Sad powszechny, II W 632/16

Sygn. akt II W 632/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 03 listopada 2016 roku Sąd Rejonowy w Bełchatowie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Aneta Świtalska-Forenc Protokolant: Jolanta Żak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 września 2016 r., 03 listopada 2016 r. sprawy przeciwko W. P. / P. /, synowi W. i W. z domu O. , urodz. (...) w Ł. obwinionemu o to, że: w dniu 10.05.2016 r. o godz. 07.15 w miejscowości K. gm. B. , woj. (...) kierując pojazdem osobowym marki P. (...) nr rej. (...) wykonał manewr wyprzedzania w miejscu zabronionym tj. oznakowanym przejściu dla pieszych o jest o wykroczenie z art. 97 kw

1. obwinionego W. P. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 97 kw wymierza mu karę 500 (pięćset) złotych grzywny,
2. pobiera od obwinionego 50 (pięćdziesiąt) złotych opłaty i zasądza na rzecz Skarbu Państwa 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w sprawie. Sygn. akt II W 632/16 UZASADNIENIE W dniu 10 maja 2016 r. (...) . Z. P. , (...) . A. W. oraz (...) K. S. pełnili służbę w zmotoryzowanym patrolu oznakowanym radiowozem K. o nr rej. (...) . Podczas patrolowania drogi wojewódzkiej (...) o godz. 07:13 w miejscowości K. zauważyli, jak kierujący pojazdem marki P. (...) o nr rej. (...) poruszający się w kierunku miejscowości W. , rozpoczął manewr wyprzedzania radiowozu oraz dwóch poprzedzających go pojazdów osobowych i zakończył go na oznakowanym przejściu dla pieszych. Manewr ten rozpoczął natomiast na wysokości znaku ostrzegawczego o skrzyżowaniu A-6a (skrzyżowanie z drogą podporządkowaną po obu stronach) i ograniczeniu prędkości do 70 km/h. Za znakiem ostrzegawczym A-6a znajdował się znak ostrzegawczy o oznakowanym przejściu dla pieszych A-
3. /zeznania Z. P. k. 27-28, k. 6-7, A. W. k. 28, k. 10-11, K. S. k. 35-36, dokumentacja fotograficzna k. 23-24/ Funkcjonariusze Policji podjęli decyzję o zatrzymaniu wymienionego pojazdu używając w tym celu sygnałów świetlnych i dźwiękowych, na które nie reagował kierujący. Zatrzymał się dopiero w miejscowości R. . (...) . Z. P. podszedł do samochodu i przedstawił powód kontroli. Kierującym okazał się W. P. . Zaprzeczył, aby wykonał manewr wyprzedzania w niedozwolonym miejscu. Funkcjonariusz nałożył na kierującego mandat w wysokości 200 zł i 10 punktów karnych, lecz W. P. poinformowany o swoich prawach, odmówił jego przyjęcia i zażądał skierowania sprawy do Sądu. Miał pretensje, że przez tą sytuację spóźni się do pracy, a przebieg całego zdarzenia ma nagrany na wideorejestratorze znajdującym się w pojeździe, ale nie odtworzy go w obecności Policji. Poinformowano go o prawie nadesłania wyjaśnień do KPP w B. . /zeznania Z. P. k. 27-28, k. 6-7, A. W. k. 28, k. 10-11, K. S. k. 35-36/ W. P. dopuścił się następujących naruszeń przepisów prawa drogowego:
4. w dniu 11 września 2012 r. w Ł. na ul. (...) , przekroczył prędkość od 21 do 30 km/h, zastosowano mandat karny 100 zł;
5. w dniu 29 września 2013 r. w miejscowości P. na obszarze wiejskim, Z. , przekroczył prędkość od 21 do 30 km/h, zastosowano mandat karny 100 zł;
6. w dniu 27 września 2014 r. w miejscowości Z. na obszarze wiejskim, M. , , przekroczył prędkość od 21 do 30 km/h, zastosowano mandat karny 200 zł; /informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 12/ W. P. jest żonaty. Ma dwoje dzieci w tym jedno jest na jego utrzymaniu. Posiada wykształcenie wyższe. Zatrudniony jest w (...) Ł. . Otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 4.500 zł miesięcznie. Posiada oszczędności w kwocie 30.000 zł oraz samochód osobowy marki P. (...) . Żona wykształcenia jest lekarzem i pracuje w Szpitalu Wojewódzkim w B. . Był uprzednio karany za przekroczenie prędkości. /oświadczenie obwinionego k. 25-26/ Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu 10 maja jechał do pracy z D. do Ł. . Jechał ul. (...) za radiowozem, który skręcił w lewo w ul. (...) i on jechał za nim w kierunku Ł. . Po wyjechaniu za teren zabudowany, po dojechaniu do nowej obwodnicy, zbliżył się do miejscowości K. w obszarze niezabudowanym. Manewr wyprzedzania rozpoczął przed znakiem ograniczającym prędkość do 70 km/h. Przed radiowozem jechał jeszcze dwa inne pojazdy, które poruszały się z prędkością 35 km/h. Widział to na liczniku, bo jechał za nimi. Obwiniony wyjaśnił, że wyprzedził te pojazdy nie zwiększając prędkości więcej niż do 60 km/h i manewr wyprzedzania zakończył na linii przerywanej przed przejściem dla pieszych. Wskazał, że jechał za radiowozem, więc miał świadomość, że nie może popełnić wykroczenia. Widoczność była dobra i widział, że nikt nie zbliża się od przejścia dla pieszych. Przejechał dłuższy odcinek drogi po czym został zatrzymany, ale nie wiedział, że chodzi o jego zatrzymanie, jak jechali za nim funkcjonariusze. Obwiniony wyjaśnił, że nie popełnił wykroczenia i nie zgodził się na przyjęcie mandatu. Wideorejestrator, który ma w samochodzie w tym dniu akurat nie działał. (k. 26-27) Sąd Rejonowy zważył co następuje: W niniejszej sprawie jedynymi dowodami są osobowe źródła dowodowe w postaci zeznań świadków wykroczenia tj. funkcjonariuszy Policji dokonujących zatrzymania kierującego pojazdem W. P. tj. (...) . Z. P. , (...) . A. W. oraz (...) . K. S. . Przedstawiona przez nich wersja zdarzeń jest spójna konsekwentna i Sąd nie doszukał się żadnych okoliczności mogących podważyć jej prawdziwość. Świadkowie ci są osobami obcymi dla obwinionego i zeznawali na okoliczności znane im w związku z pełnionymi obowiązkami. Wyjaśnienia obwinionego stanowią natomiast przyjętą przez niego linię obrony. W. P. wskazywał, że całą sytuację ma nagraną na wideorejestratorze znajdującym się w jego samochodzie, ale nie chciał odtworzyć nagrania funkcjonariuszom, bowiem miał świadomość popełnienia przez siebie wykroczenia, jednak liczył, że jednak nie zostanie ukarany, gdy użyje takiego argumentu. W Sądzie również nie przedstawił stosownego nagrania tłumacząc, iż rejestrator w tym dniu akurat nie działał. W toku postępowania sądowego wnikliwej weryfikacji poddane zostały również zeznania funkcjonariuszy Policji pod kątem tego, czy mogli oni zaobserwować sposób poruszania się pojazdu obwinionego, a w szczególności widzieć to, czy W. P. istotnie ignorował znaki w sposób określony we wniosku o ukaranie. W tym zakresie istotne znaczenie posiadała odległość, z której podążający za samochodem obwinionego policjanci dokonywali spostrzeżeń i stwierdzić należy, iż była ona niewielka, samo bowiem byli przez niego wyprzedzani, a widząc zachowanie W. P. na drodze funkcjonariusza A. W. celowo wychyliła się radiowozem w lewą stronę, żeby mieć jeszcze lepszą widoczność i prawidłowo ocenić zachowanie obwinionego. Biorąc pod uwagę natomiast miejsce w którym obwiniony zaczął wyprzedzać radiowóz oraz dwa poprzedzające go pojazdy stwierdzić należy, iż wersja zdarzeń przedstawiona przez funkcjonariuszy Policji dokonujących interwencji jest prawdziwa. Bowiem w sytuacji, gdy w jednej linii poruszają się 3 pojazdy chociażby z prędkością około 40 km/h jeden za drugim, a obwiniony wyprzedzał całą tę kolumnę samochodów, jak wynika z dokumentacji fotograficznej załączonej przez niego, nie jest możliwe zakończenie manewru ich wyprzedzania przed przejściem dla pieszych. W przekonaniu Sądu, na uwypuklenie zasługiwała także okoliczność, że A. W. bardzo dobrze znany jest przebieg drogi wojewódzkiej (...) oraz jej oznakowanie, gdyż sama jeździ tamtędy codziennie do pracy. Z tego też powodu, przy dokonywaniu spostrzeżeń uwzględniać mogła również usytuowanie obserwowanego pojazdu względem lepiej widocznych z daleka znaków pionowych i odnosić to do znanych jej miejsc występowania znaków poziomych. Ponadto Sądu uznał za wiarygodne dokument w postaci informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, gdyż sporządzony został przez uprawnione do tego organy i nie był kwestionowany przez strony. Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd przyjął, że W. P. w dniu 10.05.2016 r. o godz. 07.15 w miejscowości K. gm. B. , woj. (...) kierując pojazdem osobowym marki P. (...) nr rej. (...) wykonał manewr wyprzedzania w miejscu zabronionym tj. oznakowanym przejściu dla pieszych. W ocenie Sądu brak jest wątpliwości, iż zarzucane obwinionemu we wniosku o ukaranie czyny rzeczywiście miały miejsce i że obwiniony wypełnił ustawowe znamiona pozwalające na pociągnięcie do odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia z art . 97 . Zgodnie z treścią art . 97 kw karze grzywny do 3000 złotych lub karze nagany podlega uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie. Ta ogólnie sformułowana norma prawna wymaga dopełnienia przez wskazanie konkretnego naruszenia przepisów określających porządek i bezpieczeństwo na drogach. W przypadku zarzutu postawionego obwinionemu dopełnieniem tym jest art . 26 ust 3 pkt 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym . Przepis ten wskazuje, że kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany. Wymierzając obwinionemu karę, Sąd kierował się przesłankami zawartymi w art . 33 kw oraz szczególnie w art . 24 § 1 i 3 kw i ustawowymi granicami zagrożenia przewidzianymi przez ustawodawcę, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynów jako średni, a także cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Wykroczenie wskazane w art . 97 kw zagrożone jest karą grzywny do 3000 złotych lub karą nagany. Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 500 zł, uznając tę karę za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przedmiotowych wykroczeń. Jako okoliczność istotnie obciążającą przy wymiarze kary Sąd potraktował uprzednią karalność obwinionego za wykroczenia drogowe. W ocenie Sądu wymierzona kara stanowi odpowiednią dolegliwość dla obwinionego i skłoni obwinionego do krytycznego zastanowienia się nad swoim postępowaniem, co w ocenie Sądu sprzyjać będzie przestrzeganiu przez niego porządku prawnego w przyszłości. Orzeczona kara w ocenie Sądu będzie oddziaływać wychowawczo na W. P. , jak i pozwoli na osiągnięcie celów kary na płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania, ugruntowując słuszne społeczne przekonanie, że sprawcy wykroczeń drogowych muszą liczyć się z odpowiednimi konsekwencjami niezgodnego z zasadami prawa o ruchu drogowym postępowania. Orzeczenie o zryczałtowanych wydatkach postępowania oraz o opłacie Sąd wydał na podstawie art . 118 § 1 kpw w zw. z § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia i art . 119 kpw w zw. z art . 3 ust. 1 i art . 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych . Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania, które w sprawie o wykroczenie, rozpoznanej na rozprawie wynoszą 100 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 50 zł, stanowiącą równowartość 10 % orzeczonej kary grzywny.