Sad powszechny, I C 43/15

(1)o ustalenie wygaśnięcia służebności I. ustala, że z dniem 05-10-2010r. wygasła służebność osobista ustanowiona na rzecz pozwanych J. B. , J. Ł. i M. K.

(1)polegająca na prawie dożywotniego zamieszkiwania w jednym pokoju położonym na parterze budynku od strony południowej z wyjściem na taras, z używalnością łazienki i spiżarki na parterze oraz całej piwnicy, ustanowiona aktem notarialnym z dnia 05-10-2000r. nr rep A (...) na nieruchomości stanowiącej działkę (...) o pow. 0,1918 ha położonej w G. , objętej KW (...) , II. zasądza solidarnie od pozwanych J. B. , J. Ł. i M. K.

(1)solidarnie na rzecz powodów D. T. i A. T. kwotę 482,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. SSR Magdalena Penar ZARZĄDZENIE - (...) - (...) G. , (...) Sygn. akt I C 43/15 UZASADNIENIE Powodowie A. T. i D. T. w pozwie skierowanym przeciwko pozwanym J. B. , J. Ł. , M. K.

(1)wystąpili o stwierdzenie wygaśnięcia z dniem 5 października 2010 r. służebności osobistej przynależnej na rzecz pozwanych, polegającej na prawie dożywotniego mieszkania w jednym pokoju położonym na parterze budynku posadowionego na działce nr (...) w G. , dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...) , od strony południowej, z wyjściem na taras, z używalnością łazienki i spiżarki na parterze oraz całej piwnicy. Uzasadniając swoje żądanie powodowie podnieśli, iż na mocy umowy darowizny z dnia 5 października 2000 r. S. R. i Z. T. przenieśli na rzecz Ł. T. prawo własności działki nr (...) położonej w G. . Wskazali, iż Ł. T. wykonując polecenie S. R. , ustanowił na rzecz rodzeństwa – J. T. , J. Ł. i M. K.

(1)– służebność osobistą polegającą na prawie dożywotniego mieszkania w jednym pokoju położonym na parterze budynku posadowionego na wskazanej nieruchomości, od strony południowej, z wyjściem na taras, z używalnością łazienki i spiżarki na parterze oraz całej piwnicy. Podali, iż na mocy aktu poświadczenia dziedziczenia są spadkobiercami po zmarłym Ł. T. . Argumentowali, że służebność przysługująca pozwanym nigdy nie była przez nie faktycznie wykonywana. Twierdzili, że M. K.

(1)od połowy lat 90-tych XX wieku mieszka na stałe we W. , a po 2000 roku kilkakrotnie przebywała w budynku przy ul (...) jako gość, nie korzystała z pokoju na parterze oraz nie domagała się jego wydania. Wskazali ponadto, iż J. Ł. i J. B. od dziecka mieszkały w M. , sporadycznie przebywały jako goście w budynku przy ul (...) , nie korzystały z pokoju na parterze i nie domagały się jego wydania. Podnieśli także, iż pokój objęty służebnością był zajmowany wyłącznie przez powoda D. T. , jak też, że żadna z pozwanych nie miały miejsca zameldowania w powyższym budynku, jak też nie dysponowała kluczami do niego. Pozwane J. B. , J. Ł. , M. K.

(1)w odpowiedzi na pozew wniosły o oddalenie powództwa w całości. Uzasadniając swoje stanowisko pozwane podniosły, iż z okolicznością zameldowania nie wiąże się nabycie jakichkolwiek praw bądź obowiązków. W dalszej kolejności J. B. i J. Ł. wskazały, że od 2000 r. posiadały własny komplet kluczy, aż do czasu wymiany zamków przez powodów. Twierdziły, że małżeństwo brata Ł. T. z E. T.

(1)zostało rozwiązane w 2008 r. i w tym czasie brat zajął parter domu. Podały, iż powód D. T. w związku z rozpoczęciem studiów wyprowadził się w 2007 r., przez co jego wiedza o wykonywaniu służebności po tej dacie jest znikoma, natomiast E. T.

(1)wyprowadziła się wraz z A. T. w roku 2010. Wskazały nadto, iż w okresie od 5 października 2000 r. do 5 października 2010 r. wraz z mężami i swoimi dziećmi spędzały w przedmiotowym domu wakacje, ferie, święta, korzystając z wszystkich pomieszczeń znajdujących się w domu. M. K.

(1)podniosła z kolei, że korzystała ze służebności podczas wakacji 2001 r. oraz w czerwcu 2004 r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Umową darowizny w formie aktu notarialnego z dnia 5 października 2000 r. S. R. i Z. T. przenieśli prawo własności działki nr (...) , o powierzchni 0,1918 ha na rzecz swojego syna Ł. T. . Część składową powyższej nieruchomości stanowił murowany budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 85 m 2 . Ponadto powyższą umową Ł. T. , wykonując nałożone na niego polecenie, ustanowił w budynku mieszkalnym na rzecz: a. Z. T. nieodpłatną służebność osobistą polegającą na prawie dożywotniego mieszkania w jednym pokoju, kuchni, łazience, spiżarce położonych na parterze, a nadto do używalności piwnicy, b. J. T. , J. Ł. , M. K.

(1)nieodpłatną służebność osobistą polegającą na prawie dożywotniego mieszkania w jednym pokoju położonym na parterze budynku, od strony południowej, z wyjściem na taras, z używalnością łazienki i spiżarki na parterze oraz całej piwnicy. J. T. od zawarcia małżeństwa w dniu 27 października 2001 r. posługuje się nazwiskiem B. . /dowód: akt notarialny z dnia 5 października 2000 r. k. 6-7, odpis skrócony aktu małżeństwa nr (...) k. 63/ Ł. T. zmarł dnia 19 maja 2014 r. Spadek po nim nabyli wprost na podstawie ustawy córka A. T. oraz syn D. T. , każde z nich w udziale po ½ części. W księdze wieczystej nr (...) prowadzonej dla działki nr (...) zostali ujawnieni na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia A. T. i D. T. jako właściciele w ½ części każde z nich. /dowód: wydruk z KW nr (...) k. 8-10, akt poświadczenia dziedziczenia z dnia 26 czerwca 2014 r. k. 11-13/ Na parterze budynku położonego przy ul (...) w G. na działce nr (...) znajduje się kuchnia ze spiżarką, łazienka oraz dwa pokoje. Podobnie na pierwszym piętrze znajdują się dwa pokoje, kuchnia oraz łazienka. W dacie dokonania darowizny w domu tym zamieszkiwał Ł. T. z żoną E. T.

(1)oraz dziećmi A. i D. , a także ojciec Ł. Z. T. . Powodowie wraz z rodzicami zajmowali pierwsze piętro, natomiast ich dziadek korzystał z przylegającego do kuchni pokoju na parterze. Po śmierci Z. T. w 2004 r. pokój przez niego zajmowany pozostał niezamieszkały. D. T. przeniósł się w 2001 r. do pokoju objętego służebnością. Przyjmował w nim znajomych, organizował okolicznościowe przyjęcia. Powód na stałe przebywał w tym pokoju do 2007 r., kiedy to rozpoczął studia w K. . Wówczas odwiedzał dom rodzinny każdego miesiąca, a zatrzymywał się w swoim pokoju na parterze, gdzie pozostały jego rzeczy osobiste. Małżeństwo Ł. T. i E. T.

(1)zostało rozwiązane przez rozwód orzeczony wyrokiem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt I C (...) . Wyrokiem tym ustalono także, iż na czas wspólnego zamieszkania E. T.

(1)pozostają do wyłącznego korzystania pomieszczenia znajdujące się na pierwszym piętrze, natomiast Ł. T. - te znajdujące się na parterze. Ł. T. zajął pokój, z którego poprzednio korzystał jego ojciec, natomiast drugi pokój pozostał do dyspozycji D. T. . Powód wraz ze swoją obecną żoną E. T.

(2), zamieszkał ponownie na stałe w domu w G. początkiem 2010 r. Przebywali tam przez okres około 3 miesięcy, korzystając w tym czasie z pokoju na parterze. A. T. , po orzeczeniu rozwodu rodziców zamieszkiwała wraz z matką w pomieszczeniach na pierwszym piętrze domu do czerwca 2011 r., kiedy to w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w Gorlicach z dnia 29 listopada 2010 r. w sprawie o eksmisję, wyprowadziły się do wynajmowanego mieszkania. /dowód: wydruki fotografii k. 14-17, zeznania świadka N. W. protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 00:55:08-01:10:52, zeznania świadka H. D. protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 01:13:53-01:33:31, zeznania świadka E. T.

(1)protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 01:34:48-02:09:45, zeznania świadka E. T.

(2)protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 02:19:59-02:37:43, zeznania powoda D. T. protokół rozprawy z dnia 23 lutego 2016 r. 00:03:35-00:32:49, zeznania powódki A. T. protokół rozprawy z dnia 23 lutego 2016 r. 00:38:02-00:53:48, kserokopia wyroku w sprawie I C (...) k. 92, umowa najmu lokalu mieszkalnego z dnia 15 czerwca 2011 r. k. 93-95; w aktach I (...) SO w Nowym Sączu: wyrok z dnia 21 maja 2008 r./ Ustanowienie przez Ł. T. na rzecz pozwanych służebności mieszkania w darowanym mu domu było inicjatywą jego matki S. R. . Pozwane wraz z matką wyprowadziły się z G. i zamieszkały w M. w 1981 r. Pozwana M. K.

(1)na stałe mieszka we W. , sporadycznie bywa w Polsce. Po ustanowieniu służebności, odwiedziła Ł. T. w trakcie wakacji 2001 r. Zatrzymała się wówczas wraz z mężem i synem w domu przy ul. (...) na około 2 dni, korzystając w tym czasie z pokoju swojego ojca Z. T. . Kolejna wizyta w G. miała już miejsce w 2013 r. Pozwane J. B. oraz J. Ł. do śmierci ojca, a więc do 2004 r. bywały w G. bardzo rzadko, a w trakcie odwiedzin nie zatrzymywały się na noc. Po śmierci Z. T. odwiedziny pozwanych w dalszym ciągu były sporadyczne. W tym okresie pozwane wraz z rodzinami głównie zatrzymywały się na noc u swojej babci w Rzepienniku, natomiast u brata w G. bywały z krótkimi wizytami. Na dłuższy okres w domu brata w G. zatrzymała się J. B. wraz synem podczas wakacji 2004 r. E. T.

(1)pracowała w tym czasie we W. , natomiast w domu pozostał Ł. T. wraz z dziećmi: D. i A. . Pozwanej został wówczas udostępniony pokój gościnny na pierwszym piętrze. W tym czasie parter nie był wykorzystywany, oprócz pokoju zajmowanego przez D. T. . Codzienne życie rodzinne toczyło się na pierwszym piętrze, także podczas wizyty pozwanej. W kuchni na piętrze były przygotowywane posiłki, a także korzystano z położonej tam łazienki. W okresie po śmierci Z. T. kilkakrotnie w odwiedziny na wakacjach przyjeżdżała J. Ł. wraz z mężem i dziećmi. Udostępniano im wówczas jeden z pokoi na piętrze. J. Ł. ponadto składała co roku wizyty w okresie Wszystkich Świętych, jednakże nie zatrzymywała się wówczas na noc. J. B. przyjechała wraz z mężem i dzieckiem do G. podczas Ś. Wielkanocnych w 2007 r., gdy z wizytą przebywał w tym czasie jej wujek mieszkający na stałe w USA. Pozwana spędziła wspólnie z rodziną niedzielę świąteczną, nie pozostała jednakże na noc. Z kolei J. Ł. była wraz z mężem i dziećmi podczas Wielkanocy w 2009 r., gdyż w tym czasie zapraszali członków rodziny na uroczystości komunijne swojego syna. Pozwane J. B. oraz J. Ł. podczas odwiedzin, gdy zatrzymywały się w domu brata na noc, otrzymywały do dyspozycji pomieszczenie na piętrze: był to jeden z pokoi bądź kuchnia, w której znajdowało się miejsce do spania. Pozwane nigdy nie żądały umożliwienia im korzystania z pokoju objętego służebnością. Pozwane zawsze były traktowane jako goście domowników, nie partycypowały w kosztach utrzymania domu, pomagały jedynie w przygotowywaniu posiłków. Pozwana J. Ł. nie pozostawiała swoich rzeczy osobistych w domu brata, a J. B. jedynie piżamę bądź spodnie, które pozostawiała w szafie w pokoju na parterze, który zajmował Ł. T. . Częstsze wizyty J. B. miały miejsce po tym, gdy E. i A. T. wyprowadziły się z domu przy ul. (...) . Wówczas przyjeżdżała wraz z mężem i dziećmi oraz rodziną znajomego M. K.

(2). Podczas jednej z wizyt na podwórku został rozbity namiot. /dowód: wydruki fotografii k. 39-40, zeznania świadka M. B. protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 00:24:51-00:45:41, zeznania świadka H. D. protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 01:13:53-01:33:31, zeznania świadka E. T.

(1)protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 01:34:48-02:09:45, zeznania świadka E. T.

(2)protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 02:19:59-02:37:43, częściowo zeznania świadka Z. K. protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 02:38:22-02:54:49, częściowo zeznania świadka R. B. protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 02:58:04-03:17:47, częściowo zeznania świadka G. Ł. protokół rozprawy z dnia 27 maja 2015 r. 03:20:40-03:34:38, częściowo zeznania świadka M. K.

(2)k.136-136/2, zeznania powoda D. T. protokół rozprawy z dnia 23 lutego 2016 r. 00:03:35-00:32:49, zeznania powódki A. T. protokół rozprawy z dnia 23 lutego 2016 r. 00:38:02-00:53:48, częściowo zeznania pozwanej J. Ł. protokół rozprawy z dnia 23 lutego 2016 r. 00:55:05-01:13:20, częściowo zeznania pozwanej J. B. protokół rozprawy z dnia 23 lutego 2016 r. 01:14:16-01:27:54/ Od roku 2000 jedynymi osobami zameldowanymi w G. przy ul. (...) byli Ł. T. , Z. T. , E. T.

(1), A. T. i D. T. . /dowód: zaświadczenie z dnia 22 grudnia 2014 r. k.18/ Dnia 6 lutego 2015 r. w domu przy ul. (...) miała miejsce interwencja funkcjonariuszy policji w związku ze zgłoszeniem J. Ł. . Interwencja została zakończona udzieleniem informacji. /dowód: pismo KPP w G. z dnia 4 maja 2015 r. k. 79/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zawartego w aktach Sądu Okręgowego w Nowym Sączu o sygn. I C (...) , dokumentów powołanych w opisie stanu faktycznego, zeznań powodów i pozwanych oraz świadków H. D. , N. W. , E. T.

(1), E. T.

(2), Z. K. , G. Ł. , R. B. , M. B. , M. K.

(2). Za wiarygodne zostały uznane dokumenty przedłożone do akt przez strony postępowania, bowiem nie budziły one wątpliwości co do ich autentyczności, bądź zgodności z oryginałami, a nadto nie były kwestionowane przez strony. Odnosząc się do zeznań powodów D. T. i A. T. należy stwierdzić, iż jawią się one jako szczere, spontaniczne i wiarygodne. Twierdzenia powodów wzajemnie się uzupełniają i korespondują ze sobą. Wynika z nich, iż pozwane J. B. i J. Ł. sporadycznie bywały w domu przy ul. (...) , a gdy w trakcie tych wizyt zatrzymywały się na noc, to korzystały z pomieszczeń na pierwszym piętrze. A. T. szczerze przyznała, iż cieszyła się na wizyty swoich ciotek, a przyjeżdżający wraz z nimi kuzynowie zajmowali na czas pobytu jej pokój. Także twierdzenia powodów, co do zajmowania przez D. T. pokoju na parterze były wiarygodne. Wypowiedzi powodów znajdują potwierdzenie w nie budzących wątpliwości zeznaniach świadków H. D. , N. W. , E. T.

(1), E. T.

(2)oraz M. B. . Świadkowie H. D. i M. B. są bezpośrednimi sąsiadkami domu przy ul. (...) , a tym samym miały na co dzień możliwość dostrzeżenia sposobu funkcjonowania rodziny powodów. Zgodnie z doświadczeniem życiowym i stosunkami panującymi w lokalnym środowisku niedużego miasta, należy stwierdzić, że to właśnie sąsiedzi najpierw dostrzegają odstępstwa od codziennej rutyny. Stąd też wiarygodne są spostrzeżenia wskazanych świadków, iż wizyty pozwanych były sporadyczne, a jeśli już miały miejsce, to życie rodzinne koncentrowało się na pierwszym piętrze domu. Szczere i wiarygodne były zeznania świadka E. T.

(1). Pokrywały się one z twierdzeniami powodów i pozwoliły ustalić, iż w sytuacji, gdy pozwane zatrzymywały się w domu przy ul. (...) , to nie korzystały z pokoju obciążonego służebnością. Podobnie jako przekonujące i spontaniczne ocenić należało zeznania świadków N. W. i E. T.

(2). Potwierdzili oni, iż pokój na parterze pozostawał do wyłącznej dyspozycji D. T. , a co więcej gdy E. T.

(2)zamieszkała w 2010 r. w tym pokoju wspólnie z powodem, zaobserwowała, iż znajdują się tam wyłącznie jego rzeczy. Pozwoliło to na ustalenie, iż pozwane w trakcie swych wizyt nie korzystały z przedmiotowego pokoju. Z kolei jako niewiarygodne należało ocenić zeznania pozwanej J. B. oraz świadka R. B. , gdy podali, iż korzystali z pokoju objętego służebnością. Co do dłuższego pobytu w trakcie wakacji 2004 r. pozwana stwierdziła, iż mieszkała w tym pokoju, gdyż D. T. zajmował w tym czasie wspólnie z A. T. pokój na piętrze. Stoi to w sprzeczności z twierdzeniami powoda i E. T.

(1), podającymi, iż przeprowadził się do tego pomieszczenia już w 2001 r., a także stwierdzeniem A. T. , iż w trakcie tych wakacji ciotka korzystała z pokoju z balkonem na piętrze. Ponadto zeznania pozwanej nie korespondują z twierdzeniami jej męża - świadka R. B. i to pomimo okoliczności, iż wizyty składali oni wspólnie. Nie potrafili oni jednoznacznie podać, czy wspólne pobyty z zaprzyjaźnioną rodziną M. K.

(2)miały miejsce już po wyprowadzeniu się E. T.

(1), czy też wcześniej (pozwana twierdzi, że taka wizyta miała miejsce, gdy ona nocowała w namiocie, a tymczasem zgodnie z wiarygodnym świadkiem – H. D. - namiot był rozbity około 2013 r.). Ponadto twierdzenia R. B. w tym zakresie są wewnętrznie niespójne, gdyż zeznając zmienia on swoje stanowisko, twierdząc, iż jest to wynikiem zdenerwowania. Także zeznania pozwanej J. Ł. nie korespondują z twierdzeniami jej męża - świadka G. Ł. , a także z pozostałym materiałem dowodowym. Pozwana twierdzi, iż zatrzymywała się wspólnie z siostrą w służebnym pokoju, gdy tymczasem J. B. podaje, iż wspólnie z siostrą była tylko raz w przedmiotowym budynku. Nadto pozwana wskazuje, iż w trakcie odwiedzin głównie korzystała ze spornego pokoju, co jest ewidentnie sprzeczne z twierdzeniami G. Ł. podającego, iż w czasie wizyt w domu przy ul. (...) korzystali zamiennie z pomieszczeń na górze, raz z kuchni, innym razem z pokoju. Taka okoliczność znajduje także potwierdzenie w zeznaniach powodów oraz świadków H. D. , E. T.

(1), M. B. . Z kolei zeznania świadków Z. K. i M. K.

(2)jawią się jako próba potwierdzenia stanowiska pozwanych. Tymczasem należało je ocenić jako niespójne, nielogiczne i nieszczere. Z. K. najpierw podaje, iż często bywała w domu przy ul. (...) , by następnie twierdzić, iż o wizytach J. B. wiedziała od Ł. T. , a na miejscu zaczęła bywać po tym, gdy z domu wyprowadziła się E. T.

(1). Wskazywała, iż to Ł. T. mówił jej, że J. B. zatrzymywała się w pokoju powoda, gdy tymczasem Ł. T. zeznając dnia 14 maja 2008 r. przed Sądem Okręgowym w Nowym Sączu w sprawie o rozwód, sygn. akt I C (...) stwierdził, że pokój objęty służebnością zajmuje syn D. . Z kolei świadek M. K.

(2)podaje, iż w budynku przy ul. (...) bywał od 2008 r. (czego nie potrafiła wiarygodnie wykazać J. B. ), a od roku 2010 zajmował pomieszczenia na piętrze, gdy tymczasem E. T.

(1)i A. T. wyprowadziły się z domu dopiero w czerwcu 2011 r. Gołosłowne i odosobnione było także jego twierdzenie, iż J. B. zawsze nocowała „na dole”. Tak więc zeznania pozwanych J. Ł. i J. B. oraz świadków Z. K. , G. Ł. , R. B. , M. K.

(2)w zakresie istotnym dla przedmiotu procesu nie mogły zostać ocenione jako szczere i wiarygodne. Były one chaotyczne i niespójne oraz wyraźnie nie odzwierciedlały faktycznych okoliczności pobytów pozwanych w przedmiotowym domu. W sposób jawny były ukierunkowane na próbę potwierdzenia stanowiska pozwanych. Dlatego też, głównie w oparciu o szczere zeznania świadków H. D. , N. W. , E. T.

(1), E. T.

(2), M. B. , a także twierdzenia powodów Sąd poczynił ustalenia, pozwalające stwierdzić, że pozwane nie korzystały z pokoju obciążonego na ich rzecz służebnością mieszkania. Wskazać nadto należy, iż także w sprawie o rozwód, sygn. akt I C (...) w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 maja 2008 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu stwierdził, że pozwane nie korzystają ze służebności ustanowionej na ich rzecz w budynku przy ul. (...) . Sąd zważył, co następuje: Powództwo jest zasadne. Zgodnie z art. 297 k.c. do służebności osobistych stosuje się odpowiednio przepisy o służebności gruntowych. Na podstawie art. 293 § 1 k.c. służebność gruntowa wygasa wskutek niewykonywania przez lat dziesięć. Należy podkreślić, iż skutek w postaci wygaśnięcia służebności wskazany w powołanym przepisie nastąpi jedynie w następstwie nieprzerwanego 10-letniego niekorzystania ze służebności czynnej. Wygaśnięcie służebności wskutek bezczynności podmiotu uprawnionego oznacza jej całkowite unicestwienie. Skutek ten następuje z mocy prawa wraz z upływem oznaczonego terminu. Podstawę żądania powodów stanowił ponadto art. 189 k.p.c. , zgodnie z którym powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Istniejący w księdze wieczystej wpis służebności mieszkania na rzecz pozwanych niewątpliwie usprawiedliwiał interes prawny powodów wystąpienia z niniejszym powództwem. Wyrok uwzględniający powództwo, potwierdzający stan, który nastąpił z mocy prawa, z chwilą spełnienia przesłanki określonej w art. 293 § 1 k.c. , stanowi dla właściciela nieruchomości obciążonej dowód na to, że służebność wygasła. Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, należało podzielić twierdzenia powodów, iż pozwane nie korzystały z pokoju obciążonego służebnością mieszkania na ich rzecz. Okres 10 lat, o którym mowa w art. 293 § 1 k.c. liczy się od momentu, kiedy prawo przestało być wykonywane. Skoro w niniejszej sprawie służebność w ogóle nie była wykonywana od początku jej ustanowienia, to od momentu ustanowienia należy liczyć 10 lat. Jakakolwiek inna interpretacja byłaby sprzeczna z ratio legis tego przepisu. Tak więc skoro pozwane nie wykonywały swojego uprawnienia, a służebność została ustanowiona aktem notarialnym z dnia 5 października 2000 r., to uwzględniając upływ 10 letniego terminu ustawowego, należało stwierdzić wygaśnięcie przedmiotowej służebności z dniem 5 października 2010 r., o czym orzeczono jak w pkt. I wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. Skoro żądanie zostało w całości uwzględnione, zasądzono od pozwanych na ich rzecz powodów D. T. i A. T. kwotę 482 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika powodów będącego radcą prawnym stosownie do § 7 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (mającego zastosowanie w niniejszej sprawie w zw. z § 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych) wraz z opłatą skarbową oraz opłata od pozwu w kwocie 225 zł. SSR Magdalena Penar ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. K. . (...) G. , (...) (...)