Sygn. akt IV Ka 110/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Adam Pietrzak Protokolan

§ 4

kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 20 listopada 2015 r. sygnatura akt II K 835/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn.akt IV Ka 110/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 listopada 2015 r. (sygn.akt II K 835/14) Sąd Rejonowy w Świdnicy po rozpoznaniu sprawy M. F. oskarżonego o to, że: w dniu 16 czerwca 2014 roku w D. , woj. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy zawartości 2,9-3,2‰ alkoholu we krwi, prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki O. (...) o nr rej. (...) , będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 8 października 2013 roku, sygn.akt II K 810/13 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i czynu tego dopuścił się w okresie obowiązywania orzeczonego tym wyrokiem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, to jest o czyn z art.

§4kk oskarżonego M.

F. uznał za winnego tego, że w dniu 16 czerwca 2014 roku w D. , woj. (...) , znajdując się w stanie nietrzeźwości przy zawartości 2,9-3,2‰ alkoholu we krwi, prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , nie stosując się tym samym do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 08 października 2013 roku w sprawie sygn.akt II K 810/13 zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat za popełniony cyn z art.

§4

kk , zaś przedmiotowego czynu dopuścił się będąc uprzednio prawomocnie skazanym w/wym. wyrokiem za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. popełnienia czynu z art.

§4

kk i za czyn ten na podstawie art.

§4kk , wymierzył mu karę 8(ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 42§2 kk , w brzmieniu tego przepisu obowiązującym na dzień 25 lutego 2011 roku, orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) lat. Na podstawie art. 63§1 kk , w brzmieniu tego przepisu obowiązującym do dnia 20 czerwca 2015 roku, zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawieni a wolności okres zatrzymania w sprawie od dnia 16 czerwca 2014 roku do dnia 17 czerwca 2014 roku, tj. dwa dni. Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego w całości na podstawie art. 425§1 i2 kpk oraz art. 444 kpk zarzucając: I. Na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 kpk obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia mianowicie:

1. a)art. 4 oraz art. 7 kpk poprzez dokonanie przez sąd pierwszej instancji dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i uznanie za wiarygodne wyjaśnienia złożone przez M. F. w toku postępowania przygotowawczego vide k.17-18, podczas gdy w/w w czasie przesłuchania znajdował się jeszcze w stanie nietrzeźwości zatem przesłuchanie go w stanie po użyciu alkoholu wyłączało swobodę jego wypowiedzi, a więc wypowiedzi takie nie mogą stanowić dowodu z uwagi na sankcję przewidziana w 171 §7 kpk , czego konsekwencją jest błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na treść orzeczenia, poprzez przyjęcie przez sąd pierwszej instancji za podławe wyroku stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością, opartego na nieprawidłowo zebranym materiale dowodowym (wyjaśnienia oskarżonego k.17-18).
2. b)art.5§1 kpk w zw. z art. 6 kpk w zw. z art. 410 kpk przez wydanie wyroku skazującego w stosunku do oskarżonego M. F. mimo iż w świetle przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego brak jest jednoznacznych i nie budzących wątpliwości dowodów wskazujących na sprawstwo tego oskarżonego oraz przez odmowę przyznania wyjaśnieniom oskarżonego wiarygodności i mocy dowodowej m.in. z uwagi na fakt, iż był on w przeszłości karany za podobne przestępstwo, mimo iż wyjaśnienia oskarżonego są spójne, logiczne i pozostają w korelacji z zeznaniami świadków obrony,
3. c)art. 5§2 kpk w zw. z art. 4 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 424§1 kpk przez rozstrzygnięcie o winie oskarżonego M. F. co do przypisanego mu czynu tylko na podstawie domniemań i błędnie wyciągniętych wnioskach oraz rozstrzygnięcie wszystkich nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, mimo iż ten konsekwentnie w całym toku postępowania nie przyznał się do popełnienia przypisanego mu czynu, a Sąd bez należytego uzasadnienia tak zajętego stanowiska oparł się na niewiarygodnych i sprzecznych e wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego zeznaniach świadków W. G. , D. G. i W. P. , którzy od lat są skonfliktowani z oskarżonym czego potwierdzeniem są zebrane w aktach sprawy liczne dokumenty świadczące o narastającym wieloletnim konflikcie sąsiedzkim. Jednocześnie z daleko idącej ostrożności procesowej w oparciu o treść art. 427§1 i 2 kk na podstawie art. 438 pkt 4 kpk zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. rażącą niewspółmierność orzeczonego w pkt II wyroku środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 (sześć) lat który jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia jednak w sposób prawidłowy właściwości i warunków osobistych sprawcy, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania po jego popełnieniu, II. rażącą niewspółmierność orzeczonej w pkt I wyroku kary pozbawienia wolności, w wymiarze 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy trudna sytuacja rodzinna oskarżonego wskazuje, iż uzasadnionym byłoby orzeczenie kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze przy skorzystaniu z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary. Na zasadzie art. 427§1 w zw. z art. 437§1 i 2 kpk skarżący wniósł o: I. zmianę wyroku i uniewinnienie M. F. od popełnienia zarzucanego mu czynu, względnie II. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie III. zmianę powyższego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego
4. a)kary 5 miesięcy pozbawieni a wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 5 lat,
5. b)środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w ruchu lądowym, tj. samochodów osobowych do których prowadzenia wymagane jest posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami KAT. B na okres 3 (trzech) lat. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna. Sąd I instancji zgromadził obszerny materiał dowodowy prawidłowo go ocenił, a wyprowadzone wnioski przekonująco uzasadnił. Ocena materiału dowodowego zgodna jest z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Obszerny wywód, w którym sąd rejonowy poddał zgromadzone dowody ocenie pod kątem ich wiarygodności (str.5-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, k.196-198 akt sądowych) czyni zadość wspomnianym zasadom i wskazaniom. Wnioski do których doszedł tenże sąd mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności. Brak jest w szczególności podstaw do kwestionowania wartości dowodowej wyjaśnień oskarżonego złożonych w dniu 17 czerwca 2014 r. Twierdzenie skarżącego, jakoby oskarżony „…w czasie przesłuchania znajdował się jeszcze w stanie nietrzeźwości…” jawi się jako całkowicie dowolne, zważywszy, iż do czasu badania oskarżonego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu do czasu przesłuchania upłynęły 24 godziny (godz.14 50 ,15 10 – 16 czerwca 2014 r., godz. 15 30 17 czerwca 2014 r.), oskarżony nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń do przesłuchania, jego wypowiedzi są składne, klarowne, zaś własnoręczny zapisek w protokole i podpisy oskarżonego sporządzone zostały czytelnym, wyraźnym pismem (k.17v.-18 akt sądowych). Dodać należy, że w toku kolejnych przesłuchań oskarżony nie podnosił okoliczności jakoby w czasie pierwszego przesłuchania pozostawał w stanie nietrzeźwości (k.23-24,67-68,113-113v.) wskazywał jedynie na swoje rzekome złe samopoczucie, o czym jednakże nie wspomniał przy pierwszym przesłuchaniu dodając nadto do swych wyjaśnień pisemne oświadczenie o treści: „…wyjaśnienia złożyłem dobrowolnie, jest to prawda….”. Brak jest tym samym w ocenie sadu okręgowego podstaw do kwestionowania wspomnianych wyjaśnień jako złożonych w warunkach określonych w przepisie art. 171§7 kpk . Wspomniane wyjaśnienia pozostają w logicznym w związku z zeznaniami świadków: W. P. , W. G. , D. G. oraz M. W. i P. G. na co trafnie wskazał sąd I instancji. Wywody w których sąd rejonowy dokonał analizy tychże dowodów uznając je za wiarygodne, zasługują na pełną akceptację, podobnie jak dalsze wywody dotyczące braku podstaw do przyznania waloru wiarygodności zeznaniom B. W. , G. F. , P. W. i B. R. . Zarzuty apelacji sprowadzają się do polemiki z ustaleniami sadu I instancji i eksponowania okoliczności jakoby oskarżony „… konsekwentnie w całym toku postępowania nie przyznał się do popełnienia przypisanego mu czynu…”, które to twierdzenie w kontekście pierwszych wyjaśnień oskarżonego mija się z prawdą. W podnoszonych zarzutach brak jest argumentów mogących podważyć trafność toku rozumowania sądu I instancji zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu czynu nie budzi zastrzeżeń. W świetle okoliczności sprawy i dyrektyw art. 53 kk brak jest podstaw do uznania wymierzonej oskarżonemu kary za rażąco niewspółmiernie surową w rozumieniu przepisu art. 438 pkt 4)kpk ; podobnie ocenić należy wymiar środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Sąd okręgowy w pełni przychyla się do obszernej, wyczerpującej argumentacji na okoliczność wymiaru kary zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ( str.9 in fine, str.14 uzasadnienia; k. 198 in fine – k.199 akt sądowych). W ocenie sądu odwoławczego oskarżony swym dotychczasowym zachowaniem wykazał, że stwarza realne, poważne niebezpieczeństwo dla innych uczestników ruchu drogowego, stąd niezbędne jest orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności i orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na odpowiednio długi okres czasu. Mając na względzie powyższe sąd okręgowy orzekł jak na wstępie. Orzeczenie o kosztach oparte jest na przepisie art. 624§1 kpk i art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( z uwagi na sytuację materialną oskarżonego i orzeczoną karę izolacyjną).