Sad powszechny, VI Ka 610/16

(1)syna J. i E. , ur. (...) w N. oskarżonego o przestępstwo z art. 222 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 29 lutego 2016 r. sygn. akt II K 530/14 wyrok w zaskarżonej części dotyczącej czynu II z art. 222 § 1 k.k. uchyla i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w Nowym Dworze Mazowieckim do ponownego rozpoznania; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. H. kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę oskarżonego w drugiej instancji oraz podatek VAT. Sygn. akt VI Ka 610/16 UZASADNIENIE K. J.

(1)oskarżony o to, że : I. w dniu 18 lipca 2014 r. roku w N. na ul. (...) znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe interweniujących funkcjonariuszy policji sierż. M. K. i sierż. szt. J. K. podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, to jest o czyn z art. 226 §1 kk II. w tym samym miejscu i czasie jak w pkt. I odpychając i szarpiąc za odzież oraz rozrywając koszulę służbową naruszył nietykalność cielesną interweniującego funkcjonariusza policji mł. sierż. M. K. podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, to jest o czyn z art. 222 §1 kk ; Po rozpoznaniu sprawy o sygn. II K 530/14 Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim wyrokiem z dnia 29 lutego 2016r. orzekł : 1) oskarżonego K. J.

(1)uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w pkt. II; 2) oskarżonego K. J.

(1)uznał winnym popełnienia czynu opisanego w pkt. I i za to na podstawie art. 226§1 kk skazał go na karę 5 (pięciu) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując go w tym okresie do wykonywania nieodpłatnych kontrolowanych prac na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie; 3) na podstawie art. 618§1 pkt. 11 kpk zasądził ze Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego adw. M. H. 756 (siedemset pięćdziesiąt sześć) złotych oraz 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; 4) na podstawie art. 624§1 kpk zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator, który zaskarżył wyrok w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1) wyroku w całości, na niekorzyść oskarżonego K. J.

(1). Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015r. oraz art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: - art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego i zeznań M. K. , J. K. , A. W. oraz P. K. i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, bez uwzględnienia zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, - art. 366 § 1 k.p.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015r. – poprzez zaniechanie wyjaśnienia sprzeczności między zeznaniami świadka A. W. złożonymi w toku postępowania przygotowawczego, a zeznaniami złożonymi przez niego w toku postępowania sądowego; - art. 5 § 2 k.p.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015r. – poprzez niezasadne przyjęcie, iż w sprawie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości, które należy rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego, które to naruszenia przepisów postępowania skutkowały błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegającym na przyjęciu, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonemu popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 222 § 1 k.k. , podczas gdy prawidłowa i zgodna z regułami logiki i doświadczenia życiowego ocena całości materiału dowodowego w postaci zeznań świadków wskazuje w sposób jednoznaczny, ze K. J.

(1)dopuścił się również i tego przestępstwa. W konkluzji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 1 i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Nowym Dworze Mazowieckim. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja wywiedziona przez prokuratora okazała się zasadna - skutkowała uchyleniem wyroku w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu w Nowym Dworze Mazowieckim do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji uznał oskarżonego K. J.

(1)za winnego popełnienia czynu z punktu I aktu oskarżenia. Stwierdził, że oskarżony w dniu 18 lipca 2014r. znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe interweniujących funkcjonariuszy policji sierż. M. K. i sierż. szt. J. K. . Natomiast zgodnie z zasadą in dubio pro reo wynikającą z art. 5 § 2 k.p.k. uniewinnił K. J.

(1)od popełnienia czynu z punktu II. Według stanowiska Sądu Rejonowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy budził wątpliwości, czy oskarżony faktycznie swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego z art. 222 § 1 k.k. Sąd stwierdził, że oskarżony wprawdzie nie stosował się do poleceń funkcjonariuszy, był pobudzony będąc pod wpływem alkoholu, to jednak nie dopuścił się czynu polegającego na odepchnięciu i szarpaniu za odzież oraz rozerwaniu koszuli służbowej naruszając tym samym nietykalność cielesną funkcjonariusza policji M. K. podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się prokurator, który w swej apelacji zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. , art. 366 § 1 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. W ocenie Sądu Okręgowego argumenty prokuratora zawarte w treści jego apelacji są przekonujące. Wyrok w zaskarżonej części dotyczącej czynu z pkt II, zakwalifikowanego z art. 222 § 1 k.k. , zgodnie z wnioskiem prokuratora należało uchylić i sprawę w tym zakresie przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko prokuratora, który uznał, że wyrok zapadł z obrazą przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść orzeczenia, co skutkowało błędem w poczynionych ustaleniach faktycznych. Sąd I instancji uznał za wiarygodne zeznania funkcjonariuszy policji jedynie w części zarzucającej oskarżonemu popełnienie przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. Nie dał natomiast wiary ich zeznaniom w zakresie naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza policji M. K. . Dokonana przez Sąd Rejonowy w takim kształcie ocena materiału dowodowego budzi wątpliwości. Z zeznań funkcjonariuszy policji M. K. oraz J. K. wprost wynika, że oskarżony naruszył nietykalność M. K. poprzez odpychanie i szarpanie za odzież oraz rozerwanie jego koszuli służbowej. Obaj policjanci zeznali, że oskarżony podczas interwencji w dniu 18 lipca 2014r. nie stosował się do ich poleceń. Świadek M. K. opisał w bardzo dokładny sposób przebieg przedmiotowej interwencji, a także zachowanie oskarżonego. Zeznał, że K. J.

(1)podczas zatrzymania, odpychał go, szarpał za mundur i spowodował rozerwanie koszuli służbowej. Taki przebieg zdarzenia potwierdził również świadek J. K. . Szczegółowo opisał, że oskarżony odpychał M. K. , szarpał go za mundur oraz rozerwał jego służbową koszulę. Budzi wątpliwości stanowisko Sądu Rejonowego skoro odmówił waloru wiarygodności zeznaniom funkcjonariuszy policji we wskazanej części, a uznał je za zgodne z prawdą w części opisującej znieważenie. Odmowę wiarygodności zeznań świadków M. K. oraz J. K. w zakresie czynu z art. 222 § 1 k.k. Sąd uargumentował tym, że nie korespondowały one z pozostałym materiałem dowodowym. W tym kontekście należy mieć jednak na uwadze fakt, że pozostałym materiałem dowodowym, którym dysponował Sąd, były jedynie zeznania świadków P. K. oraz A. W. . Zeznania P. K. okazały się być mało przydatne do poczynienia przez Sąd prawidłowych ustaleń w sprawie, bowiem świadek zeznał, że po przekazaniu oskarżonego funkcjonariuszom policji odjechał z miejsca zdarzenia i nie posiada wiedzy w zakresie dalszego przebiegu interwencji. Z kolei zaś zeznania świadka A. W. złożone w postępowaniu przygotowawczym oraz jurysdykcyjnym, zawierały między sobą sprzeczności. Sąd Rejonowy nie wyjaśnił tych rozbieżności. W toku postępowania przygotowawczego świadek zeznał, że oskarżony próbował się szarpać z funkcjonariuszem policji M. K. . Natomiast w toku postępowania sądowego, zeznał, że chyba nie było takiej sytuacji, żeby oskarżony uderzył policjanta i go szarpał. Świadek potwierdził treść odczytanych na rozprawie zeznań z postępowania przygotowawczego. Sąd Rejonowy co do wskazanych rozbieżności nie odniósł się również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo należy zauważyć, że Sąd Rejonowy ocenił zeznania świadka A. W. jako wiarygodne oraz uznał, że potwierdziły one wersję zdarzenia przedstawioną przez oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego z zeznań tych wniosek jednak taki nie wynika. Świadek A. W. nie wyjaśnił kwestii szarpania się oskarżonego z pokrzywdzonym M. K. . Ponadto na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016r. świadek użył sformułowania: „chyba czegoś takiego nie było żeby uderzył policjanta i szarpał”, w związku z czym nie można w kategoryczny sposób wykluczyć, że mogło jednak dojść do naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza policji M. K. . Jak słusznie podniósł w swej apelacji prokurator – Sąd I instancji nie rozważył czy mało stanowcze zeznania świadka podważają konsekwentne zeznania policjantów. Tym bardziej, że uznaje je za wiarygodne w zakresie znieważenia, a z drugiej zaś odmawia im słuszności w zakresie naruszenia nietykalności cielesnej policjanta. Poza tym, budzi także wątpliwości ocena wyjaśnień złożonych przez oskarżonego. K. J.

(1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Przedstawiona przez niego wersja wydarzeń z dnia 18 lipca 2014r. całkowicie odbiegała od pozostałego materiału dowodowego. Sąd Rejonowy natomiast nie odmówił całkowicie waloru wiarygodności jego wyjaśnieniom. Dał wiarę oskarżonemu w zakresie nieprzyznania się do naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza policji. Za niewiarygodne zaś uznał kwestionowanie przez oskarżonego znieważenie policjanta. W takiej sytuacji, podważenie wersji oskarżonego, co do znieważenia funkcjonariuszy policji, powinno wpłynąć na ocenę jego wyjaśnień w części naruszenia nietykalności cielesnej M. K. . Należy zatem uznać, że analiza wyjaśnień oskarżonego została dokonana przez Sąd Rejonowy w sposób zbyt powierzchowny. K. J.

(1)dodatkowo w swych wyjaśnieniach podał, że przy zatrzymaniu przez funkcjonariuszy policji doznał obrażeń ciała. Wskazał, że został pobity w dniu 18 lipca 2014r. najpierw przez dwóch nieznanych mu mężczyzn, a następnie przez dwóch interweniujących policjantów. Na tę okoliczność dołączył do akt obdukcję sądowo – lekarską. Interweniujący w tym dniu policjanci natomiast zeznali, że K. J.

(1)przedmiotowych obrażeń ciała doznał dopiero po przewiezieniu na komendę. Dokonał samookaleczenia w postaci rozcięcia głowy i otarć naskórka szyi poprzez uderzenie głową w ścianę budynku komendy. Doprowadził tym do uszkodzenia naroża ściany powodując odpadnięcie znacznej ilości farby wraz z tynkiem. Sąd Rejonowy nie wyjaśnił również i tych okoliczności. W ocenie Sądu Okręgowego dla wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy oraz wydania trafnego merytorycznie rozstrzygnięcia, które będzie można wyczerpująco i przeko­nująco uzasadnić, niezbędne jest przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Rejonowy powinien jeszcze raz przesłuchać świadka A. W. na okoliczność wyjaśnienia rozbieżności między jego zeznaniami, złożonymi w postępowaniu przygotowawczym i sądowym. Ponadto dokonać wnikliwej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów, a to w postaci zeznań funkcjonariuszy policji M. K. oraz J. K. , a także wyjaśnień samego oskarżonego. Sąd powinien również ustalić, czy znajduje się dokumentacja z Izby Zatrzymań Komendy Powiatowej Policji w N. , dotycząca poniesionych przez oskarżonego w dniu 18 lipca 2014r. obrażeń ciała. Wyjaśnić, w jakich okolicznościach mogło do nich dojść oraz jakiego rodzaju były to obrażenia. Jak również, ustalić czy znajduje się dokumentacja potwierdzająca zniszczenia ściany w budynku komendy. Dopiero po przeprowadzeniu tych dowodów – a także ewentualnie innych, których potrzeba wyłoni się w toku postępowania ponownego – Sąd Rejonowy będzie mógł przystąpić do kompleksowej oceny zgromadzonych dowodów, zgodnie z kryteriami określonymi w art. 7 k.p.k. oraz wyrokowania. O kosztach obrony z urzędu sąd odwoławczy orzekł na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie /Dz. U. z dnia 5 listopada 2015r./. Mając powyższe względy na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.