Sad powszechny, IV U 442/16

Sygn. akt IV U 442/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2016r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Katarzyna Antoniak Protokolant st. sekr. sądowy Anna Wąsak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2016r. w S. odwołania J. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 9 maja 2016 r. Nr (...) w sprawie J. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową zmienia zaskarżoną decyzję i ustala prawo J. S. do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową od 1 stycznia 2016 roku do 31 grudnia 2018 roku. Sygn. akt: IV U 442/16 UZASADNIENIE Decyzją z 9 maja 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. , działając na podstawie art.6 ust.1 pkt 6 ustawy z 30 października ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych odmówił J. S. od 1 stycznia 2016r. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową wskazując, że u ubezpieczonej stwierdzono częściową niezdolność do pracy, ale nie pozostającą w związku z chorobą zawodową. Odwołanie od w/w decyzji złożyła J. S. wnosząc o jej zmianę i ustalenie jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. W uzasadnieniu stanowiska wskazała, że przez 35 lat pracowała w szkole podstawowej jako nauczyciel w klasach I-III. Praca z dziećmi w tym wieku wymaga ciągłego, nadmiernego wysiłku głosowego. W dniu 29 października 2012r. rozpoznano u niej chorobę zawodową w postaci wtórnych zmian przerostowych fałd głosowych i niewydolności fonacyjnej głośni. Stwierdzenie komisji lekarskiej ZUS, że częściowa niezdolność do pracy nie pozostaje w związku z chorobą zawodową mija się z prawdą. O jej prawie do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową orzekał już Sąd Okręgowy w Siedlcach, przy czym prawo to zostało ustalone na okres, gdyż opiniujący w sprawie biegły liczył na poprawę stanu zdrowia. Poprawa taka jednak nie nastąpiła, a komisja lekarska ZUS uznając ją za trwale częściowo niezdolną do pracy, ale bez związku z chorobą zawodową podważyła ustalenia sądu (odwołanie k.1-2 akt sprawy). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 22 kwietnia 2016r., która stwierdziła, że ubezpieczona jest częściowo niezdolna do pracy, ale niezdolność ta nie pozostaje w związku z chorobą zawodową i nie można ustalić daty powstania tej niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę tej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.3-4 akt sprawy). Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczona J. S. jest emerytowaną nauczycielką. Na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z 23 grudnia 2015r., wykonującej wyrok tut. Sądu z 22 maja 2015r. wydany w sprawie IV U 69/14, w okresie od 11 września 2013r. do 31 grudnia 2015r. ubezpieczona uprawniona była do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową (decyzja z 23 grudnia 2015r. k.64 akt rentowych). W dniu 14 stycznia 2016r. wpłynął do organu rentowego wniosek ubezpieczonej o ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową na dalszy okres (wniosek k.68 akt rentowych). Rozpoznając powyższy wniosek organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 28 stycznia 2016r. stwierdził brak podstaw do orzeczenia niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową (orzeczenie lekarza orzecznika z 28 stycznia 2016r. k.70 akt rentowych). Na skutek sprzeciwu ubezpieczonej od powyższego orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczona skierowana została na badanie przez komisję lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 22 kwietnia 2016r. ustaliła, że ubezpieczona jest trwale częściowo niezdolna do pracy, ale niezdolność ta nie pozostaje w związku z chorobą zawodową i nie można ustalić daty powstania tej niezdolności (sprzeciw ubezpieczonej od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS k.50 akt rentowych - tom dokumentacji medycznej i orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 22 kwietnia 2016r. k.72 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 9 maja 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonej od 1 stycznia 2016r. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową (decyzja z 9 maja 2016r. k.75 akt rentowych). Stwierdzona u ubezpieczonej choroba zawodowa w postaci wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych powoduje naruszenie sprawności organizmu ubezpieczonej w stopniu sprowadzającym dalszą częściową niezdolność do pracy w okresie od 1 stycznia 2016r. do 31 grudnia 2018r. Pomimo, że ubezpieczona nie pracuje od 1 września 2013r. zmiany w narządzie głosu utrzymują się, co potwierdza przeprowadzone po raz kolejny – w dniu 3 sierpnia 2016r. badanie laryngologiczno-foniatryczne oraz badanie videostroboskopowe krtani. W czasie badania głos ubezpieczonej był obłożony, męczliwy, w trakcie mówienia obniżający się, o skróconym czasie fonacji. Badanie videostroboskopowe krtani potwierdza utrzymywanie się wtórnych zmian przerostowych. Fałdy głosowe są obrzęknięte i utrzymują się na nich zgrubienia guzkowate w 1/3 przedniej długości. Zwarcie fonacyjne jest nieprawidłowe – w kształcie klepsydry. Ze wskazanych względów u ubezpieczonej przeciwwskazana jest praca wymagająca nadmiernego wysiłku głosowego, co biorąc pod uwagę stopień zaawansowania zmian uzasadnia orzeczenie o niezdolności ubezpieczonej do pracy zgodnej z posiadanymi przez nią kwalifikacjami (opinia biegłego laryngologa - foniatry A. G. k.9-11 oraz wynik badania narządu głosu przeprowadzonego przez biegłą k.12-13 akt sprawy). Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonej J. S. podlegało uwzględnieniu. Zgodnie z art.6 ust.1 pkt 6 ustawy z 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 2009r., Nr 167, poz.1322 ze zm.) z tytułu choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy – dla ubezpieczonego, który stał się niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową. W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - znajdującej z mocy art.17 ust.1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych odpowiednie zastosowanie do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z choroba zawodową - niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonej od decyzji organu rentowego odmawiającej jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową wymagało ustalenia, czy u ubezpieczonej w dalszym ciągu istnieje niezdolność do pracy w związku z chorobą zawodową, a jeżeli tak to jakiego stopnia. W tym celu Sąd zasięgnął opinii specjalisty laryngologa-foniatry. W sporządzonej na tę okoliczność opinii z 3 sierpnia 2016r. biegła laryngolog-foniatra A. G. stwierdziła, że wobec utrzymujących się u ubezpieczonej - mimo niewykonywania już przez nią pracy związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym – wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych i charakteru tych zmian, które są zaawansowane zachodzą podstawy do ustalenia, że ubezpieczona jest nadal częściowo niezdolna do pracy w związku z chorobą zawodową w okresie od 1 stycznia 2016r. do 31 grudnia 2018r. W oparciu o przeprowadzone badanie biegła wskazała, że na fałdach głosowych ubezpieczonej nadal widoczne są zgrubienia guzkowate, fałdy te są obrzęknięte, a zwarcie fonacyjne jest nieprawidłowe. W efekcie powyższego głos ubezpieczonej jest obłożony, męczliwy, o skróconym czasie fonacji. Taki stan narządu mowy ubezpieczonej stanowi przeciwwskazanie do pracy wymagającej nadmiernego wysiłku głosowego, a taką pracą jest niewątpliwie praca nauczyciela (opinia k.10-11 akt sprawy). Analizując powyższą opinię Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez specjalistę z zakresu schorzenia występującego u ubezpieczonej, a ponadto poprzedzona była analizą dokumentacji medycznej ubezpieczonej i jej badaniem. Opinia jest spójna i należycie uzasadniona. Sąd nie przychylił się do wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego laryngologa-foniatry, gdyż zastrzeżenia zgłoszone przez organ do w/w opinii stanowią polemikę z prawidłowymi ustaleniami biegłej (pismo organu rentowego k.19 i 21 akt sprawy). Organ rentowy przedstawia w nich własną ocenę stanu zdrowia ubezpieczonej, a ponadto ponosi argumenty inne niż medyczne, takie jak to, że przez pewien czas po stwierdzeniu choroby zawodowej ubezpieczona pracowała jeszcze zawodowo. Argumentacja organu rentowego jest nieprzekonująca i nie podważa ustaleń biegłej. Organ rentowy powołuje się rzekomo korzystny wynik badania ubezpieczonej w postaci próby obciążenia głosu wykonany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w dniu 12 kwietnia 2016r. Tymczasem w ocenie biegłej badanie to potwierdza ewidentne zmiany w krtani, a komisja lekarska ZUS wskazująca na to badanie błędnie interpretuje jego wynik (opinia biegłej k.11 akt sprawy). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477 14 §2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku.