Sad powszechny, II AKa 110/16

Sygn. akt II AKa 110/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lipca 2016r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Grzegorz Salamon Sędziowie: SA – Ewa Plawgo SA – Maria Żłobińska (spr.) Protokolant: – sekr. sąd. Piotr Grodecki przy udziale Prokuratora Anny Adamiak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. sprawy

1. M. P. urodz. (...) w W. , s. F. i B. z d. K. oskarżonego z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. , z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. , z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. 270 § 1 k.k.
2. P. B. urodz. (...) w S. , s. K. i B. z d. L. oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz z art. 244 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt XII K 106/14
3. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych M. P. oraz P. B. ;
4. wymierza oskarżonym tytułem opłaty za II instancję: M. P. kwotę 2.900 złotych a P. B. – 1.400 złotych oraz obciąża ich pozostałymi kosztami sądowymi w postępowaniu odwoławczym w częściach przypadających na każdego z nich;
5. zasądza od Skarbu Państwa z tytułu obrony z urzędu przed Sądem odwoławczym oskarżonego M. P. na rzecz Kancelarii adw. K. N. kwotę 600 złotych oraz 23% VAT. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 października 2015 r. Sąd Okręgowy w Warszawie skazał P. B. za to, że: I. w dniu 11 września 2013 roku w W. , wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w ten sposób, że przyjął od M. P. marihuanę o łącznej wadze netto 575,21 grama celem jej przekazania nieustalonej osobie, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc skazany uprzednio za umyślne przestępstwo podobne, tj. został skazany za czyn z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Sąd wymierzył mu karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył mu karę grzywny, przyjmując liczbę stawek dziennych na 100, zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 50 złotych. Ponadto Sąd skazał P. B. za to, że: II. w dniu 11 września 2013 roku w W. , kierując samochodem marki V. (...) o nr rej (...) , nie stosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Sochaczewie prawomocnym wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 roku sygn. II K 723/ 11 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 3 tj. za czyn z art. 244 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k. , art. 86 § 1 k.k. - w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. Sąd połączył wymierzone oskarżonemu P. B. kary jednostkowe pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu z mocy art. 63 § 1 k.k. okres rzeczywistego pozbawiania wolności w sprawie od 11 września do 6 listopada 2013 r. Sąd orzekł także o dowodach rzeczowych oraz o kosztach sądowych, częściowo zwalniając oskarżonego od obowiązku ich uiszczenia. Od tego wyroku wniósł apelację obrońca oskarżonego, w części dotyczącej skazania za czyn I, w zakresie orzeczenia o karze łącznej oraz o kosztach sądowych. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:
6. art. 413 § 2 pkt. 1 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. i 410 k.p.k. - poprzez zawarcie w opisie czynu przypisanego oskarżonemu P. B. elementów, których Sąd nie ustalił a dotyczących uznania, iż oskarżony B. przyjął przedmiotową marihuanę celem jej przekazania nieustalonej osobie - w sytuacji, gdy ustalenie powyższego, następującego po wejściu w posiadanie przez oskarżonego przedmiotowych środków odurzających zachowania stanowi warunek sine qua non przypisania oskarżonemu przestępstwa penalizowanego art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;
7. art. 4, 7, 410 i 424 § 1 pkt 2 k.p.k. - poprzez: dowolne, nieobiektywne i niewynikające z jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego na rozprawie przyjęcie, iż oskarżony B. nabył od oskarżonego M. P. substancje odurzające w postaci marihuany celem ich dalszego przekazania innej, niebędącej konsumentem, osobie podczas, gdy - na kanwie ustalonego przez Sąd stanu faktycznego - możliwe było zarówno, iż oskarżony nie miał zamiaru przekazywać w/w substancji nikomu i jego zamiar wyczerpywał się na woli posiadania przedmiotowej marihuany, jak również, iż zachowanie oskarżonego stanowiło w istocie usiłowanie samodzielnego udzielania w/w substancji odurzających osobom będącym konsumentami - czemu nie przeczy żaden z dowodów ujawnionych w toku rozprawy głównej. Obrońca wniósł o:
8. uchylenie rozstrzygnięcia o karze łącznej;
9. zmianę skarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż zachowanie oskarżonego P. B. stanowiło przestępstwo kwalifikowane z art. 62 ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii bądź art. 13 kk w zw. art. 59 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie za w/w czyn kary w dolnych granicach zagrożenia ustawowego; wymierzenie kary łącznej opartej na zasadzie absorpcji; ewentualnie. o:
10. uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy P. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza uzasadnienia apelacji daje podstawę do przyjęcia, iż skarżący przede wszystkim kwestionuje ocenę materiału dowodowego, jakiej dokonał Sąd I instancji, a następnie podnosi, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd meriti nie odpowiadają opisowi czynu przypisanego P. B. . Odpowiadając na taki zarzut, przypomnieć należy utrwalony w judykaturze pogląd, iż ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd orzekający, pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. , gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, gdy końcowy wniosek stanowi wynik rozważenia – zgodnie z obowiązkiem dochodzenia do prawdy – okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego a uzasadnienie rozstrzygnięcia jest wyczerpujące, logiczne oraz zgodne z wiedzą i doświadczeniem życiowym. Rozważania dotyczące oceny dowodów oraz ustalenia faktyczne muszą być przedstawione w uzasadnieniu wyroku, które stanowi swoiste sprawozdanie z toku rozumowania Sądu. To sprawozdanie ma prezentować taki tok rozumowania, który doprowadził do przyjęcia określonych merytorycznych podstaw orzeczenia. Ustalenia faktyczne muszą wynikać albo z konkretnych dowodów ocenionych w ich wzajemnym powiązaniu albo mogą wynikać z nieodpartej logiki sytuacji stwierdzonej dowodami ocenionymi według zasad określonych w art. 7 k.p.k. Uzasadnienie skutecznie broni wyrok, jeżeli odtwarza w uporządkowany sposób rozważania Sądu w zakresie oceny dowodów i przedstawia logiczny proces myślowy, który doprowadził Sąd do określonych ustaleń stanowiących faktyczną podstawę rozstrzygnięcia. Pisemne motywy wyroku mają przedstawiać fakty w taki sposób, aby była możliwa ich subsumcja pod określony przepis ustawy karnej; ustalenia faktyczne muszą zatem odpowiadać znamionom czynu przypisanego oskarżanemu w wyroku. Analiza uzasadnienia wyroku Sądu orzekającego w niniejszej sprawie daje podstawę do stwierdzenia – w ocenie Sądu odwoławczego – iż Sąd meriti spełnił powyższe wymogi ustawy procesowej. Sąd Okręgowy przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe a skarżący wyrok nie wskazuje na inne dowody, których przeprowadzenie mogłoby wpłynąć na ostateczną treść rozstrzygnięcia. Obrońca nie kwestionuje także ustalenia poczynionego przez Sąd, iż P. B. w dniu 11 września 2013 r. w W. kupił od M. P. 575,21 g marihuany za kwotę 6.400 zł. Tuż po dokonaniu transakcji, jadącego samochodem P. B. zatrzymali funkcjonariusze Policji, którzy znaleźli na podłodze pojazdu torbę z zawartością 575,21 g ziela konopi innych niż włókniste. Zdarzenie to było obserwowane przez funkcjonariuszy a opinia biegłego po przeprowadzonych badaniach chemicznych nie pozostawia wątpliwości co do składu chemicznego środka będącego przedmiotem transakcji; zabezpieczona marihuana wystarczała na kilkaset porcji środka odurzającego. Sąd dysponował powyższymi faktami, które nie budzą wątpliwości w świetle zebranych dowodów i nie są kwestionowane. P. B. , odmawiając składania wyjaśnień, nie powiedział, w jakim celu nabył narkotyk. Aby ten cel ustalić, Sąd meriti przeprowadził ocenę zebranych dowodów i wyciągnął wnioski zgodnie z regułą art. 7 k.p.k. , a więc uwzględniając wiedzę ogólnie dostępną oraz zasady doświadczenia życiowego. Rację ma Sąd, wnioskując na kartach 11 oraz 25-26 uzasadnienia wyroku, iż oczywiste jest, że taka ilość narkotyku nie była przeznaczona ani na własne potrzeby P. B. , ani nie mógł on sam detalicznie jej sprzedać. Zasady doświadczenia życiowego wskazują natomiast na inny cel, to znaczy na przekazanie jej innym osobom w celu rozprowadzenia wśród bezpośrednich odbiorców. W rozważaniach swoich Sąd odwołał się do okoliczności nabycia środka odurzającego, sytuacji materialnej oskarżonego oraz jego udokumentowanej dotychczasowej działalności w zakresie handlu narkotykami. Istotne znaczenie miały tu także ustalenia dotyczące M. P. i jego wyjaśnienia, w których przyznał, iż sprzedając marihuanę P. B. , domyślał się, że P. B. będzie ją dalej przekazywał. Tak więc rację ma Sąd I instancji, iż P. B. , nabywając przedmiotową marihuanę, uczestniczył w obrocie znacznej ilości tego środka odurzającego. Wszystkie te ustalenia oraz wywód prawny i faktyczny zawarte są w pisemnym uzasadnieniu wyroku i stanowią pełną podstawę do sformułowania znamion działania przestępczego, które w postaci czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zostało przypisane P. B. w punkcie 7 zaskarżonego wyroku. Szczegółowo omówiono i uzasadniono działanie oskarżonego w warunkach recydywy. Tak wiec, brak jest jakichkolwiek podstaw do zarzutu sprzeczności ustaleń Sądu z opisem czynu przypisanego P. B. . Żaden z argumentów apelacji nie podważył takiej oceny materiału dowodowego, jakiej dokonał Sąd orzekający i którą przyjął za podstawę ustaleń faktycznych. Wnioskowanie Sądu pozostaje zatem pod ochroną z art. 7 k.p.k. Subsumcja ustaleń pod konkretny przepis ustawy karnej także nie budzi wątpliwości. Sąd szczegółowo rozważał wszystkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary dla P. B. . Uwzględniając dotychczasową karalność oskarżonego, wymierzona mu za ten czyn kara w żadnym razie nie może być oceniona jako rażąco surowa. Podobnie kara łączna pozbawienia wolności, orzeczona według mieszanej zasady łączenia z przewagą absorpcji, nie może być kwestionowana. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku. O kosztach sądowych Sąd odwoławczy orzekł z mocy art. 636 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt 5, art. 3 ust. 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).