Sad powszechny, I C 593/16

Sygn. akt I C 593/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2016 r. Sąd Rejonowy w Jaśle I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Grzegorz Wanat Protokolant: st. sekr. sądowy Anna Wojtunik po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 w Jaśle sprawy z powództwa B. (...) (...) w G. przeciwko S. S. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 593/16 UZASADNIENIE wyroku Sądu Rejonowego w Jaśle z 18.10.2016 r. W pozwie wniesionym w dniu 04.08.2016 r. powód B. (...) z siedzibą w G. domagał się zasądzenia od pozwanej S. S. kwoty 631,73 zł wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości równej dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie w wysokości 14% w skali roku od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Uzasadniając żądanie, powód wskazał, że na mocy umowy sprzedaży wierzytelności z 02.09.2014 r. zawartej z (...) Bankiem S.A. nabył przysługującą od pozwanej wierzytelność pieniężną, wynikającą z umowy kredytu ratalnego z 16.06.2009 r. o nr (...) . Powód wskazał, że w dniu 12.05.2015 r. zawarł z pozwaną porozumienie, na podstawie którego naliczał odsetki za opóźnienie, jednakże wobec nieterminowej spłaty zobowiązania, wierzytelność została postawiona w stan natychmiastowej wymagalności. Pozwana, ustosunkowując się do żądania powoda zgłosił zarzut przedawnienia roszczenia, zaś na wypadek jego nieuwzględnienia, wnosła o rozłożenie zasądzonego świadczenia na miesięczne raty w kwocie 100 – 150 zł. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Pozwana S. S. zawarł 16.06.2009 r. z (...) Bankiem S.A. z siedzibą we W. umowę o kredyt na zakup towarów i usług nr (...) . Umowa przewidywała spłatę kwoty kredytu w wysokości 1.317,89 zł wraz z odsetkami w 36 miesięcznych ratach (dowód: kserokopia umowy kredytu – k. 12). Wobec niewywiązania się przez pozwaną z obowiązku spłaty, kredyt stał się wymagalny z dniem 16.12.2011r. (dowód: adnotacja o wymagalności zawarta w wyciągu z elektronicznej wersji załącznika nr 1 do umowy przelewu wierzytelności z 02.09.2014 r. – k. 15, przesłuchanie pozwanej S. S. – k. 22v.). W dniu 02.09.2014 r. zawarta została umowa przelewu wierzytelności pomiędzy (...) Bankiem S.A. a powodem, której przedmiotem miała być min. wierzytelność wynikająca z umowy o kredyt z 16.06.2009 r. nr (...) (dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 16-16v., wyciąg z elektronicznej wersji załącznika nr 1 do umowy przelewu wierzytelności z 02.09.2014 r. – k. 15, wyciąg z ksiąg rachunkowych powoda na dzień 07.07.2016 r. – k. 5). Pozwana znajduje się w bardzo trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej. Jest osobą chorą na depresję i pozostaje pod stałą opieką lekarza psychiatry i psychologa. Jej źródłem dochodu jest renta w kwocie 754 zł miesięcznie, a na utrzymaniu ma męża i córkę studiującą. Mąż nie pracuje na stałe, a jedynie podejmuje się pracy dorywczej i z tego tytułu jest w stanie zarobić 200 – 300 zł miesięcznie, jednakże nadużywa alkoholu i co zarobi, to przepije (dowód: przesłuchanie pozwanej – k. 22v.). Powyższy stan faktyczny sprawy Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty prywatne oraz potwierdzone za zgodność - ich kserokopie. Dowody te Sąd uznał za wiarygodną podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie, z tym zastrzeżeniem, że przedłożony w sprawie wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu, w myśl art. 194 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych, Sąd ocenił jako dokument prywatny ( art. 245 k.p.c. ) potwierdzający fakt dokonania cesji wierzytelności nim objętej. Sąd ocenił jako wiarygodne zeznania pozwanej. Sąd zważył, co następuje. Roszczenie nie zasługuje na uwzględnienie. Żądanie powoda, pomimo wykazania faktu skutecznego wstąpienia w prawa zbywcy wierzytelności opisanej w pozwie, jak i faktu jej istnienia, nie może zostać uwzględnione z uwagi na podniesiony przez pozwaną na rozprawie 18.10.2016 r. zarzut przedawnienia roszczenia. Treść art. 509 k.c. wskazuje, że powód - jako nabywca - nabywa wierzytelność o takiej treści, jaka przysługiwała zbywcy, a z wierzytelnością po przelewie pozostają związane wszystkie zarzuty dłużnika, które mogły być podnoszone w stosunku do poprzedniego wierzyciela ( art. 513 k.c. ). Do takich zarzutów należy również zarzut przedawnienia roszczenia. Skoro zatem powód wywodzi swoje roszczenie z umowy kredytowej, to przyjąć należy, że dla tego typu roszczenia termin przedawnienia wynosi 3 lata. Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata ( art. 118 k.c. ). Zważając, że cedent, jako bank, zawodowo tj. profesjonalnie, w sposób zorganizowany zajmuje się zawieraniem umów kredytu i pożyczek, to tym samym roszczenie o zwrot należności z tego tytułu ma niewątpliwy związek z prowadzoną działalnością w rozumieniu art. 118 k.c. Kwalifikacja roszczenia decydująca o terminie przedawnienia nie ulega zmianie w przypadku zmiany podmiotowej po stronie wierzyciela. Takie stanowisko zostało wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (m.in. uchwała z 17.07.2003 r., III CZP 43/03, OSNC 2004, nr 10, poz. 151) i podziela je sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Skoro roszczenie wynikające z umowy o kredyt z 16.06.2009 r. nr (...) stało się wymagalne 16.12.2011 r., mogło być dochodzone przez powoda jedynie przez upływem 3 – letniego terminu, tj. nie później niż do 16.12.2014 r. Pozew został złożony w niniejszej sprawie w dniu 04.08.2016 r. (dowód: potwierdzenie nadania u operatora pocztowego - k. 18). W tej sytuacji powództwo w sprawie podlega oddaleniu jako spóźnione, a to na podstawie powołanych w treści uzasadnienia przepisów. Zauważyć należy, że powód w żaden sposób nie wykazał, aby wystąpiły jakiekolwiek zdarzenia prawne (o których mowa w art. 123 k.c. ), które skutkowałyby przerwaniem biegu przedawnienia. W szczególności powód nie wykazał, aby pozwana uznała roszczenie. Powód wspomina jedynie w uzasadnieniu pozwu, że w dniu 12.05.2015 r. miało dojść do zawarcia porozumienia z pozwaną, nie przedkłada jednak na poparcie tego twierdzenia żadnego dowodu. Nie zostało więc udowodnione, czy porozumienie takie było zawarte, a jeżeli tak, to jaka była jego treść. Powód nie sprostał więc ciążącemu na nim z mocy art. 6 i 232 k.p.c. obowiązkowi dowodowemu. Zgodnie natomiast z regułą wyrażoną w art. 232 k.p.c. to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Żaden przepis zaś nie nakłada na sąd w procesie cywilnym obowiązku dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej. W tym stanie sprawy, należało orzec jak w sentencjo wyroku. ZARZĄDZENIE - odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć peł. r.pr. A. K. ; - jednocześnie doręczy pełnomocnikowi kserokopię protokołu rozprawy z 18.10.2016 r. - kal. 14 dni.