Sygn. akt: I 1 C 1579/15 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Ewa Kokowska-Kuternoga Protokolant: sekr. sądowy Marta Bona po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. w Gdyni sprawy z powództwa Gmina M. G. - Zarząd (...) w G. przeciwko D. von M. o zapłatę I Oddala powództwo w całości; II Ustala koszty postępowania na kwotę 107,00 / sto siedem /złotych, w tym 60,00 /sześćdziesiąt/ złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego; III Ustalonymi w pkt II kosztami obciąża powoda i zasądza od powoda Gminy M. G. - Zarządu (...) w G. na rzecz pozwanego D. von M. kwotę 60 /sześćdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów zastepstwa procesowego UZASADNIENIE Powód Gmina M. G. - Zarząd (...) w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego D. M. kwoty 112,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 15 lipca 2003 r. do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwany dokonał przejazdu pojazdem komunikacji miejskiej należącym do powoda bez ważnego biletu, w związku z czym zobowiązany był zapłacić opłatę dodatkową w kwocie 100 zł. Powód nadto wskazał, że pozwany nie uiścił opłaty dobrowolnie w związku z czym powstały koszty dodatkowe, związane z kosztami pocztowymi wysłanego upomnienia, co razem stanowi kwotę 112 zł. (pozew - k. 2-3v.) Nakazem zapłaty z dnia 4 lipca 2012 r., wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt I 1 Nc 7538/04, Sąd Rejonowy w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości. (nakaz zapłaty - k. 7) Od powyższego nakazu zapłaty pozwany wniósł sprzeciw, którym zaskarżył wydany nakaz zapłaty w całości i wniósł o oddalenie powództwa. Pozwany zarzucił, że roszczenie jest przedawnione oraz w zakresie kwoty 12 zł niewykazane. (sprzeciw - k. 15-16) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 29.
- 2003 r. w trolejbusie linii nr 23, należącym do Zarządu (...) w G. , kontroler numer 53 sporządził raport opisowy kontrolera biletów o numerze (...) . Jako osobę podróżującą bez ważnego biletu wskazano D. M. zamieszkałego w G. przy ulicy (...) . Raport sporządzony został na podstawie dowodu osobistego o numerze i serii (...) . Na raporcie wskazana została wysokość opłaty dodatkowej w kwocie 100,00 zł oraz przewoźne w kwocie 3 zł. Odbiór dokumentu opłaty dodatkowej został potwierdzony nieczytelnym podpisem. Zaznaczono tez, że wezwanie wysłano, jednakże brak dowodu nadania i doręczenia w/w D. von M. okoliczność bezsporna, a nadto raport opisowy kontrolera biletów - k. 4-4v D. M. , D. von M. nie mieszkał nigdy przy ul. (...) , był tam jedynie zameldowany zeznania świadków A. von M. k. 39-40, A. von M. k. 40, zeznania pozwanego k. 40-41 Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w całości na podstawie w/w dowodu z dokumentu przedłożonego przez stronę powodową w toku postępowania oraz zeznaniach świadków A. i A. von M. oraz pozwanego D. von M. , którym dał wiarę w całości, albowiem są wzajemnie spójne, logiczne i znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W niniejszej sprawie bezspornym było, że w dniu 29.
- 2003 r. kontroler Zarządu (...) w G. sporządził raport opisowy kontrolera biletów o numerze (...) , w którym jako osobę podróżującą bez ważnego biletu wskazał D. M. . Kwestią sporną było to, czy osobą, która potwierdziła własnoręcznym podpisem odbiór opłaty dodatkowej był pozwany. W konsekwencji spornym było czy osobą odbywającą w dniu 29 .
- 2003 r. podróż bez ważnego biletu środkiem komunikacji miejskiej należącym do powoda rzeczywiście był pozwany D. von M. . Podstawę faktyczną roszczenia powoda stanowiła okoliczność przejazdu przez pozwanego środkami komunikacji miejskiej bez ważnego biletu. Fakt ten stwierdzony został przez powoda w oparciu o raport opisowy kontrolera biletów o numerze (...) sporządzony na podstawie dowodu osobistego o numerze i serii (...) i - jak należy przypuszczać - ustnego oświadczenia osoby dokonującej przejazdu. Pozwany nie zakwestionował aby to on złożył podpis potwierdzający odbiór opłaty dodatkowej, a w konsekwencji aby to on w dniu 29.4 . 2003 r. odbywał podróż bez ważnego biletu. Podniósł jednak zarzut przedawnienia roszczenia i niedoręczenia mu wezwania oraz nakazu zapłaty. Powyższe zarzuty pozwanego nie kwestionują wiarygodności dokumentu prywatnego, jakim jest raport kontrolera, który stanowi jedyny powołany przez powoda dowód świadczący o przejeździe pozwanego bez ważnego biletu. Należy wskazać, że raport, na który powód się powoływał, stanowi, jako dokument prywatny, zgodnie z art. 245 k.p.c. dowód tego, że kontroler sporządził ten raport o treści załączonej do pozwu w niniejszej sprawie. Raport sporządzony przez kontrolera jest niewątpliwie dokumentem prywatnym pochodzącym od powoda, którego wiarygodności pozwany nie kwestionował. Zgodnie zatem z treścią art. 253 k.p.c. to powód - jako strona, która chce skorzystać z przedmiotowego dokumentu - powinien udowodnić jego prawdziwość (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 maja 2009 roku w sprawie o sygn. V CSK 439/08, LEX nr 518121),co uczynił, tym bardziej, że pozwany nie zaprzeczał . Strona powodowa nie przedstawiła żadnego innego dowodu wskazującego na dokonanie przez pozwanego przejazdu bez biletu, poza owym raportem. Uznać zatem należało, że powód udowodnił , że pozwany zawarł z nim umowę przewozu, t.j. że w dniu 29.4.2003 r. jechał trolejbusem wskazanym w raporcie opisowym i złożył własnoręczny podpis potwierdzający odbiór opłaty dodatkowej. Odnosząc się do zarzutu pozwanego, że nigdy nie mieszkał pod adresem wskazanym przez powoda w pozwie, należy wskazać, iż powód nie udowodnił faktu otrzymania przez pozwanego wezwania wysłanego mu w dniu 25.6.2003r. W myśl ogólnych zasad na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie, zaś na stronie pozwanej obowiązek udowodnienia okoliczności uzasadniających jej wniosek o oddalenie powództwa. Należy wskazać, że strona powodowa nie przedstawiła żadnego innego dowodu na potwierdzenie doręczenia pozwanemu wezwania z dnia 25.6.2003r poza owym protokołem kontroli. Należy zauważyć, że ciężar dowodu spoczywał na powodzie i to powód winien wykazać, że w dniu 25 czerwca 2003r wysłał pozwanemu wezwanie. Wezwanie do zapłaty stanowi specyficzną instytucję prawa przewozowego , regulującą w sposób sformalizowany dochodzenie roszczeń pieniężnych przez przewoźnika. Za wezwanie do zapłaty można traktować skierowane do podmiotu zobowiązanego żądanie spełnienia obowiązku płatności, wynikającego z umowy przewozu. Trzeba przy tym zauważyć, że dochowanie tego aktu wyrażające się w bezskutecznym wezwaniu zobowiązanego do zapłaty warunkuje skuteczność dochodzenia roszczeń przewozowych. Ponadto należy zauważyć, że powód w żaden sposób nie wykazał, aby rzeczywiście poniósł jakiekolwiek koszty dodatkowe (koszty pocztowe) i w jakiej wysokości. Nadto należy wskazać, iż Sądowi z urzędu wiadomo, że koszt nadania przesyłki poleconej jest niższy niż kwota 12 zł, którą to powód doliczył z tego tytułu do opłaty w kwocie 100 zł, uzasadniając , że kwota 12 zł należy się z tytułu dodatkowych kosztów. Mając na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania cywilnego, a mianowicie obowiązku udowadniania faktów i twierdzeń przez stronę wywodzącą z tychże faktów skutki prawne, określoną w dyspozycji art. 6 k.c. , Sąd uznał, iż to rzeczą powoda było dążyć do zgromadzenia i przedstawienia Sądowi należytego rodzaju dowodów, czego powód nie uczynił. Wszelkie zatem zaniechania podejmowania takich działań przez powoda, jego ewentualne zaniedbania i przeoczenia, stanowią zarazem wyraz woli strony powodowej i pociągać muszą za sobą niekorzystne dla niej skutki procesowe. Pozwany podniósł też zarzut przedawnienia roszczenia powoda powołując się na art. 778 kc / Roszczenia z umowy przewozu osób przedawniają się z upływem roku od dnia wykonania przewozu, a gdy przewóz nie został wykonany - od dnia, kiedy miał być wykonany./ Ustawa prawo przewozowe w art.
- 1 . Stanowi, że :"Z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 78 roszczenia dochodzone na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przedawniają się z upływem roku.", a dochodzenie roszczeń w postępowaniu sądowym na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przysługuje uprawnionemu po bezskutecznym wyczerpaniu drogi reklamacji, przewoźnikowi zaś - po bezskutecznym wezwaniu zobowiązanego do zapłaty/ Art.
- Tej ustawy/. Skoro nie można ustalić, czy wysłano wezwanie do zapłaty pozwanemu, należy analizować kwestie przedawnienia w odniesieniu do dnia wykonania przewozu, tj. dnia 29.4.2003r- termin roczny to do 29.4.2004r, po 30 .4 2004r roszczenie się przedawniło, a pozew złożono w dniu 28.5.2004r, po upływie terminu rocznego wynikającego z art. 778 kc. W tym stanie sprawy Sąd na mocy art. 778 kc oraz 6 k.c. a contrario oddalił powództwo jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wyniki procesu. Powód przegrał niniejsze postępowanie w całości, a zatem Sąd w pkt II wyroku obciążył go powstałymi kosztami postępowania, uznając je za uiszczone w całości. ZARZĄDZENIE
- odnotować w kontrolce uzasadnień,
- odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy,
- akta przedłożyć z wpływem lub za 21 dni.