Sygn. akt V.2 Ka 289/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 lutego 2016 r. Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju uznał A. G. za winnego tego, że w dniu 11 maja 2014 roku w J. na ul. (...) groził K. G. pozbawieniem życia, co w zagrożonej wzbudziło uzasadnioną obawę spełnienia groźby, tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 kk i na mocy tego przepisu skazał go na karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 10 zł. Na podstawie art. 29 ust. 1 Ustawy Prawo o Adwokaturze Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. C. kwotę 794,64 zł tytułem kosztów obrony z urzędu oskarżonego A. G. . Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz adw. A. L. kwotę 794,64 zł tytułem zwrotu kosztów pełnomocnictwa oskarżycielki posiłkowej K. G. . Sąd zasądził nadto od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania obejmujące wydatki w kwocie 1.661,64 zł oraz opłatę w kwocie 80 zł. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego A. G. który na podstawie art. 425 § 1 kpk i 444 kpk zaskarżył wyrok w części, a to co do punktów 1, 3 i 4. W oparciu o art. 427 § 2 kpk i art. 438 pkt 2 i 4 kpk wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, bowiem spowodowała poczynienie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, a mianowicie: - wydanie wyroku w oparciu o okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonego, bez uwzględnienia okoliczności przeciwnych, przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów poprzez bezkrytyczne danie wiary zeznaniom pokrzywdzonej i świadków M. G.
(1)i W. A.
(1), a tym samym niezasadną odmowę wiary wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniom świadka Z. G. , podczas gdy wnikliwa analiza i ocena całokształtu materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że do zeznań pokrzywdzonej oraz świadków M. G.
(1)i W. A.
(1)powinno podchodzić się z dużą ostrożnością, - przyjęcie, że oskarżony stosował groźby bezprawne w stosunku do pokrzywdzonej K. G. , podczas gdy ta nie potrafiła w ogóle opisać zdarzenia objętego przedmiotowym postępowaniem, nie pamiętała, czy czuła się w związku ze zdarzeniem zagrożona, zeznała natomiast, że czuła się nieprzyjemnie. W oparciu o w/w zarzuty obrońca oskarżonego wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Apelacja obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji przede wszystkim podnosi zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Taki zarzut byłyby zasadny jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach , które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień sąd rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody , na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki , którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym przy czym dokonanych ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji zarzuca sądowi I instancji, że winien był z dużą ostrożnością ocenić zeznania świadka K. G. z uwagi , że cierpi na schizofrenię paranoidalną i nie potrafiła ona w ogóle opisać przedmiotowego zdarzenia. Pomija obrońca oskarżonego, że w postępowaniu przygotowawczym będąc słuchana pokrzywdzona potwierdziła fakt, że oskarżony zaczepiał ją słowami wulgarnymi, krzyczał, że „ ją zapierdoli”. Będąc słuchana na rozprawie w obecności biegłego psychologa pokrzywdzona potwierdziła, że oskarżony wykrzykiwał coś wulgarnego pod jej adresem. Zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i przed sądem I instancji pokrzywdzona zaprzeczyła aby wchodziła na posesję oskarżonego. Biegła psycholog uczestnicząca w przesłuchaniu na rozprawie K. G. stwierdziła , że zeznania pokrzywdzonej zawierają elementy treściowych kryteriów trafności, a tym samym brak przesłanek do orzekania o skłonności do konfabulacji czy do kłamstwa w aspekcie psychopatologicznym. Wbrew temu co twierdzi obrońca oskarżonego w swojej apelacji zeznania pokrzywdzonej nie stoją w rażącej sprzeczności z zeznaniami świadków W. A.
(1)i M. G.
(1). pokrzywdzona opisała przebieg zdarzenia tak jak pamiętała. Świadkowie W. A. i M. G. potwierdziły jednak w swoich w swoich zeznaniach, że oskarżony groził pokrzywdzonej będąc jeszcze na swojej posesji a później w samochodzie. Odnośnie oceny zeznań świadków W. G. i Z. G. to sąd rejonowy swoim uzasadnieniu wskazał dlaczego tym zeznaniom nie dał wiary i dlaczego. Świadek W. G. nie była obecna w dniu zdarzenia w domu, natomiast świadek Z. G. jak stwierdził sąd rejonowy widziała i słyszała więcej niż oskarżony mimo, że stał on w odległości około 10 metrów od oskarżonej. W tych okolicznościach w ocenie Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona zarzucanego mu czynu z art. 190 § 1 kk . Sąd rejonowy dokonał oceny dowodów zgromadzonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i sądowego w sposób bezstronny, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, a przy tym uwzględnił zasady doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku .Tym samym zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego mają w ocenie Sądu Okręgowego charakter czysto polemiczny i sprowadzają się do negowania właściwych ocen i ustaleń sądu, przeciwstawiając im własne oceny i wnioski, które w żadnym razie nie mogą podważyć trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego. W niniejszej sprawie sąd I instancji wymierzając oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych po 10 zł każda nie naruszył zasady i dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk . Przy wymiarze kary sąd rejonowy miał na uwadze zarówno przesłanki negatywne jak i pozytywne dotyczące oskarżonego. Dolegliwość tej kary nie przekracza zdaniem Sądu Okręgowego stopnia winy oskarżonego i prawidłowo realizuje cele zapobiegawcze w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, nie podzielając przytoczone na ich poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, zasadził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. C. zwrot kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym. O kosztach sądowych orzeczono po myśli art. 636 pkt 1 kpk .