczania dowodu z dalszej opinii biegłych. (wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 1974 r., II CR 638/74, opubl. w OSP 1975/5/108). W podobnym też duchu wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 27 lutego 2013 roku (I ACa 941/12), iż samo niezadowolenie strony z opinii, która nie odpowiada jej oczekiwaniom, nie stanowi wystarczającej podstawy do przeprowadzenia dowodu z opinii kolejnego biegłego. Mając powyższe na uwadze postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 roku (k. 926) na podstawie art. art.217§2 k.p.c. w zw. z art.227 kpc Sąd oddalił pozostałe wnioski dowodowe strony pozwanej sprecyzowane w pismach z dnia 21 marca 2016 roku oraz z dnia 31 maja 2016 roku ( k. 884-885, 914), albowiem okoliczności istotne z punktu widzenia przedmiotu prowadzonego postępowania zostały wystarczająco potwierdzone materiałem dowodowym sprawy, w szczególności załączoną do niego dokumentacją, zeznaniami świadków, stron oraz opinią biegłego sądowego R. G. . Wnioski zaś zgłoszone w tym przedmiocie nie miały jakiegokolwiek znaczenia dla dokonania ustaleń w sprawie. W ocenie Sądu dopuszczenie powyższych dowodów stanowiłoby jedynie o nieuzasadnionym przedłużeniu toczącego się postępowania. Zdaniem Sądu wartości dowodowej w sprawie nie mógł stanowić audyt przedstawiony przez stronę pozwaną i zawarte w nim wyliczenia i dokumenty. W tym zakresie bowiem świadek. A. V. podała, iż w momencie jego sporządzania nie dysponowała umowami o pracę zawartymi z powodem. Opracowując zaś powyższy dokument bazowała na oświadczeniach pracodawcy, dokumenty zaś źródłowe w nim zwarte są dokumentami sporządzonymi przez biuro rachunkowe i stanowią wyraz wyliczeń należności jakie w ocenie autora powinny zostać wypłacone, nie dotyczą zaś rzeczywistych wypłat na rzecz pracownika. ( k. 695, 696) W ocenie Sądu okoliczności związane z okresem zatrudnienia powoda, jak również podstawą prawną powyższego nie były pomiędzy stronami sporne. Materiał dowodowy potwierdził, iż w okresie zatrudnienia powoda i pozwaną łączyły trzy umowy o pracę tj. z dnia 11 stycznia 2011 roku, 18 kwietnia 2011 roku, jak również z dnia 2 kwietnia 2012 roku. W tym zakresie materiał dowodowy potwierdził również, iż w dniu 19 grudnia 2012 roku pracodawca rozwiązał z powodem umowę o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia, jako przyczynę powyższego podając brak możliwości zapewnienia mu pracy zgodnie z kwalifikacjami i predyspozycjami zawodowymi. Zgodnie z treścią art. 32 ustawy z dnia 12 listopada 1965 roku prawo prywatne międzynarodowe (Dz.U.1965.46.290 ze zmianami) - obowiązującej w chwili zawarcia przez strony umowy o pracę z dnia 10 stycznia 2011 roku oraz z dnia 18 kwietnia 2011 roku, strony mogły poddać stosunek pracy wybranemu przez siebie prawu, jeżeli pozostaje ono w związku z tym stosunkiem. Art. zaś 33 cyt. ustawy stanowił, iż jeżeli strony nie dokonały wyboru prawa, stosunek pracy podlega prawu państwa, w którym strony w chwili powstania tego stosunku mają miejsce zamieszkania albo siedzibę. Jeżeli praca jest, była lub miała być wykonywana w przedsiębiorstwie pracodawcy, rozstrzyga, zamiast jego miejsca zamieszkania albo siedziby - siedziba przedsiębiorstwa. (§1) Jeżeli strony nie mają miejsca zamieszkania albo siedziby w tym samym państwie i nie dokonały wyboru prawa, stosuje się prawo państwa, w którym praca jest, była lub miała być wykonywana. ( § 2) Zgodnie zaś z treścią art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 roku prawo prywatne międzynarodowe (Dz. U z 2011 roku, Nr 80, poz. 432) , obowiązującej od dnia 17 czerwca 2011 roku, prawo właściwe dla zobowiązania umownego określa rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 roku w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz. Urz. UE L 177 z 04.07.2008 r., str. 6) . Do zobowiązań umownych, które na podstawie przepisu art. 1 ust. 2 lit. j rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1 , zostały wyłączone z zakresu jego zastosowania, stosuje się przepisy tego rozporządzenia odpowiednie dla danego zobowiązania. Jednocześnie zgodnie z treścią art. Artykułu 8 Rozporządzenia Parlamentu i Europejskiego I Rady (WE) Nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 roku w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U.UE.L.2008.177.6), którym Rzeczpospolita Polska jest związana -ust.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.