Sad powszechny, I C 30/15

(1)przeciwko (...) Towarzystwo (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. o zapłatę I. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwo (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. na rzecz powoda A. F.

(1)kwotę 10.878,05 zł (dziesięć tysięcy osiemset siedemdziesiąt osiem złotych pięć groszy) oraz odsetki ustawowe za opóźnienie: a. od kwoty 7.066,50 zł za okres od dnia 9 marca 2012 r. do dnia zapłaty, b. od kwoty 3.811,55 zł za okres od dnia 11 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty; II. w pozostałym zakresie powództwo oddala; III. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwo (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. na rzecz powoda A. F.

(1)kwotę 1.572,73 zł (jeden tysiąc pięćset siedemdziesiąt dwa złote siedemdziesiąt trzy grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu; IV. nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni z roszczenia zasądzonego w punkcie I. niniejszego wyroku kwotę 65,10 zł (sześćdziesiąt pięć złotych dziesięć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych; V. nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Towarzystwo (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 144,90 zł (sto czterdzieści cztery złote dziewięćdziesiąt groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Sygn. akt I C 30/15 UZASADNIENIE Stan faktyczny A. F.

(1)jest właścicielem pojazdu marki B. nr rej. (...) . Okoliczność bezsporna W dniu 10 stycznia 2012 r. na skrzyżowaniu ul. 10 lutego z ul. (...) w G. doszło do kolizji w/w pojazdu z V. (...) nr rej. (...) kierowanym przez R. K. . Winę za spowodowanie wypadku ponosił R. K. , który zmieniając pas ruchu z lewego na prawy nie ustąpił pierwszeństwa pojazdowi kierowanemu przez powoda, jadącego prawym pasem. V. uderzył przednią częścią w lewe drzwi i koło pojazdu B. . Nastąpiło to mimo wcześniejszego naciśnięcia klaksonu przez powoda. Dowód: zeznania A. F. , k. 86 W wyniku przedmiotowego wypadku nie doszło do uszkodzenia przekładni kierowniczej w pojeździe powoda. Dowód: opinia biegłego M. L. , k. 104-118 Łączny koszt naprawy pojazdu powoda z wykorzystaniem nowych, oryginalnych części zamiennych oraz średnich cen usług naprawczych na lokalnym rynku wyniósł 10.878,05 zł ( brutto ). Dowód: opinia biegłego M. L. , k. 104-118 W chwili wypadku pojazd kierowany przez R. K. był ubezpieczony w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) Towarzystwie (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W. . Okoliczność bezsporna Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi wraz z oświadczeniem sprawcy w dniu 7 lutego 2012 r. Okoliczności bezsporne Ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania. Okoliczność bezsporna Ocena dowodów Zeznania świadka R. K. nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż opisał on przebieg wypadku jedynie w ogólnikowy sposób, jakkolwiek z treści tych zeznań wynika niezbicie, że „nie zauważył” pojazdu powoda jadącego prawym pasem, co potwierdza jego winę za spowodowanie wypadku. Świadek B. K. (żona sprawcy będąca w pojeździe jako pasażer) w ogóle nie potrafiła opisać przebiegu kolizji. Także zeznania A. F. , S. F. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż osoby te przybyły na miejsce już po wypadku. Opinię biegłego M. L. Sąd uznaje (wraz z uzupełnieniami, pisemnym i ustnym) za jasną, pełną i wewnętrznie niesprzeczną. Z tego powodu sprzeczne z nim w zakresie przyczyn uszkodzenia układu kierowniczego B. (tj. przekładni kierowniczej wraz z powiązanymi elementami) zeznania powoda oraz jego ojca i brata nie mogą być uznane za wiarygodne jedynie z tego powodu, że są spójne (co akurat nie jest zaskakujące, skoro pochodzą od osób blisko spokrewnionych). Sąd nie ma obowiązku z urzędu ostatecznie i jednoznacznie wyjaśnić jak doszło do uszkodzenia przekładni kierowniczej i kiedy to nastąpiło. Dla Sądu do poprawnego wyrokowania wystarczającym jest ustalenie, że z wiarygodnego materiału dowodowego wynika, że nie doszło do uszkodzenia tego elementu w trakcie przedmiotowego wypadku. Tworzenie dalszych, wątpliwych hipotez jest więc interesujące co najwyżej z poznawczego punktu widzenia, ale jałowe w ramach realiów niniejszego procesu. Biegły M. L. logicznie i przekonująco wytłumaczył (w tym dodatkowo na rozprawie po osobistych oględzinach uszkodzonej przekładni), dlaczego przebieg wypadku, jego skala, szybkość i kierunek oddziaływania wzajemnego pojazdów wykluczają możliwość uszkodzenia tego elementu. Musiałyby zajść zupełnie inne warunki oddziaływania (z innego kierunku i innej sile) na koło pojazdu powoda. Zeznania powoda wraz z analizą biegłego dotyczącą korelacji uszkodzeń w sposób nie budzący wątpliwości przekonują, że przedmiotowy wypadek miał miejsce w opisywanym przez uczestników miejscu i okolicznościach oraz spowodował ujawnione skutki (za wyjątkiem uszkodzenia przekładni kierowniczej pojazdu poszkodowanego). Nie budzi wątpliwości także metodologia ustalenia wysokości kosztów naprawy pojazdu poszkodowanego, wyliczona przez biegłego M. L. . Wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka R. D. oddalono, gdyż z tezy dowodowej (k. 60) wynika, że miał on zeznawać na okoliczności wymagające wiedzy specjalnej, a w takim zakresie wyłączność w postępowaniu cywilnym przynależy dowodzeniu za pomocą innego środka (dowodu z opinii biegłego powołanego przez sąd, por. art. 278 § 1 k.p.c. ). Kwalifikacja prawna Zasada odpowiedzialności pozwanego wynika z treści art. 415 w zw. z art. 436 § 2 w zw. z art. 822 § 1 k.c. Koszt naprawy pojazdu do kwoty 7.066,50 zł były bezsporne, gdyż w postępowaniu likwidacyjnym wartość odszkodowania wyliczył sam pozwany zakład ubezpieczeń. Ponad powyższą kwotę należało więc – zgodnie z wynikami postępowania dowodowego (opinii biegłego) – zasądzić brakujące do pełnego skompensowania szkody 3.811,55 zł. Wymagalność poszczególnych składników zasądzonej sumy jest trafnie przytoczona w pozwie, tj. zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych […], w tym zakresie w pełni podzielono wywody pełnomocnika powoda. Jeżeli chodzi o sposób skalkulowania wysokości odszkodowania, Sąd orzekający podzielił pogląd prawny zawarty w uchwale SN z dnia 13 czerwca 2003 r. (III CZP 32/2003). Argumenty pozwanego dotyczące tzw. zamienników części nie znalazły więc aprobaty w orzeczeniu zapadłym w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I . sentencji na mocy art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych […]. W pozostałym zakresie powództwo oddalono w punkcie II . sentencji jako nieudowodnione co do wysokości na mocy art. 361 § 1 k.c. i art. 6 k.c. Koszty O kosztach procesu orzeczono w punkcie III . sentencji na mocy art. 100 k.p.c. (stosunkowe rozdzielenie). Powód wygrał proces w 69%, pozwany w 31%. Koszty powoda to: opłata sądowa od pozwu 783 zł, opłata za czynności adwokackie w stawce minimalnej (2.400 zł, § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie […]), zaliczka na poczet opinii biegłego (300 zł), opłata skarbowa (17 zł). 69% tych kosztów to 2415 zł. Koszty pozwanego to: opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (2.400 zł, § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych […]), zaliczka na poczet opinii biegłego (300 zł), opłata skarbowa (17 zł). 31% tych kosztów to 842,27 zł. Różnica (1572,73 zł) została zasądzona na korzyść powoda w omawianym punkcie wyroku. W punktach IV. i V . sentencji orzeczono o nieuiszczonych kosztach sądowych (210 zł), obciążając nimi powoda i pozwanego zgodnie z proporcją, w jakiej przegrały proces (odpowiednio: 65,10 zł i 144,90 zł) – na mocy art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych .