Sygn. akt II AKa 98/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 kwietnia 2016r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA – Zbigniew Kapiński (spr.) Sędziowie: SA – Paweł Rysiński SO (del.) – Ewa Gregajtys Protokolant: – sekr. sąd. Piotr Grodecki przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy H. T. D. , syna V. K. i T. H. z domu V. , urodz. (...) w N. w W. oskarżonego z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 9 listopada 2015 r. sygn. akt XVIII K 5/15 I. Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uchyla pkt 4 zaskarżonego wyroku dotyczący orzeczenia na podstawie art. 46 § 1 k.k. względem oskarżonego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. II. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. III. Zasądza od oskarżonego H. T. D. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym 10.300 zł (dziesięć tysięcy trzysta) złotych tytułem opłaty za drugą instancję. UZASADNIENIE Prokuratura oskarżyła H. T. D. o to, że: - w okresie od 7 do 14 listopada 2013 roku w W. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą (...) w W. , przywłaszczył mienie znacznej wartości w kwocie 74.466,26 USD, stanowiącej równowartość 232.783,08 zł, w ten sposób, że wbrew postanowieniom zawartej w dniu 2 lutego 2011 r. między (...) w W. a K. (...) z siedzibą w G. umowy o nr (...) nie wpłacił na rachunek B. (...) o nr (...) kwoty 232.783,08 zł, którą uzyskał z dokonanych w okresie od 7 do 14 listopada 2013 roku w prowadzonym przez niego punkcie przy ul. (...) (...) w W. wpłat dokonanych przez klientów tytułem realizacji przekazów zagranicznych W. (...) , mimo iż za pośrednictwem (...) dokonano realizacji tych przekazów ze środków finansowych (...) S.A. do poszczególnych agencji (...) , czym działał na szkodę K. (...) tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2015 r. oskarżonego H. T. D. w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że: 1. w okresie od 7 listopada do 14 listopada 2013 roku w W. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą (...) w W. , przywłaszczył mienie znacznej wartości w kwocie 74.466,26 dolarów amerykańskich USD, stanowiące równowartość 232.783,08 złotych polskich, w ten sposób, że wbrew postanowieniom zawartej w dniu 2 lutego 2011 r. między (...) w W. a Kantor (...) S.A. z siedzibą w G. umowy o nr (...) nie wpłacił na rachunek B. (...) o nr (...) wskazanej kwoty, którą uzyskał z dokonanych w okresie od 7 do 14 listopada 2013 roku w prowadzonym przez siebie punkcie przy ul. (...) (...) w W. wpłat dokonanych przez klientów tytułem realizacji przekazów zagranicznych W. (...) , mimo iż za pośrednictwem (...) dokonano realizacji tych przekazów ze środków finansowych B. (...) w W. do poszczególnych agencji (...) , czym działał na szkodę B. (...) w W. , tj. popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396) w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 294 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 2. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. , art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat tytułem próby; 3. na podstawie art. 33 § 1,2,3 k.k. orzekł względem oskarżonego karę 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując, iż jedna stawka dzienna grzywny odpowiada kwocie 200 zł (dwustu złotych); 4. na podstawie art. 46 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł względem oskarżonego obowiązek naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę kwoty 232.783,08 zł (dwieście trzydzieści dwa tysiące siedemset osiemdziesiąt trzy złote osiem groszy) na rzecz B. (...) w W. ; 5. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. dowody rzeczowe wymienione w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) (...) pod pozycją od 1 do 104 na karcie 296-300 nakazał pozostawić w aktach sprawy; 6. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 lipca 2014 r. do dnia 25 lipca 2014 r., który to okres odpowiada 4 (czterem) stawkom dziennym grzywny; 7. na podstawie art. 627 k.p.k. , art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 12162,34 zł (dwanaście tysięcy sto sześćdziesiąt dwa złote trzydzieści cztery grosze) tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 10.300 zł (dziesięć tysięcy trzysta złotych) tytułem opłaty. Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego w całości na korzyść. Obrońca na mocy art. 427 § 1 k.k. oraz art. 438 pkt 1, 2, 3 k.p.k. orzeczeniu zarzucił: 1. obrazę prawa materialnego, tj.: 1) art. 46 § 1 k.k. poprzez orzeczenie o naprawieniu obowiązku naprawienia szkody w tym trybie i kierowanie się wyłącznie kompensacyjnym charakterem środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, przy braku zastosowania art. 56 k.k. ; 2) art. 284 § 2 k.k. , albowiem wypełnienie znamion przywłaszczenia nie stanowi sam fakt niewywiązania się oskarżonego z postanowień zawartej umowy, skutkujący wypowiedzeniem takiej umowy; 2. obrazę przepisów postępowania, tj.: 1) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez sumaryczne wyliczenie dowodów, na podstawie których Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie ustalił stan faktyczny w przedmiotowej sprawie; 2) art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 01.07.2015 r. poprzez jego niezastosowanie, a z którego to przepisu wynika, że obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania (sprawa z powództwa B. (...) przeciwko Kantor (...) S.A. z udziałem oskarżonego w związku z roszczeniem o zapłatę 232.783.08 złotych polskich stanowiących równowartość 74.466.26 USD toczy się w Sądzie Okręgowym w Warszawie pod sygn. akt XX GC 1257/14) albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono; 3) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w zakresie oceny:
- a)wyjaśnień oskarżonego w części, w której Sąd I instancji nie dał wiary, podczas gdy jego wyjaśnienia były spójne i logiczne oraz wzajemnie uzupełniające i korespondujące z zeznaniami świadków T. T. H. , P. D. i A. D. oraz jego konsekwentnymi wyjaśnieniami złożonymi na wszystkich etapach postępowania, w tym już w fazie zatrzymania;
- b)zeznań świadka T. T. H. w części, w której Sąd I instancji nie dał wiary, podczas gdy doświadczenie życiowe uczy, że małżonkowie będący w trakcie procesu rozwodowego i batalii o ustalenie władzy rodzicielskiej oraz miejsca zamieszkania wspólnych małoletnich dzieci pozostają zazwyczaj w silnym konflikcie, co winno prowadzić do wniosku, że świadek ten nie miał interesu by w świetle korzystnym przedstawiać oskarżonego i jego działalność, co w efekcie finalnym skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że nie doszło do napadów na oskarżonego, przywłaszczenia pieniędzy oskarżonego przez jego trzech byłych pracowników pochodzenia (...) , oraz że nie doszło do zagubienia pieniędzy przez synów oskarżonego, tj. P. i A. D. , a co miało wpływ na uznanie winy oskarżonego;
- c)zeznań świadków P. D. i A. D. w części, w której sąd I instancji nie dał wiary, podczas gdy ich zeznania były spójne i logiczne oraz wzajemnie uzupełniające i korespondujące z zeznaniami T. T. H. i konsekwentnymi wyjaśnieniami oskarżonego złożonymi na wszystkich etapach postępowania, w tym już w fazie zatrzymania;
- d)materiału dowodowego poprzez pominięcie przy orzekaniu faktu, iż z 68 transakcji na łączną kwotę 232783,08zł w okresie 7-14.11.2013r. dokonały osoby, którym bank przydzielił numery: (...) ( T. T. H. - żona oskarżonego), (...) H. T. D. - oskarżony) oraz (...) ( P. D. - syn oskarżonego), co miało wpływ na błędy w ustaleniach faktycznych, iż wszystkie transakcje dokonał oskarżony i jemu należy jedynie przypisać za to odpowiedzialność prawną; 3. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miały wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż:
- a)oskarżony przywłaszczył mienie znacznej wartości w kwocie 74.466,26 USD (232.783,08 PLN),
- b)oskarżony dokonał czynu na szkodę B. (...) w sytuacji gdy ocena całości materiału dowodowego (m.in. umowa z 02.02.2011 r., porozumienie z 03.03.2011 r., zeznania świadków i wyjaśnienia oskarżonego) przy zastosowaniu art. 7 k.p.k. prowadzi do odmiennych wniosków, tj.: - w zachowaniu oskarżonego nie można dopatrzeć się znamion czynu zabronionego z art. 284 § 2 k.k. ; - pokrzywdzonym nie jest w niniejszej sprawie B. (...) ; co zostało potwierdzone zeznaniami świadków R. P. , H. Ł. , M. Ł. i załączonymi do sprawy dokumentami, które znalazły się w uznanym przez sąd materiale dowodowym, podczas gdy sąd I instancji nie dokonał całościowej oceny i analizy materiału dowodowego, uznając jednocześnie go za całkowicie wiarygodny;
- c)P. D. i A. D. nie zagubili pieniędzy oskarżonego;
- d)nie doszło do przywłaszczenia pieniędzy oskarżonego przez jego trzech byłych pracowników pochodzenia (...) ;
- e)oskarżony miał dokonywać wpłat na wskazane rachunki do następnego dnia do godz. 11:00 licząc od momentu wpłaty dokonanej przez klienta, podczas gdy z dokumentu porozumienia z dnia 03.03.2011 r., jak i zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego wynika, że oskarżony miał rozliczać się w terminie (zasadniczo) 3 dni roboczych; 4. z daleko idącej ostrożności procesowej podniósł ponadto, na podstawie art. 438 pkt. 4 k.p.k. , zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w całości. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Wniesiona przez obrońcę oskarżonego apelacja jest zasadna jedynie w części, a mianowicie odnośnie zarzutu obrazy art. 46 § 1 k.k. , w pozostałym zaś zakresie zarzuty oraz wniosek końcowy nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu zawartego w pkt 2 omawianej apelacji, to stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie doszło do obrazy art. 415 § 1 k.p.k. Z treści wskazanego przepisu tj. art. 415 k.p.k. zmienionego przez art. 5 pkt 31 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396), wynika, że nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono ( zd. 2 art. 415 1 k.p.k. ). Należy zaznaczyć, że w takim brzmieniu art. 415 k.p.k. obowiązuje od dnia 1 lipca 2015 r. i ma on zastosowanie w przedmiotowej sprawie bez względu na to, kiedy wpłynął do Sądu akt oskarżenia. Obrońca oskarżonego powinien zatem zarzucić w swojej apelacji obrazę art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k. a nie art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. , gdyż w dacie wydawania wyroku przez Sąd Okręgowy przepis ten obowiązywał i nadal obowiązuje we wskazanym wyżej brzmieniu tj. zawiera jedynie 1 i § 2. Błędne wskazanie przez obrońcę oskarżonego § 5 art. 415 k.p.k. zamiast § 1 tego przepisu nie ma jednak żadnego wpływu na kwestię jego zasadności. Sąd Apelacyjny w toku postępowania odwoławczego ustalił bowiem, że w pełni potwierdził się fakt podniesiony przez skarżącego, że B. (...) w dniu 30 lipca 2015 r. wystąpił z pozwem o zapłatę w postępowaniu nakazowym (który wpłynął do Sądu Okręgowego w Warszawie 4 sierpnia 2014 r.), kwoty 232.784 zł przez pozwanego tj. K. (...) z siedzibą w G. . Powyższe roszczenie cywilne stanowi równowartość 74.466,26 USD i wynika z czynu przypisanym oskarżonemu H. T. D. w wyroku z dnia 9 listopada 2015 r. Zatem w opisanej sytuacji Sąd Okręgowy zasądzając na podstawie art. 46 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396), w zw. z art. 4 § 1 k.k. obowiązek naprawienia szkody dopuścił się obrazy wspomnianego art. 415 § 1 k.p.k. Sąd ten powinien bowiem przed zasądzeniem z urzędu kwoty 232.783,08 zł na rzecz B. (...) w W. poczynić ustalenia, czy roszczenie wynikające z popełnienia przez oskarżonego przestępstwa nie jest przedmiotem innego postępowania. Konsekwencją uwzględnienia omawianego zarzutu przez Sąd odwoławczy jest zmiana zaskarżonego wyroku przez uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 4 dotyczącego orzeczenia na podstawie art. 46 § 1 k.k. względem oskarżonego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Zaznaczyć także w tym miejscu należy, że w ocenie Sądu Apelacyjnego dla zasadności zarzutu obrazy art. 415 § 1 k.p.k. nie ma żadnego znaczenia fakt, że oskarżony nie jest stroną (pozwanym) w toczącym się postępowaniu cywilnym. Z treści wskazanego przepisu wynika bowiem że istotna jest jedynie tożsamość roszczenia wynikającego z popełnienia przestępstwa i wynika ona z dołączonego do materiału dowodowego w trybie art. 394 § 2 k.p.k. pozwu o zapłatę w postępowaniu nakazowym. W sytuacji, gdy Sąd odwoławczy zmienił we wskazanym zakresie zaskarżony wyrok i uchylił oparty o art. 46 § 1 k.k. obowiązek naprawienia szkody przez oskarżonego, nie ma żadnej potrzeby merytorycznego odnoszenia się do zarzutu obrazy art. 46 § 1 k.k. i braku zastosowania art. 56 k.k. gdyż ze wskazanych wyżej powodów powyższy zarzut uznać należy za bezprzedmiotowy. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów podniesionych przez autora apelacji należy stwierdzić, że w określonej części są one wewnętrznie sprzeczne. Obrońca oskarżonego zarzucił bowiem w pkt 1 ppkt 2 obrazę prawa materialnego tj. art. 284 § 2 k.k. a jednocześnie w dalszej części i apelacji postawił zarzuty obrazy przepisów postępowania i błędów w ustaleniach faktycznych. Taki sposób konstrukcji petitum omawianego środka zaskarżenia powoduje, że skarżący jednocześnie kwestionuje dokonane przez Sąd meriti ustalenia faktyczne oraz subsumpcją tych ustaleń poprzez zarzut obrazy art. 284 § 2 k.k. Tymczasem jest oczywiste i wynika to z jednolitego i utrwalonego orzecznictwa zarówno Sądu Najwyższego jak również Sądów Apelacyjnych, że zarzut obrazy prawa materialnego z części szczególnej Kodeksu karnego może być postawiony dopiero wówczas gdy w całości akceptowane są ustalenia faktyczne. Bez względu jednak na powyższą formalną wadliwość analizowanej apelacji we wskazanym zakresie uznać należy, że podniesione przez skarżącego zarzuty obrazy art. 424 § 1 pkt 1 pkt, 7, art. 284 § 2 k.k. oraz zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu obrazy art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. to stwierdzić należy, że sporządzone przez Sąd meriti pisemne motywy zaskarżonego wyroku pozwalają na dokonanie jego instancyjnej kontroli. Ponadto z treści art. 455a k.p.k. wynika, że nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424 k.p.k. Za całkowicie chybiony i bezpodstawny uznać również należy zarzut obrazy art. 7 k.p.k. zawarty w pkt 3 a, b, c i d omawianej apelacji. Wbrew twierdzeniom skarżącego dokonana przez Sąd I instancji ocena wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków: T. T. H. , P. D. i A. D. oraz pozostałego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności. Wymaga podkreślenia fakt, że zarzut obrazy art. 7 k.p.k. może być uznany za trafny i zasadny ale wówczas jeżeli zostanie wykazane jakich konkretnie uchybień i nieprawidłowości w ocenie materiału dowodowego dopuścił się Sąd meriti. Z treści omawianych zarzutów oraz ich uzasadnienia nie wynika zaś, że dokonana przez Sąd Okręgowy ocena wskazanych dowodów zawiera błędy natury faktycznej lub logicznej, sprzeczna jest z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd meriti dokonał wnikliwej, wszechstronnej analizy i oceny zebranych w sprawie dowodów w tym wyjaśnień oskarżonego i w sposób wyczerpujący i logiczny odniósł się do poszczególnych twierdzeń oskarżonego dotyczących utraty środków pieniężnych w wyniku „niezależnych od niego zdarzeń losowych oraz popełnionych na jego szkodę przestępstw”. Argumenty Sądu zawarte na str. 4 – 6 uzasadnienia są logiczne i przekonujące i w całej rozciągłości zasługują na akceptację Sądu odwoławczego. Brak jest również podstaw, aby zakwestionować ocenę zeznań świadków T. T. H. oraz P. D. i A. D. zawartych na str. 7 – 10 pisemnych motywów wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można uznać, że zeznania wymienionych świadków były spójne, wzajemnie uzupełniające i korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego. Sąd Okręgowy zasadnie w tym zakresie zauważył, że świadkowie P. D. i A. D. wskazywali zupełnie inne kwoty jakie mieli zgubić, niż oskarżony w swoich wyjaśnieniach, zaś jego żona T. T. H. wskazywała zupełnie inne, niż oskarżony okoliczności dotyczące utraty pieniędzy. Skoro więc Sąd meriti nie dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k. przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, to brak jest również merytorycznych podstaw do kwestionowania dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych gdyż znajdują one pełne oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach, które Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że Sąd meriti dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie okoliczności wymienionych w pkt 3a, b, c, d i e. Ponadto podkreślić należy, że z treści art. 438 pkt 3 k.p.k. wynika, że dla skuteczności tego rodzaju zarzutu konieczne jest wykazanie wpływu błędnych ustaleń na treść wyroku. Tymczasem część okoliczności które podnosi skarżący nie ma znaczenia dla kwestii ustalenia odpowiedzialności oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu i dotyczy to chociażby pkt c, d i e. Zdaniem Sądu odwoławczego nie jest zasadny również zarzut rażącej niewspółmierności kary podniesiony „z daleko idącej ostrożności procesowej”. Nie można w żaden sposób zaakceptować stanowiska autora apelacji, że kara 2 lat pozbawienia wolności orzeczona z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat nosi cechy rażącej surowości i nie uwzględnia zachowania oskarżonego po popełnieniu przestępstwa. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd meriti miał na uwadze wszystkie elementy podmiotowe i przedmiotowe oraz okoliczności łagodzące i obciążające oskarżonego. Uznać zatem należy, że wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna do stopnia jego winy oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu a w związku z tym brak jest podstaw do zmiany wyroku w tym zakresie. Odnośnie zaś zarzutu obrazy prawa materialnego tj. art. 284 § 2 k.k. to wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd meriti nie przyjął, że wypełnienie znamion przywłaszczenia stanowi sam fakt niewywiązywania się oskarżonego z postanowień zawartej umowy, skutkujący wypowiedzeniem takiej umowy. Z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku (str. 12 – 15) wynika bowiem, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej wykładni art. 284 § 2 k.k. oraz art. 294 § 1 k.k. i 12 k.k. i wykazał w sposób logiczny i przekonujący, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycje określone we wskazanych przepisach Kodeksu karnego . Sąd odwoławczy nie znalazł zatem podstaw aby uwzględnić całkowicie gołosłowny i bezpodstawny zarzut obrazy art. 284 § 2 k.k. Resumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że poza uchybieniem zawartym w pkt 4 zaskarżonego wyroku ze wskazanych wcześniej powodów brak było podstaw do uwzględnienia wniosku końcowego apelacji o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono zaś na podstawie art. 634 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k.