Sad powszechny, V Ka 427/16

Sygn. akt V .2 Ka 427/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Sławomir Klekocki Protokolant : Justyna Napiórkowska w obecności Joanny Suchan inspektora Urzędu Skarbowego w Raciborzu po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy: S. K. / K. / s. J. i R. ur. (...) w K. oskarżonego o przestępstwo z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 26 kwietnia 2016r. sygn. akt II K 35/15 I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata B. K. kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III.zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 536,60zł ( pięćset trzydzieści sześć złotych sześćdziesiąt groszy) oraz obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 240zł (dwieście czterdzieści złotych). SSO Sławomir Klekocki Sygn. akt V.2 Ka 427/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Raciborzu uznał S. K. za winnego tego, że w dniu 20.01.2012r., w R. , będąc prezesem zarządu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R. , NIP (...) , prowadząc sprawy spółki i reprezentując ją na zewnątrz, składając korektę zeznania CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy 2010, poprzez rozliczenie faktur nr: (...) z 24.11.2010 r. wartość netto 46 500 zł, (...) z 30.11.2010 r. wartość netto 235 400 zł i (...) z 30.12.2010 r. wartość netto 50 130 zł, nierzetelnie wystawionych przez G. K. (...) ul. (...) , (...)-(...) K. , mających rzekomo dokumentować zakup usług remontowo-budowlanych, podał nieprawdę zawyżając koszty uzyskania przychodów, co stanowi naruszenie art. 15 ust 1 ustawy z dnia 15.02.1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.), czym uszczuplił podatek dochodowy od osób prawnych za 2010 r. na kwotę 63 086 zł, tj. popełnienia przestępstwa z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks i za to na podstawie art. 56 § 3 kks w zw. z art. 23 § 1 i 3 kks wymierzył mu karę grzywny w ilości 30 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 80 zł. Na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Prywatnej Kancelarii Adwokackiej adw. B. K. kwotę 619,92 zł w tym VAT tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu. Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w postaci wydatków w wysokości 70,00zł i obciążył go opłatą w kwocie 240,00zł. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego S. K. , który zaskarżył wyrok w całości zarzucając : 1.obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie art. 4 kpk , art. 5 § 2 kpk , art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez: - nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego S. K. , -rozstrzygnięcie wszystkich występujących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego S. K. , -dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że wyjaśnienia oskarżonego S. K. i zeznania świadków G. K. i M. G. nie zasługują na przyznanie im w całości waloru wiarygodności, a przyznaniu takiego waloru zeznaniom świadków : M. B. i J. N. , 2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks , pomimo braku wystarczających dowodów winy oskarżonego. W oparciu o w/w zarzuty obrońca oskarżonego wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata kosztów nieopłaconej obrony z urzędu za postępowanie przed sądem II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Apelacja obrońcy oskarżonego S. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji przede wszystkim podnosi zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, przyjmując, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Powyższe zarzuty byłyby zasadne jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień sąd rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki , którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym przy czym dokonanych ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji podnosi, że prace budowlane za które wystawiono przedmiotowe faktury zostały w rzeczywistości wykonane i nie jest winą oskarżonego, że zakwestionowano te faktury przez pracowników Urzędu Skarbowego w R. . Jednak sąd rejonowy wskazał w swoim uzasadnieniu, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wprawdzie wykonane ale nie przez firmę (...) , bądź U. , które nie miały możliwości wykonania tych robót z uwagi na brak pracowników i niezbędnego w tym przypadku sprzętu. Oskarżony jako prezes (...) Sp. z o.o. złożył deklarację o wysokości osiągniętego dochodu podając nieprawdę. Rozliczając faktury VAT, których wysokość miała znaczenie dla ustalenia istnienia oraz wysokości zobowiązania podatkowego na prace budowlane wystawione przez firmę (...) , które nie były wykonane przez w/w firmę spowodował zawyżenie kosztów uzyskania przychodu. Oskarżony jak słusznie ustalił sąd I instancji miał świadomość, ze faktury podwykonawców są niezgodne z rzeczywistością czym wyczerpał znamiona czynu z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks . Tym samym zarzuty podniesione w apelacji mają w ocenie sądu okręgowego charakter czysto polemiczny i sprowadzają się do negowania właściwych ocen i ustaleń sądu, przeciwstawiając im własne oceny i wnioski, które w żadnym razie nie mogą podważyć trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego. Sąd rejonowy dokonał oceny dowodów zgromadzonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i sądowego w sposób bezstronny, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, a przy tym uwzględnił zasady doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Rozstrzygnięcia Sądu I instancji znajdują oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku całego postępowania ( art. 410 kpk ). Wnikliwe i obszerne pisemne motywy zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że ocena materiału dowodowego, dokonana przez sąd I instancji w pełni uwzględnia reguły wyrażone w art. 4 kpk , art. 5 kpk oraz art. 7 kpk .. Podnieść również należy, że formułowanie w apelacji zarzutu obrazy art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk prowadzi do wewnętrznej sprzeczności, albowiem obraza zasady in dubio pro reo możliwa jest jedynie przy procedowaniu z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Zarzut obrazy art. 5 § 2 kpk dotyczy wtórnej do ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania sądu, a zatem nie może być podnoszony jednocześnie z zarzutem obrazy art. 7 kpk . Przepis art. 7 kpk stanowi, iż organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd I instancji nie dopuścił się jak sugeruje w swojej apelacji obrońca oskarżonej obrazy przepisów postępowania art. 7 kpk , ponieważ dokonana przez sąd rejonowy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów była bezstronna, rzetelna i kompleksowa. Wymierzona oskarżonemu kara grzywny w ilości 30 stawek dziennych po 80 zł. każda nie jest karą rażąco niewspółmiernie surową jest ona adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości. Dolegliwość tej kary nie przekracza stopnia winy oskarżonej i prawidłowo realizuje cele zapobiegawcze w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej, dlatego i w tym zakresie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, nie podzielając przytoczone na jej poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, zasądzając jednocześnie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata B. K. zwrot kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym w stosownej wysokości. O kosztach postępowania orzeczono na postawie art. 636 § 1 kpk . SSO Sławomir Klekocki