Sad powszechny, IX GC 2103/13

Sygn. akt IX GC 2103/13 UZASADNIENIE Pozwem z dnia

1. stycznia 2013 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej zwana także: (...) ) wystąpiła przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej zwanej też: (...) ) o zapłatę kwoty 38.981,16 zł wraz z odsetkami w wysokości ustawowej od kwot: - 4.954,44 zł od dnia
2. października 2012 roku do dnia zapłaty, - 9.563,00 zł od dnia
3. grudnia 2012 roku do dnia zapłaty, - 9.338,65 zł od dnia
4. stycznia 2013 roku do dnia zapłaty, - 10.600,64 zł od dnia
5. stycznia 2013 roku do dnia zapłaty, - 4.524,43 zł od dnia
6. stycznia 2013 roku do dnia zapłaty oraz kosztami procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, iż dochodzona kwota stanowi wynagrodzenie należne mu od pozwanego za świadczone usługi ochrony mienia w formie bezpośredniej ochrony fizycznej na terenie zaplecza placu budowy w S. oraz w Ś. , które nie zostało uregulowane przez pozwanego (pozew, k. 2-5). W dniu
7. marca 2013 r., wydany został w sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (nakaz zapłaty, sygn. akt IX GNc 1303/13, k. 102). Jego odpis został doręczony stronie pozwanej w dniu
8. marca 2013 r. (k. 108). W dniu
9. kwietnia 2013 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. złożyła sprzeciw od ww. nakazu zapłaty i zaskarżając go w całości wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na swoją rzecz od powoda kosztów procesu według norm przepisanych. Strona pozwana uzasadniając swoje stanowisko zakwestionowała dochodzone przez powoda roszczenie zarówno co do zasady, jak i wysokości. Pozwany podniósł, że łącząca strony umowa wygasła i zaprzeczył, aby pozwany wykonywał na jego rzecz usługi. Wskazał ponadto, że osobą obowiązaną do uregulowania należności wobec powoda jest zamawiający: (...) Sp. z o.o. (sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 111-111v.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu
10. czerwca 2012 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (zleceniodawca) zawarła z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (zleceniobiorca) umowę nr (...) o wykonanie usług ochrony w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Przedmiotem umowy była ochrona mienia stanowiącego własność zleceniodawcy, znajdującego się na placu budowy w S. przy ul. (...) . Ochrona obiektu miała być pełniona od poniedziałku do piątku w godzinach 16:00 – 8:00, a w soboty od godz. 14, natomiast w niedzielę i święta całodobowo. Wynagrodzenie za ochronę strony ustaliły na podstawie stawki za 1 godzinę pracy w wysokości 7,60 zł netto, płatne na podstawie faktury VAT w terminie 30 dni od dnia otrzymania faktury przez zleceniodawcę. Strony ustaliły, że w razie nie zrealizowania płatności w terminie, zleceniobiorca obciąży zleceniodawcę odsetkami ustawowymi za zwłokę wystawiające wezwanie do zapłaty, a po upływie wyznaczonego terminu może rozwiązać niniejszą umowę bez zachowania okresu wypowiedzenia ( umowa nr (...) , k. 24–31, instrukcja ochrony, k. 34-38, aneksy do umowy, k. 68). W dniu
11. czerwca 2012 roku nastąpiło przejęcie przez spółkę (...) obiektu w S. przy ul. (...) pod ochronę (protokół przejęcie, k. 32-33). W dniu
12. czerwca 2012 roku spółka (...) (zleceniodawca) zawarła kolejną umowę ze spółką (...) (zleceniobiorca) o wykonanie usług ochrony w formie bezpośredniej ochrony fizycznej - nr (...) . Przedmiotem umowy była ochrona mienia stanowiącego własność zleceniodawcy, znajdującego się na placu budowy w Ś. na rogu ul. (...) z ul. (...) . Ochrona obiektu miała być pełniona od poniedziałku do czwartku w godzinach 17:00 – 7:00, w piątki od godz. 17:00 do soboty do godz. 6:00, w soboty od godz. 13:00, natomiast w niedzielę i święta całodobowo. Wynagrodzenie za ochronę strony ustaliły na podstawie stawki za 1 godzinę pracy w wysokości 7,60 zł netto, płatne na podstawie faktury VAT w terminie 30 dni od dnia otrzymania faktury przez zleceniodawcę. Strony ustaliły, że w razie nie zrealizowania płatności w terminie, zleceniobiorca obciąży zleceniodawcę odsetkami ustawowymi za zwłokę wystawiające wezwanie do zapłaty, a po upływie wyznaczonego terminu może rozwiązać niniejszą umowę bez zachowania okresu wypowiedzenia ( umowa nr (...) , k. 39–46, aneksy do umowy, k. 49-61, instrukcja ochrony, k. 81-85). W dniu
13. lipca 2012 roku nastąpiło przejęcie przez spółkę (...) obiektu w Ś. na rogu ul. (...) z ul. (...) pod ochronę (protokół przejęcie, k. 47-48). Spółka (...) nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń co do jakości wykonywanej ochrony na obiektach, będących przedmiotem umów (zeznania świadka Ł. G. , k. 32 akt sprawy o sygn. akt X GCps 51/14, zeznania M. K. , k. 249-250). W związku z wykonywaniem usług ochrony mienia, spółka (...) , wystawiła na podstawie miesięcznych wykazów ilości godzin pełnienia ochrony, na rachunek spółki (...) , następujące faktury VAT: - nr (...) z dnia
14. października 2012 roku, na kwotę 4.758,13 zł brutto tytułem ochrony mienia w miesiącu 10’2012 na obiekcie w S. przez 509 godzin, - nr (...) z dnia
15. września 2012 roku, na kwotę 4.954,44 zł brutto tytułem ochrony mienia w miesiącu 9’2012 na obiekcie w S. przez 530 godzin, - nr (...) z dnia
16. października 2012 roku, na kwotę 4.804,87 zł brutto tytułem ochrony mienia w miesiącu 10’2012 na obiekcie w Ś. przez 514 godzin, - nr (...) z dnia
17. listopada 2012 roku, na kwotę 4.804,87 zł brutto tytułem ochrony mienia w miesiącu 11’2012 na obiekcie w Ś. przez 514 godzin, - nr (...) z dnia
18. listopada 2012 roku, na kwotę 4.533,78 zł brutto tytułem ochrony mienia w miesiącu 11’2012 na obiekcie w S. przez 485 godzin, - nr (...) z dnia
19. grudnia 2012 roku, na kwotę 5.347,06 zł brutto tytułem ochrony mienia w miesiącu 12’2012 na obiekcie w S. przez 572 godziny, - nr (...) z dnia
20. grudnia 2012 roku, na kwotę 5.253,58 zł brutto tytułem ochrony mienia w miesiącu 12’2012 na obiekcie w Ś. przez 562 godziny, - nr (...) z dnia
21. stycznia 2013 roku, na kwotę 2.187,43 zł brutto tytułem ochrony mienia w miesiącu 1’2013 na obiekcie w Ś. przez 234 godziny, - nr (...) z dnia
22. stycznia 2013 roku, na kwotę 2.337,00 zł brutto tytułem ochrony mienia w miesiącu 1’2013 na obiekcie w S. przez 250 godzin. (faktury VAT wraz z zestawieniami, k. 64-67, 69-78, 88-95, dzienniki służby). Spółka (...) nie dokonała zapłaty wynagrodzenia z powyższych faktur VAT za świadczone przez spółkę (...) usługi ochrony mienia (zeznania świadka Ł. G. , k. 32 akt sprawy o sygn. akt X GCps 51/14, zeznania M. K. , k. 249-250). Pismem z dnia
23. stycznia 2013 roku spółka (...) wezwała spółkę (...) do uregulowania należności z faktury VAT nr (...) , do dnia
24. stycznia 2013 roku. W przypadku przekroczenia terminu płatności (...) zastrzegła, że zaprzestanie w dniu
25. stycznia 2013 roku pełnić czynności ochrony mienia, zaś pismo należy potraktować jako odstąpienie od umowy nr (...) w dniu
26. stycznia 2013 roku (wezwanie do zapłaty, k. 79). W dniu
27. stycznia 2013 roku nastąpiło przekazanie obiektu w Ś. na rogu ul. (...) z ul. (...) spółce (...) . Obiekt został przekazany bez żadnych uwag (protokół zdawczo-odbiorczy, k. 80). Pismem z dnia
28. stycznia 2013 roku (...) wezwała spółkę (...) do uregulowania należności z faktury VAT nr (...) , do dnia
29. stycznia 2013 roku. W przypadku przekroczenia terminu płatności (...) zastrzegła, że zaprzestanie w dniu
30. stycznia 2013 roku pełnić czynności ochrony mienia, zaś pismo należy potraktować jako odstąpienie od umowy nr (...) w dniu
31. stycznia 2013 roku (wezwanie do zapłaty, k. 87). W dniu
32. stycznia 2013 roku nastąpiło przekazanie obiektu w S. przy ul. (...) spółce (...) . Obiekt został przekazany bez żadnych uwag (protokół zdawczo-odbiorczy, k. 86). Pismem z dnia
33. stycznia 2013 roku (...) wezwała spółkę (...) do zapłaty kwoty 38.981,16 zł tytułem nieuregulowanych należności wynikających z wystawionych faktur VAT (wezwanie do zapłaty z potwierdzeniem nadania, k. 96-98). Powyższych ustaleń faktycznych Sąd dokonał na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci odpisów dokumentów załączonych do pozwu, uwierzytelnionych przez pełnomocnika powoda w trybie przewidzianym w przepisie art. 129 § 2 k.p.c. oraz na podstawie przedłożonych do akt sprawy w oryginale dzienników służby. Powołane przez powoda odpisy dokumentów prywatnych zasługują na wiarę. Ich wiarygodność nie była kwestionowana przez strony niniejszego postępowania, Sąd zaś nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu. Podstawę ustaleń stanowiły także – w zakresie wyżej wskazanym – zeznania świadka Ł. G. oraz za stronę pozwaną – M. K. . Zeznania te są spójne i pozbawione wewnętrznych sprzeczności. Znajdują także potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zarówno świadek, jak i przedstawiciel pozwanego byli zgodni co do braku uwag co do jakości świadczonych przez powoda usług, jak i braku zapłaty wynagrodzenia za świadczone usługi ochrony mienia. Podstawy dokonanych w sprawie ustaleń nie mogły natomiast stanowić zeznania świadka D. K. (k. 204-205), a to wobec faktu, że świadek nie pamiętał okoliczności sprawy, w szczególności nie był w stanie sobie przypomnieć jak przebiegała służba na obiektach pozwanego, jak również nie posiadał wiedzy co do rozliczeń pomiędzy stronami. Sąd zważył, co następuje: W pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy należy się odnieść do podnoszonych przez pozwanego twierdzeń, iż toczące się w stosunku do pozwanej spółki postępowanie układowe i umieszczenie wierzytelności powoda na liście wierzytelności w postępowaniu układowym, ma wpływ na toczące się postepowanie w niniejszej sprawie. Sąd nie podziela jednak stanowiska pozwanego. Konieczność zawieszenia postępowania w sprawie wynika z treści art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. , który jednak nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z jego treścią, Sąd zawiesza postępowanie z urzędu, jeżeli postępowanie dotyczy masy upadłości, masy układowej lub masy sanacyjnej i ogłoszono upadłość lub wszczęto wtórne postępowanie upadłościowe albo ustanowiono zarządcę w postępowaniu restrukturyzacyjnym. W pierwszej kolejności wymaga zaznaczenia, iż do niniejszej sprawy odpowiednie zastosowanie znajdzie tekst ustawy z dnia
34. lutego 2003 roku - Prawo upadłościowe i naprawcze , w brzmieniu obowiązującym w uprzednim stanie prawnym (art. 449 ustawy z dnia
35. maja 2015 roku – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2015 r., poz. 978). Podkreślenia wymaga, że w przeciwieństwie do upadłości likwidacyjnej, ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu nie wyłącza możliwości wszczynania przez wierzycieli postępowań sądowych dotyczących wierzytelności podlegających zgłoszeniu do masy upadłości i kontynuowania tych postępowań. Jak wynika z treści art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. obligatoryjne zawieszenie postepowania w sprawie następuje, gdy postępowanie sądowe dotyczy masy układowej. W ustawie Prawo upadłościowe i naprawcze brak jest natomiast sformułowania „masa układowa”, co oznacza, że obowiązująca treść art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. nie znajduje zastosowania do postępowania upadłościowego, wszczętego na wniosek, który wpłynął przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo restrukturyzacyjne. Ponadto jak wynika z uzasadnienia do treści ustawy Prawo restrukturyzacyjne, zamiarem ustawodawcy, wprowadzając nową treść art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. nie była konieczność zawieszenia każdego postepowania upadłościowego. W treści uzasadnienia wskazano, że każde postępowanie dotyczące masy upadłości, masy układowej czy sanacyjnej, gdy został odebrany zarząd własny majątkiem, powodować będzie zawieszenie postępowania w sprawie. W niniejszym zaś przypadku pozwanej spółce nie został odebrany zarząd własny. Do niniejszego postępowania wstąpił natomiast z mocy prawa nadzorca sądowy, który ma uprawnienia interwenienta ubocznego, wobec czego nadzorcy były doręczane orzeczenia wydane w niniejszej sprawie oraz zawiadamiania o terminie rozpraw. W niniejszej sprawie zatem nie powstały żadne przeszkody, które uniemożliwiałyby kontynuowania postępowania. Powyższe potwierdza również treść art. 295 ust. 1 ustawy z dnia
36. lutego 2003 roku - Prawo upadłościowe i naprawcze , zgodnie, z którym z dniem uprawomocnienia się postanowienia zatwierdzającego układ z mocy prawa ulegają umorzeniu postępowania zabezpieczające i egzekucyjne prowadzone przeciwko upadłemu w celu zaspokojenia należności objętych układem, a tytuły wykonawcze lub egzekucyjne, które stanowiły podstawę do prowadzenia takich postępowań, tracą z mocy prawa wykonalność. Ustawodawca wprowadzając przepis uniemożliwiający nadużywania uprawnień przez wierzycieli, którzy uzyskaliby zaspokojenie wierzytelności na podstawie dwóch tytułów egzekucyjnych, przesądził okoliczność, że w czasie trwania postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu, nie ma przeszkód do prowadzenia postępowania sądowego. Przechodząc do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, wskazać należy, że powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości. W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia strony łączyła umowa o świadczenie usług – ochrony fizycznej mienia. Zgodnie z art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Art. 734 § 1 k.c. stanowi, iż przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Stosownie zaś do art. 735 § 1 k.c. jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać bez wynagrodzenia, za wykonane zlecenie należy się wynagrodzenie. W myśl art. 735 k.c. umowa o świadczenie usług jest równocześnie umową wzajemną, albowiem wynagrodzenie stanowi ekwiwalent świadczenia usług. Przenosząc wymienione powyżej przepisy prawa materialnego na płaszczyznę prawa procesowego, należy stwierdzić, że okolicznościami rozstrzygającymi o zasadności powództwa o wynagrodzenie za świadczenie usług są: istnienie zobowiązania do świadczenia usług, tj. umowy o świadczenie usług, oraz wykonanie usług na rzecz drugiej strony. Pomiędzy stronami bezsporny był fakt, że strony łączyły umowy o treści przedstawionej przez powoda przy pozwie. Pozwany zakwestionował natomiast roszczenie powoda co do zasady, jak i wysokości. W szczególności fakt wykonywania przez powoda usług na jego rzecz oraz podniósł, że przedmiotowe umowy wygasły. Zgodnie zatem z rozkładem ciężaru dowodu, wynikającym z przepisu art. 6 k.c. oraz stanowiącego jego odpowiednik procesowy art. 232 k.p.c. , powód winien udowodnić podstawę dochodzonego roszczenia poprzez wykazanie okoliczność wykonania umowy, a na stronie pozwanej obowiązek udowodnienia okoliczności uzasadniających jej wniosek o oddalenie powództwa. W ocenie Sądu, powódka sprostała powyższym wymogom. Powód powołał w sprawie szereg dokumentów, które w sposób dostateczny wykazały, iż pomiędzy stronami została zawarta i wykonana umowa o świadczenie usług ochrony przez powoda na rzecz pozwanego. Strony ściśle określiły sposób świadczenia ww. usług, a także wynagrodzenie za ich świadczenie. W szczególności na potwierdzenie wykonywania usług ochrony mienia na rzecz pozwanego, strona powodowa przedłożyła dowody w postaci umów zawartych z pozwanym o ochronę mienia na placu budowy na obiektach pozwanego w S. i Ś. , faktury VAT wraz z zestawieniami godzin pracy agentów ochrony w danym miesiącu oraz dzienniki służby. Ponadto fakt wykonywania usług ochrony mienia na rzecz pozwanego w okresie, za który powód dochodzi zapłaty wynagrodzenia potwierdzają zeznania świadka D. G. , osobę nadzorującą prawidłowość wykonywania obowiązków przez pracowników powoda oraz samego pozwanego. Świadek D. G. zeznał, że powód wykonywał na rzecz pozwanego usługi w spornym okresie, zaś strona pozwana nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń co do jakości tych usług, co też potwierdził w swych zeznaniach pozwany. Ponadto strona pozwana podczas składania zeznań doprecyzowała, że kwestionując fakt wykonania umowy przez powoda, chodziło o niezgodność ilości godzin z objętymi fakturami VAT oraz istniejące rozbieżności między danymi agentów wskazanymi w rozliczeniach a danymi agentów, którzy faktycznie wykonywali usługi ochrony mienia. W ocenie Sądu zarzuty podniesione przez pozwanego na dalszym etapie postępowania nie zasługują na uwzględnienie. W tym miejscu wymaga zaznaczenia, że zgodnie z rozkładem ciężaru dowodowego to na pozwanym spoczywał ciężar wykazania powyższych okoliczności. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Samo twierdzenie zaś nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności ( art. 227 k.p.c. ) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą ( art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. ). W niniejszej sprawie na pozwanym spoczywał ciężar udowodnienia, iż powód świadczył usługi w sposób nienależyty i w innym zakresie niż wskazanym w przedłożonej dokumentacji. Pozwany jednak nie wykazał się żadną inicjatywą dowodową w tej kwestii, w szczególności nie przedłożył dowodów na okoliczność, że pracownicy powoda wykonywali pracę w mniejszym zakresie niż to wskazał powód w zestawieniach lub przez innych agentów niż wskazani w tych dokumentach. W szczególności na uwagę zasługuje fakt, iż pozwany wcześniej nie kwestionował nienależytego wykonania umowy przez powoda. W ocenie Sądu zatem przedstawiony zakres wykonywanej pracy przez pracowników powoda wskazany w zestawieniach odzwierciedla faktyczny czas przepracowanych godzin przez agentów ochrony i pokrywa się z ilością godzin w fakturach VAT. W niniejszej sprawie strony w sposób wyraźny ustaliły w postanowieniach umowy wysokość wynagrodzenia za wykonane przez powoda usługi. Ustalone ono zostało na kwotę 7,60 zł + podatek VAT za godzinę pracy. Takie też stawki zostały wskazane w fakturach VAT wystawionych przez powoda. Biorąc pod uwagę fakt, iż faktura VAT stanowi wyłącznie potwierdzenie ustaleń dokonanych pomiędzy stronami, należało uznać ją za wiarygodną w zakresie ustalenia wynagrodzenia. Strona pozwana nie zdołała również wykazać, iż w związku z tym, że przedmiotowe umowy wygasły, pozwany nie jest zobowiązany do zapłaty wynagrodzenia. Zgodnie z treścią przepisów art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. ciężar dowodu w tej kwestii spoczywał na pozwanej. Pozwana natomiast, mimo kwestionowania tej okoliczności, nie wykazała swoich twierdzeń żadnym środkiem dowodowym. Powód natomiast przedłożył do akt pisma z dnia
37. stycznia 2013 roku, z którego wynika, że umowa została rozwiązana w dniu
38. stycznia 2013 roku. W konsekwencji, nie ulega zatem wątpliwości, że w momencie wystawiania faktur VAT i świadczenia usług ochrony mienia w obiektach pozwanego strony łączyła umowa nr (...) . W związku z powyższym uznać należy, że powodowi przysługuje należność wynikająca z umów nr (...) w postaci zapłaty wynagrodzenia za świadczone usługi, po stronie pozwanej powstał natomiast obowiązek zapłaty wynagrodzenia za świadczone przez powoda usługi ochrony mienia w wysokości 38.981,16 zł. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut pozwanego, iż legitymowanym do zapłaty wynagrodzenia powodowi jest spółka (...) Sp. z o.o. , na rzecz której powód miał świadczyć usługi ochrony mienia na obiekcie w S. . Podkreślić jednak należy, że ta czynność nie może być przedmiotem badania przez Sąd w niniejszym postępowaniu, nie jest ona bowiem podstawą sporu zwisłego przed Sądem w niniejszej sprawie. Sąd jest związany podstawą faktyczną żądania, a w tym przypadku to żądnie miało swoje źródło w umowach świadczenia usług ochrony mienia znajdującego się na placach budowy w S. i Ś. . Sąd zatem jest związany tak skonstruowaną podstawą faktyczną żądania, natomiast badanie okoliczności wykraczających ponad podstawę faktyczną powództwa stanowiłoby wyjście ponad żądanie, a jako takie byłoby niedopuszczalne w świetle dyspozycji art. 321 § 1 k.p.c. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 750 k.c. w zw. z art. 735 § 1 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę w wysokości 38.981,16 zł. O obowiązku zapłaty odsetek ustawowych od zasądzonej kwoty należności głównej Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu, na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 2 pkt 2 oraz art. 56 ustawy z dnia
39. października 2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.1830). Data początkowa, od której powód domagał się odsetek, a zarazem początek opóźnienia pozwanego w spełnieniu świadczenia, nie była kwestionowana przez stronę pozwaną (fakt bezsporny, art. 230 k.p.c. ). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. oraz 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Na kwotę zasądzoną od pozwanego składa się wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie 2.400,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 34,00 zł oraz opłata od pozwu w kwocie 1.950,00 zł. Biorąc pod uwagę wszystkie powołane wyżej okoliczności, Sąd na podstawie wskazanych w uzasadnieniu przepisów orzekł jak w wyroku. SSR Aleksandra Zielińska-Ośko Z/ (...)