Sad powszechny, II Ca 832/16

Sygn. akt II Ca 832/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Piotr Rajczakowski po rozpoznaniu w dniu 28 września 2016 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Spółki z o.o. w G. przeciwko R. M. o zapłatę 995,70 zł na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt I C 673/16 oddala apelację. II Ca 832/16 (...) Sąd Okręgowy rozpoznając apelację strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 14 lipca 2016r. zważył co następuje. Apelacja jest bezzasadna. Sąd Okręgowy podziela niekwestionowane przez skarżącą w apelacji ustalenia faktyczne uzasadnienia zaskarżonego wyroku poczynione na podstawie złożonych dokumentów, jak również w całości akceptuje rozważania prawne Sądu pierwszej instancji i wywiedzione z nich wnioski, nie dostrzegając potrzeby ich powtarzania. Nie ma zatem żadnych podstaw do uznania w jakimkolwiek zakresie za uzasadnione podniesionych przez skarżącą zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 w zw. z art. 358 1 k.c. , jak i art. 58 § 2 w zw. z art. 353 1 i art. 5 k.c. oraz art. 359 w zw. z art. 58 k.c. Trudno przede wszystkim jest zgodzić się ze skarżącą, że postanowienia zawartej przez strony w dniu 4 sierpnia 2014r. umowy pożyczki zostały sformułowane w sposób jasny, zrozumiały i nie budzący wątpliwości, w szczególności, że umowa została zawarta w obrocie konsumenckim, nie zaś gospodarczym, pomiędzy podmiotami prowadzącymi działalności gospodarcze. Wątpliwości konsumenta co do jasności i spójności powyższych sformułowań kontraktu, mogły bowiem już budzić postanowienia powyższej umowy, z których z jednej strony wynikało, że całkowitą kwotę pożyczki wraz z prowizją i przy zerowym jej oprocentowaniu, stanowiła kwota 2148 zł, z czego całkowity koszt pożyczki wynosił 1148 zł, a całkowita kwota pożyczki, pomniejszona o prowizję - 1000 zł. (§ 2 umowy). Z drugiej natomiast strony w § 3 ust. 3 umowy zwarto postanowienie z którego wynikało, że „Całkowita kwota do zapłaty przez Pożyczkobiorcę stanowi sumę Całkowitego kosztu pożyczki oraz Całkowitej kwoty pożyczki i wynosi 3296 zł”. Nie zmienia przy tym faktu sprzeczności i niejasności wskazanych postanowień umowy, dochodzenie przez stronę powodową w niniejszej sprawie należności obliczanej od niższej z wymienionych kwot, tj. od sumy 2148 zł. Z przyczyn natomiast podanych przez Sąd Rejonowy, których powtarzanie, jak już wskazano, jest zbędne, za nieważne, na podstawie przepisu art. 58 § 1 k.c. , uznać należało postanowienia umowy dotyczące wysokości prowizji należnej pożyczkodawcy, a zarzuty apelacji trafnego w tym przedmiocie stanowiska Sądu Rejonowego i jego argumentacji, w żaden skuteczny sposób nie podważają, a na tle powyższych rozważań uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w szczególności zupełnie nie przekonują wywody apelacji co do możliwości dowolnej regulacji w umowie wysokości prowizji pożyczkodawcy. Z tych też zatem przyczyn, gdy pozwany uzyskując na podstawie umowy z 4 sierpnia 2014r. pożyczkę w kwocie 1000 zł., z obowiązkiem jej zwrotu w 12 miesięcznych ratach, dokonał zapłaty łącznej kwoty 1499 zł. (z czego zapłata sumy 1249 zł. miała miejsce przed wniesieniem pozwu w niniejszej sprawie, a kwoty 250 zł., w okresie od 21 października 2015r. do 17 marca 2016r., już po wytoczeniu powództwa – k. 34), to trafnie żądnie strony powodowej podlegało oddaleniu. Z powyższych względów, gdy zatem zarzuty apelacji w żaden sposób nie podważyły prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, apelacja ta, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, nie mogła podlegać uwzględnieniu. Ze wskazanych zatem przyczyn Sąd Okręgowy, na postawie art. 385 k.p.c. , oddalił apelację.