Sad powszechny, IV K 71/15

(1)z siedzibą w Z. pieniądze w łącznej kwocie 201.851,49 zł (zeznania P. H. k. 1250v oraz M. S.

(1)k. 1516v-1519 i ujawnione z k. 645-647 i 663-665), jako zapłatę za nabyty przez tę firmę od spółki (...) i dostarczony jej przez kuriera towar, tj. części samochodowe a następnie pieniądze te przywłaszczy nie przekazując ich do kasy pokrzywdzonej spółki, przy czym będąc uprawnionym do wystawiania dokumentów wystawił sześć faktur VAT poświadczając w nich nieprawdę, co do okoliczności mających znaczenie prawne w ten sposób, że: - w dniu 3 września 2012 roku wystawił fakturę VAT nr (...) poświadczając w kopii tego dokumentu nieprawdę, co do okoliczności mającej znaczenie prawne w ten sposób, że w kopii dokumentu wpisał niektóre z pozycji towarów inne aniżeli na oryginale faktury oraz wpisał w kopii dokumentu kwotę 4.824,16 zł, która to kwota była inna od tej ujętej w oryginale (k. 1323-1329 i zeznania P. H. k. 1250), - w dniu 7 lutego 2013 roku wystawił fakturę VAT numer (...) wpisując w oryginale dokumentu pozycję numer 11, tj. zestaw wahaczy, której to pozycji nie ujął w kopii faktury, oraz wpisując w oryginale dokumentu kwotę faktury 6.683,88 zł, która to kwota była inna od tej wpisanej w kopii (k. 318 i 1318 oraz zeznania P. H. k. 1250v), - w dniu 8 lutego 2013 roku wystawił fakturę VAT nr (...) wpisując w oryginale dokumentu pozycję numer 17, tj. zestaw wahaczy, której to pozycji nie ujął w kopii faktury, oraz wpisując w oryginale dokumentu kwotę faktury 15.268,80 zł, która to kwota była inna od tej wpisanej w kopii (k. 321 i 1319 oraz zeznania P. H. k. 1250v), - w dniu 11 lutego 2013 roku wystawił fakturę VAT nr (...) wpisując w kopii dokumentu pozycję numer 19, tj. zestaw wahaczy, której to pozycji nie ujął w oryginale faktury, oraz wpisując w kopii dokumentu kwotę 1.609,43 zł, która to kwota była inna od tej wpisanej w oryginale (k. 323 i 1320 oraz zeznania P. H. k. 1250v), - w dniu 13 lutego 2013 roku wystawił fakturę VAT nr (...) wpisując w kopii dokumentu pozycję numer 14, tj. zestaw wahaczy, której to pozycji nie ujął w oryginale faktury, oraz wpisując w kopii dokumentu kwotę 5.039,04 zł, która to kwota była inna od tej wpisanej w oryginale (k. 329 i 1321 oraz zeznania P. H. k. 1250v), - w dniu 22 lutego 2013 roku wystawił fakturę VAT nr (...) wpisując w kopii dokumentu pozycję numer 9, tj. zestaw wahaczy, której to pozycji nie ujął w oryginale faktury, oraz wpisując w kopii dokumentu kwotę 4.824,16 zł, która to kwota była inna od tej wpisanej w oryginale (k. 335 i 1322 oraz zeznania P. H. k. 1250). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyżej powołane dowody, zeznania świadków: P. H. (k. 1463-1466, 1471v-1474 i ujawnione z k. 124-125, 399-400, 797-800, 965-966, 1065-1097, 1069-1071 i 1249-1251), B. H. (k. 1474-1475 i ujawnione z k. 100-102 i 625-626), P. M. (k. 1476-1477, 1519v-1520 i ujawnione z k. 1037-1038), A. N. (k. 1510 i ujawnione z k. 652-655), T. K. (k. 1511 i ujawnione z k. 659-660), A. K.

(1)(k. 1514 i ujawnione z k. 696-697), G. K. (k. 1512 i ujawnione z k. 708-709), D. R. (k. 661-662 ujawnione na k. 1477v), R. T. (k. 1512v-1513v i ujawnione z k. 710-711), D. K. - uprzednio O. (k. 1515 i ujawnione z k. 717-718), A. P. (k. 1515v-1516 i ujawnione z k. 719-720), M. P. (k. 1516 i ujawnione z k. 721-722), L. S. (k. 1530 i ujawnione z k. 723-724), A. T. (k. 1530v-1531 i ujawnione z k. 725-727), P. G. (k. 1531v-1532 i ujawnione z k. 785), S. P. (k. 1532v-1533 i ujawnione z k. 791-794), R. S. (k. 1534-1535 i ujawnione z k. 920-926), S. G. (k. 1535-1536 i ujawnione z k. 960-964), A. L. (ujawnione na 1477v z k. 562), M. Ł. (ujawnione na 1477v z k. 573), S. S. (ujawnione na 1477v z k. 579), R. N. (ujawnione na 1477v z k. 615-616), A. K.

(2)(ujawnione na 1477v z k. 703-704) oraz dowody ujawnione na kartach 1575-1576 w pkt 1-35 i na karcie 1576 w pkt 1-20. Oskarżony S. Z. będąc przesłuchiwanym w dniu 11 września 2013 roku w trakcie postępowania przygotowawczego nie przyznał się do dokonania zarzucanego mu wówczas przestępstwa i wyjaśnił między innymi, że w firmie (...) pracował od kwietnia 2009 roku, ale dopiero w kwietniu 2012 roku podpisano z nim umowę o pracę, gdyż wcześniej pracował na „czarno”. Do jego obowiązków należały prace magazynowe oraz sprzedaż w sklepie stacjonarnym i internetowym. Wystawiał na aukcji allegro towar i sprzedawał go. W korespondencji mailowej z klientami z allegro podawał własny numer konta, gdyż na to pozwolił mu właściciel firmy (...) . Po przelaniu przez klienta pieniędzy za towar, wybierał gotówkę ze swojego konta i przekazywał szefowi - B. H. . On jednak nie kwitował odbioru pieniędzy, odbywało się to na tzw. „słowo”. Takich transakcji było 10 lub 15, a on miał cztery konta bankowe, na które klienci wpłacali pieniądze. Zdarzały się również sytuacje, że sam jeździł do klienta po pieniądze i tak było w przypadku firmy (...) w Z. , gdzie jeździł kilka razy od września 2012 roku do marca 2013 roku, przy czym odebrane pieniądze przekazywał po powrocie B. H. (k. 583-584). Przesłuchiwany w dniu 11 września 2013 roku oskarżony S. Z. nie przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i wyjaśnił między innymi dodatkowo, że od kwietnia 2012 roku, kiedy to został zatrudniony na umowę o pracę w (...) to otrzymał upoważnienie do wystawiania faktur, które podbijał służbową pieczątką. Z uwagi na to, że chciał otrzymać kredyt w banku musiał zwiększyć obroty na swoim koncie, dlatego szef zgodził się, by swój prywatny rachunek podawał w ofercie klientom internetowym. Na jego prywatne konta mogło wpłynąć kwota około 6.000 - 7.000 złotych jednakże pieniądze te oddał B. H. w biurze firmy. Nie otrzymał od niego żadnego pokwitowania. Szef kazał mu jeździć również po pieniądze do klientów. Od września 2012 roku do marca 2013 roku jeździł do firmy (...) . Jej właściciel nie chciał płacić kurierowi gotówki, bo zazwyczaj nie miał takiej kwoty w kasie (k. 589-591). Składając wyjaśnienia w dniu 30 września 2013 roku oskarżony S. Z. ponownie nie przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że B. H. pozwalał mu na przekazywanie kontrahentom w mailach jego numeru konta bankowego, aby klienci za zakupiony w firmie (...) towar płacili przelewem na jego numer konta bankowego, zaś on pobierał potem ze swojego konta te pieniądze i zwracał je mu. Wyjaśnił następnie odmiennie, że w danym miesiącu rozrachunkowym, to jest w dniu wypłaty, informował B. H. ile pieniędzy wpłynęło na jego konto z transakcji sprzedaży i on wtedy przekazywał mu wynagrodzenie pomniejszone o sumę tych transakcji. Jego wynagrodzenie za pracę wynosiło około 7.000 złotych i otrzymywał je w gotówce (k. 639-640). Przesłuchiwany w dniu 27 stycznia 2015 roku oskarżony przyznał się do zarzutu z pkt I natomiast nie przyznał się do popełnienia pozostałych czynów. Wyjaśnił między innymi, że ze wszystkich wpłat, które klienci dokonywali na jego konta w (...) Banku rozliczył się z B. H. (k. 1247-1248). Podczas przesłuchania w dniu 9 lutego 2015 roku oskarżony S. Z. przyznał się do popełnienia pierwszego z zarzucanych mu czynów wskazując, że robił to w uzgodnieniu z B. H. . Przyznał się również do poświadczenia nieprawdy na fakturach VAT, ale jak wyjaśnił, robił to na polecenie B. H. (k. 1263-1264). Będąc konfrontowanym w dniu 23 lutego 2015 roku z B. H. oskarżony S. Z. potwierdził jedynie swoje dotychczasowe wyjaśnienia (k. 1303). W toku przewodu sądowego oskarżony S. Z. odmówił składania wyjaśnień podając, że częściowo przyznaje się do dokonania zarzucanych mu czynów w takim zakresie, w jakim wyjaśniał to już wcześniej. Po odczytaniu jego wyjaśnień z postępowania przygotowawczego potwierdził je dodając, że w firmie był konflikt między rodziną i możliwe, że pan B. chciał ukryć część dochodów, a ta propozycja była dla nich korzystna (k. 1462). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż wyjaśnienia oskarżonego S. Z. zasługują na uwzględnienie jedynie w części odpowiadającej ustalonemu w sprawie stanowi faktycznemu, w których częściowo przyznał się on do popełnienia zarzucanych mu czynów, gdzie też potwierdził niektóre okoliczności ich dotyczące. W pozostałej natomiast części, w której oskarżony S. Z. zaprzeczał stawianym mu zarzutom i przedstawiał własną wersję zaistniałych zdarzeń, wskazując między innymi jakoby wszystko odbywało się za wiedzą i zgodą B. H. , wyjaśnienia jego nie zasługują na obdarzenie ich wiarą, jako wykrętne, nieprzekonywające oraz sprzeczne wewnętrznie i z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, przez co zdaniem Sądu zmierzają one w tym zakresie do bezpodstawnego uniknięcia za nie odpowiedzialności karnej. Podstawą ustalonego w sprawie stanu faktycznego poza niekwestionowanymi dowodami ujawnionymi na kartach 1575-1576 w pkt 1-35 i na karcie 1576 w pkt 1-20 oraz częściowo zbieżnymi z poczynionymi ustaleniami wyjaśnieniami oskarżonego S. Z. , stały się również w szczególności zeznania świadków: P. H. (k. 1463-1466, 1471v-1474 i ujawnione z k. 124-125, 399-400, 797-800, 965-966, 1065-1097, 1069-1071 i 1249-1251) i B. H. (k. 1474-1475 i ujawnione z k. 100-102 i 625-626), którzy jako pokrzywdzeni w sposób bardzo szczegółowy opisali w nich okoliczności dotyczące funkcjonowania prowadzonej przez nich firmy oraz przestępczą działalność oskarżonego, zaprzeczając zarazem jego twierdzeniom jakoby rozliczał się z nimi i by akceptowali jego działania. Na uwagę zasługują także zeznania P. M. (k. 1476-1477, 1519v-1520 i ujawnione z k. 1037-1038) - obecnego współwłaściciela firmy oraz A. N. (k. 1510 i ujawnione z k. 652-655), T. K. (k. 1511 i ujawnione z k. 659-660), A. K.

(1)(k. 1514 i ujawnione z k. 696-697), G. K. (k. 1512 i ujawnione z k. 708-709), D. R. (k. 661-662 ujawnione na k. 1477v), R. T. (k. 1512v-1513v i ujawnione z k. 710-711), D. K. - uprzednio O. (k. 1515 i ujawnione z k. 717-718), A. P. (k. 1515v-1516 i ujawnione z k. 719-720), M. P. (k. 1516 i ujawnione z k. 721-722), L. S. (k. 1530 i ujawnione z k. 723-724), A. T. (k. 1530v-1531 i ujawnione z k. 725-727), P. G. (k. 1531v-1532 i ujawnione z k. 785), S. P. (k. 1532v-1533 i ujawnione z k. 791-794), R. S. (k. 1534-1535 i ujawnione z k. 920-926), S. G. (k. 1535-1536 i ujawnione z k. 960-964) - jej pracowników, którzy opisali zasady funkcjonowania tej firmy a także zeznania jej klientów: A. L. (ujawnione na 1477v z k. 562), M. Ł. (ujawnione na 1477v z k. 573), S. S. (ujawnione na 1477v z k. 579), R. N. (ujawnione na 1477v z k. 615-616), M. S.

(1)(k. 1516v-1519 i ujawnione z k. 645-647 i 663-665) i A. K.

(2)(ujawnione na 1477v z k. 703-704). Wszystkim wyżej wymienionym świadkom, którzy złożyli zeznania zgodne z poczynionymi ustaleniami, Sąd generalnie dał wiarę, gdyż zeznania ich składane były w sposób szczery, jasny i rzeczowy, przy czym podkreślić należy, iż zeznania te w częściach wspólnych wzajemnie się pokrywają (poza drobnymi nieistotnymi szczegółami, które jednak nie deprecjonowały całości ich zeznań, a które starali się wyjaśniać i uściślać) i uzupełniają, w tym także z wyjaśnieniami samego oskarżonego, tworząc logiczną i przekonywającą całość dającą pełny obraz przedmiotowych zdarzeń, których okoliczności i przebieg starali się w miarę swoich możliwości odtworzyć jak najdokładniej. Nie ujawniły się też żadne istotne okoliczności, które pozwoliłyby na zakwestionowanie ich obiektywizmu i prawdomówności oraz przyjęcie, że w sposób celowy przedstawili oni znane sobie fakty niezgodnie z rzeczywistością. Zwrócić przy tym należy dodatkową uwagę na zeznania T. K. , G. K. i R. T. , którzy zgodnie zeznali, że nie było takich sytuacji, aby szef, to jest B. H. , zezwolił, żeby pieniądze z transakcji szły na prywatne konto pracownika. Godnymi uwagi są także zeznania A. N. , który dodatkowo opisał nielegalne działania oskarżonego, w tym między innymi wystawianie przez niego dokumentów sprzedażowych bez naliczania na kasę i zabieranie uzyskanych w ten sposób pieniędzy dla siebie, czym mu się też chwalił i co miało być jego sposobem dorabiania sobie. Jeżeli chodzi natomiast o świadka M. G. (k. 1572v-1574 i ujawnione z k. 786-790), byłego pracownika AUTO-GH, który złożył zeznania dotyczące funkcjonowania tej spółki, Sąd podszedł do jego relacji z dużą ostrożnością, gdyż wspólnie z oskarżonym występował on na drogę sądową przeciwko pokrzywdzonej spółce o zapłatę za nadgodziny, jak również razem doprowadzili do jej kontroli skarbowej. Podkreślenia jednak wymaga, że zeznania jego korelują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, którego co do istoty też nie podważają. Wskazywał on mianowicie między innymi, że nie słyszał, aby szef wysyłał jakiegoś pracownik w sobotę po gotówkę do klienta i nie do pomyślenia było, żeby pracownik pojechał sam bez wiedzy szefa jak też, żeby pozwalał on pracownikowi na wskazywanie klientowi prywatnego konta bankowego pracownika do dokonania przelewu - zapłaty za zakupiony towar. Ponadto wszystkie rozliczenia pracowników z szefem były dokumentowane Zeznania świadków: Zeznania M. S.

(2)(ujawnione na k. 1477v z k. 569-570), A. G. (k. 1537 i ujawnione z k. 1032-1034 i 1072-1074), M. Z. (k. 1536 i ujawnione z k. 989-991), M. S.

(3)(ujawnione na k. 1576 z k. 549), J. W. (ujawnione na k. 1576 z k. 705) oraz A. K.

(3)(ujawnione na k. 1576 z k. 707) nie wniosły nic istotnego do rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując stwierdzić należy, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego daje w pełni podstawę do uznania, że wina oskarżonego S. Z. w dokonaniu przypisanego mu w wyroku czynu nie budzi żadnych wątpliwości, a poprawność logiczną przyjętych ustaleń zapewnia ponadto wewnętrzne przekonanie wysnute z przeprowadzonych dowodów i doświadczenie życiowe Sądu. Stanowisko to jest o tyle też zasadne, że oskarżony potwierdził niektóre okoliczności dotyczące postawionych mu zarzutów aktu oskarżenia, które starał się jedynie przedstawić w sposób dla siebie korzystny, a sami pokrzywdzeni jednoznacznie zaprzeczyli (czego nie podważyły inne dowody), aby przekazywał on im pieniądze uzyskane w następstwie, jak się okazało, swojej przestępczej działalności prowadzonej na szkodę zatrudniającej go firmy, które w efekcie przywłaszczył. W świetle poczynionych ustaleń również przyjęta w wyroku kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonemu czynów znajduje w pełni swoje uzasadnienie. W zakresie przestępczych zachowań przypisanych oskarżonemu S. Z. a zarzucanych mu w pkt I, II, III, IV i V aktu oskarżenia, Sąd uznał, iż wymieniony w okresie od 10 lipca 2009 roku do 27 lipca 2013 roku podejmował w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu różnorakie działania przestępcze, które miały na celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez przywłaszczenie na szkodę zatrudniającej go spółki (...) powierzonego mu mienia o jak największej wartości, którego całkowita wartość wyniosła 560.026,56 zł, co też pozwoliło na przyjęcie, że stanowią one jedno przestępstwo wyczerpujące łącznie kwalifikację prawną z art. 271 § 3 k.k. w związku z art. 284 § 2 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. oraz w związku z art. 12 k.k. W odniesieniu do przestępczych zachowań oskarżonego S. Z. Sąd uznał, że zostały wyczerpane przesłanki wynikające z czynu ciągłego określonego w art. 12 k.k. Zachodzi tu mianowicie tożsamość przedmiotu zamachu, jednorodność popełnienia przestępstwa, zwartość czynów w czasie (działanie w krótkich odstępach czasu) i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, co w aspekcie poczynionych ustaleń faktycznych nie budzi żadnych wątpliwości. Przepis art. 294 § 1 k.k. zaostrza karalność wymienionych w nim przestępstw, w tym przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. , jeżeli przedmiotem czynu jest mienie znacznej wartości (tj. wartości przekraczającej w czasie jego popełnienia 200 000 złotych - art. 115 § 5 k.k. ). Dokonując oceny prawnej przestępstwa przypisanego oskarżonemu Sąd wyeliminował w odniesieniu do zarzutu przedstawionego w pkt I aktu oskarżenie z jego opisu i kwalifikacji prawnej przestępstwo oszustwa określone w art. 286 § 1 k.k. Podkreślenia wymaga, że przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. polega na tym, iż sprawca działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd lub wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Przestępstwo to jest przestępstwem skutkowym. Skutkiem opisanego wyżej działania sprawcy jest rozporządzenie mieniem niekorzystne z punktu widzenia interesów osoby pokrzywdzonej, przy czym powstanie szkody w mieniu nie jest koniecznym warunkiem do przyjęcia, że doszło do tak pojmowanego niekorzystnego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie oskarżony wprawdzie wskazał nabywcom internetowym zamiast firmowego konta swoje własne, czym wprowadził ich w błąd, ale nie ponieśli oni żadnej szkody, gdyż zamówiony towar faktycznie oni otrzymali. Przechodząc do wymiaru orzeczonych względem oskarżonego S. Z. kar, Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. , a w szczególności proporcjonalnością kary do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a także potrzebami w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zgodnie z art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Określając wysokość kar Sąd podzielił słuszny pogląd Sądu Najwyższego, ugruntowany jeszcze na gruncie poprzedniego kodeksu karnego , iż „za karę współmierną i sprawiedliwą uznana być może tylko taka kara, przy wymiarze, której sąd orzekający miał na uwadze wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 50 k.k. (obecnie 53 k.k. ) i przy wymiarze, której sąd orzekający wziął pod uwagę wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające, ujawnione w toku przewodu sądowego (wyrok SN z dnia 30 marca 1977 r., V KR 34/77, OSNPG 1977, nr 10, poz. 78; podobnie wyrok SN z dnia 20 czerwca 1972 r., V KRN 215/72, OSNKW 1972, nr 11, poz. 173; wyrok SN z dnia 26 września 1972 r., V KRN 387/72, LEX nr 21517). Tak więc przy wymiarze kar Sąd wziął pod uwagę, jako okoliczności obciążające w stosunku do oskarżonego znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu wyrażający się w: - działaniu z niskich pobudek - w celu osiągnięcia korzyści majątkowej; - długotrwałości, różnorodności i wielości zachowań przestępczych, a co za tym idzie również i działaniu w warunkach czynu ciągłego określonego w art. 12 k.k. ; - dużej wartości przywłaszczonego mienia - znacznie przekraczającego granicę mienia znacznej wartości określonej na kwotę 200.000 zł. Z drugiej strony wśród okoliczności łagodzących uwzględniono względem oskarżonego jego uprzednią niekaralność (k. 1316 i 1496) oraz potwierdzenie przez niego niektórych okoliczności będących przedmiotem niniejszej sprawy. Przy wymiarze fakultatywnej kary grzywny, orzeczonej dla zaostrzenia dolegliwości karnej - ekonomicznej ze względu na działanie z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej, uwzględniono, poza przytoczonymi już okolicznościami obciążającymi i łagodzącymi również warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe oskarżonego. Zgodnie z treścią art. 46 § 1 k.k. Sąd obligatoryjnie orzekł wobec oskarżonego S. Z. tytułem środka karnego obowiązek naprawienia wyrządzonej szkody przez wpłacenie na rzecz (...) Spółki z Ograniczoną Odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w W. (następcy prawnego pokrzywdzonego) kwoty 560.026 złotych i 56 groszy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zaliczenia na poczet orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia go wolności w sprawie zapadło w oparciu o art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku. Przy ustalaniu wysokości przyznanego wynagrodzenia za obronę z urzędu sprawowaną przez adw. A. W. na rzecz oskarżonego S. Z. uwzględniono stopień zawiłości sprawy, nakłady pracy obrońcy, ilość terminów rozprawy oraz obowiązujące stawki zwiększone o podatek VAT, a przewidziane w § 2 ust. 3 oraz § 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 461 - tekst jednolity - przy uwzględnieniu § 22 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 roku Dz. U. z 2015 roku poz. 1801). Orzeczenie o kosztach sądowych nastąpiło na mocy art. 616 § 1 i 2 k.p.k. , art. 626 § 1 k.p.k. , art. 627 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 roku (Dz. U. Nr 49 z 1983 roku, poz. 223 - z późniejszymi zmianami). Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku uznając, iż orzeczone kary są adekwatna do wagi czynu oraz że spełnią swe cele prewencyjne i wychowawcze, przy czym celem tak ukształtowanych sankcji jest przede wszystkim właściwa resocjalizacja oskarżonego, pozwalająca po odbyciu przez niego kary na właściwe funkcjonowanie w warunkach życia codziennego bez konfliktów z obowiązującym prawem.