Sad powszechny, IV Ua 43/16

Sygn. akt IV Ua 43/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2016r. Sąd Okręgowy w Elblągu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Renata Żywicka (spr.) Sędziowie: SO Bożena Czarnota SO Tomasz Koronowski Protokolant : st. sekr. sądowy Łukasz Szramke po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016r. w Elblągu na rozprawie sprawy z odwołania J. R. od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 6 października 2015r. nr (...) .2015 o wydanie karty parkingowej na skutek apelacji wniesionej przez skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 19 lipca 2016 r ., sygn. akt IVU 800/15 oddala apelację. SSO Tomasz Koronowski SSO Renata Żywicka SSO Bożena Czarnota Sygn. akt IV Ua 43/16 UZASADNIENIE Skarżący J. R. wniósł do Sądu Rejonowego w Elblągu odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 6 października 2015 r. nr (...) .2015, w którym żądał zmiany zaskarżonego orzeczenia i wskazania, że spełnia przesłanki określone w przepisie art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym . Uzasadniając żądanie wskazał, że ma wiele schorzeń i liczył na to, że będzie mógł korzystać z parkingu dla osób niepełnosprawnych. W odpowiedzi na odwołanie Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o jego oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że na posiedzeniu składu orzekającego po zapoznaniu się z ogółem dokumentacji medycznej zebranej w sprawie oraz przeprowadzeniu bezpośredniego badania lekarskiego i wywiadu specjalisty, uchylił w całości zaskarżone orzeczenie organu l instancji i zaliczył skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na czas określony. W ocenie organu odwoławczego osoba zainteresowana ma naruszoną sprawność organizmu i wymaga okresowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych, co w świetle art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (j. t. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, póz. 721, z późn. zm.) kwalifikuje go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, jednocześnie w ocenie pozwanego skarżący nie spełnia przesłanek określonych w przepisie art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym . Wyrokiem z dnia 19.07.2016r. w sprawie IV U 800/15 Sąd Rejonowy w Elblągu oddalił odwołanie wnioskodawcy od powyższego orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Swoje rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy oparł na następujących ustaleniach i wnioskach: J. R. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym z powodu schorzenia o symbolu 05-R oraz 11-I. U skarżącego rozpoznano reumatoidalne zapalenie stawów w okresie remisji, duszność, chorobę zwyrodnieniową stawów i kręgosłupa. Skarżący nie ma znacznie ograniczonej możliwości samodzielnego poruszania się. Ubezpieczony nie spełnia przesłanek określonych w przepisie art. 8 ust. 3a pkt ustawy z dnia 20 czerwca Prawo o ruchu drogowym . W ocenie Sądu Rejonowego odwołanie J. R. nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd dokonując ustaleń faktycznych opierał się przede wszystkim na opiniach biegłych sądowych ortopedy R. K. , pulmonologa (...) I. oraz reumatologa A. S. , a także na dokumentacji medycznej skarżącego dołączonej do akt sprawy. Sąd I instancji dał wiarę tym opiniom oraz dokumentom, których żadna ze stron w toku postępowania nie kwestionowała. Opinie zostały sporządzone przez osoby posiadające profesjonalną wiedzę z przedmiotu, w ramach których zostały zlecone, nadto wydane zostały zgodnie z aktualnymi zasadami nauki i doświadczenia w powyższym zakresie. Są one ponadto logiczne i spójne wewnętrznie oraz odnoszą się do materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Sąd Rejonowy wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127 poz. 721 z późn. zm.) do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Z kolei do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Są to definicje ustawowe stanowiące źródło oceny stanu zdrowia ubezpieczonego w świetle oceny stopnia jego niepełnosprawności. Jak widać w obu przypadkach podstawową przesłanką jest niezdolność do pracy, albo zdolność do jej świadczenia jedynie w zakładach pracy chronionej, przy czym kluczową różnicą w odniesieniu do znacznego stopnia niepełnosprawności jest konieczność stwierdzenia, że osoba niepełnosprawna wymaga, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji W związku ze zmianą z dniem 1 lipca 2014 r. przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez dodanie do ustawy przepisu art. 8 ust. 3a pkt 1 spełnienie tych przesłanek może zostać stwierdzone jedynie w przypadku osób zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności (bez względu na symbol przyczyny) bądź umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (z symbolem niepełnosprawności 04-O, 05-R, 10-N), mających znacznie ograniczone możliwości poruszania się. W ocenie Sądu I instancji biegli chirurg ortopeda, pulmonolog oraz reumatolog w sposób wyczerpujący uzasadnili swoje stanowisko, szczegółowo opisując skąd wywodzi się ich ocena. Wskazali przy tym, że stan zdrowia skarżącego w sferze narządu ruchu nie uzasadnia przyjęcia, że skarżący jest osobą mającą znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Żadna ze stron nie wniosła zastrzeżeń do opinii w zakreślonym przez Sąd terminie. Sąd Rejonowy zauważył, że ewentualne niezadowolenie strony z opinii biegłych nie uzasadnia dyskwalifikacji tej opinii, a tym bardziej powołania nowego ich zespołu. Powyższe nie stanowi też przyczyny wezwania biegłego na rozprawę w celu złożenia opinii ustnej uzupełniającej. Nie można przyjąć, że Sąd jest zobowiązany dopuścić dowód z opinii kolejnych biegłych, czy też instytutu w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest dla strony niekorzystna. W świetle art. 286 k.p.c. Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszych biegłych lub opinii instytutu, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wtedy gdy złożona opinia zawiera istotne braki, względnie nie wyjaśnia istotnych okoliczności. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1974 r. II CR 817/73, Lex nr 7404, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1974 r. II CR 562/74 Lex 7607, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września 1998 r., II UKN 220/98 OSNAP 1999/18/597). Sąd orzekający w pełni te poglądy podziela, uznając, że w niniejszej sprawie istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione na podstawie opinii pisemnych wymienionych wyżej biegłych. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd Rejonowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie skarżącego. Apelację od powyższego wyroku wniósł skarżący J. R. , zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyznanie mu prawa do karty parkingowej. W uzasadnieniu podniósł, że w jego ocenie schorzenia jakie posiada uzasadniają przyznanie mu karty parkingowej. Sąd Okręgowy zważył , co następuje: Apelacja wnioskodawcy jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia czy wnioskodawca, jako osoba niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym posiada prawo do karty parkingowej w rozumieniu przepisu art. 8 ustęp 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137 j.t.). W świetle cytowanego wyżej przepisu art. 8 ustawy Prawo o ruchu drogowym :

1. Osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym tą kartą, może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami o których mowa w art. 7 ust. 2 .
2. Przepis ust. 1 stosuje się również do: 1)kierującego pojazdem, który przewozi osobę niepełnosprawną legitymującą się kartą parkingową; 2)kierującego pojazdem należącym do placówki, o której mowa w ust. 3a pkt 3, przewożącego osobę mającą znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, pozostającą pod opieką takiej placówki.
3. Kartę parkingową umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego, a jeśli pojazd nie posiada przedniej szyby - w widocznym miejscu w przedniej części pojazdu, w sposób eksponujący widoczne zabezpieczenia karty oraz umożliwiający odczytanie jej numeru i daty ważności. 3a. Kartę parkingową wydaje się: 1)osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się; 2)osobie niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się; 3)placówce zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. W ocenie Sądu Okręgowego ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie były prawidłowe. W świetle opinii biegłego ortopedy R. K. wnioskodawca cierpi na reumatoidalne zapalenie stawów w okresie remisji. W ocenie biegłego stan zdrowia wnioskodawcy nie uzasadnia przyjęcia, iż wnioskodawca ma znaczne ograniczenia możliwości samodzielnego poruszania się. Z dokładnego badania przedmiotowego przeprowadzonego przez biegłego w dniu 15.02.2016r. wynikało, że ubezpieczony przyszedł na badanie samodzielnie bez zaopatrzenia ortopedycznego. Do szpitala przyjechał kierując samochodem. Odnośnie narządu ruchu biegły wskazał, że zarówno kręgosłup szyjny, jak i piersiowo-lędźwiowy posiada dość dobrą ruchomość, brak jest obecności wzmożonego napięcia mięśni przykręgosłupowych. Również kończyny dolne posiadają pełny zakres ruchu w stawie biodrowym. Stawy kolanowe są suche, stabilne, z pełnym zakresem ruchu zgięcia i wyprostu. Podobnie biegły z zakresu pulmonologii, po rozpoznaniu duszności w wywiadzie uznał, iż stan zaawansowania tego schorzenia nie powoduje konieczności stałej lub długotrwałej całkowitej opieki lub pomocy innej osoby. W ocenie biegłego skarżący nie spełnia przesłanek do wydania mu karty parkingowej. Z kolei biegła reumatolog rozpoznała u wnioskodawcy reumatoidalne zapalenie stawów i chorobę zwyrodnieniową stawów oraz kręgosłupa. Biegła wskazała, że wnioskodawca posiada prawidłową sprawność manualną rąk, porusza się sprawnie i samodzielnie. Również czynności samoobsługowe wykonuje sprawnie. Co za tym idzie skarżący nie ma znacznie ograniczonych możliwości samodzielnego poruszania się. Zważyć przy tym należy, że żadna ze stron nie zakwestionowała opinii biegłych w zakreślonym przez Sąd Rejonowy terminie, co pozwala na konkluzję, że strony nie posiadały żadnych uwag co do ich fachowości i rzetelności. Zdaniem Sądu Okręgowego znaczne ograniczenie możliwości samodzielnego poruszania się nie znajduje potwierdzenia w badaniu przedmiotowym, jak też w obiektywnych badaniach dodatkowych złożonych przez ubezpieczonego do akt. Trafnie Sąd Rejonowy uznał powyższe opinie biegłych za logiczne, spójne i nie nasuwające wątpliwości co do ich fachowości, rzetelności i bezstronności. Opinie powołanych w sprawie biegłych w sposób pełny i jasny dawały obraz obecnego stanu zdrowia skarżącego. W sytuacji gdy Sąd Rejonowy uzyskał od biegłych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego orzekania, nie było już potrzeby ponowienia dowodu z opinii biegłych (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., II UKN 96/99, OSNAPiUS 2000 nr 23, poz. 869; z dnia 6 marca 1997 r., II UKN 23/97, OSNAPiUS 1997 nr 23, poz. 476; z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 131/97, OSNAPiUS 1998 nr 3, poz. 100; z dnia 18 września 1997 r., II UKN 260/97, OSNAPiUS 1998 nr 13, poz. 408). Potrzeba powołania innego biegłego powinna bowiem wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Zważyć należy, iż dowód z opinii biegłego jak i instytutu ma szczególny charakter. Wyraża się on w tym, że korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiedzy specjalnej. W myśl zaś art. 286 k.p.c. Sąd ma obowiązek dopuszczenia do­wodu z kolejnych biegłych, gdy opinia złożona w sprawie zawiera istotne braki, względnie też, gdy nie wyjaśnia wszystkich istotnych okoliczności, a taka sytuacja, zdaniem Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. W ocenie Sądu Okręgowego, wbrew twierdzeniom apelującego, w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. Przeprowadzona przez ten Sąd ocena materiału dowodowego jest logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś wszelkie podniesione w tym zakresie zarzuty stanowią w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi jakimkolwiek błędem ustaleniami Sądu pierwszej instancji. Sąd Okręgowy w pełni podziela również ocenę prawną dokonaną przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe względy pod uwagę na zasadzie art. 385 k.p.c. Sąd oddalił apelację ubezpieczonego jako bezzasadną. /SSO/ T. K. /SSO/ R. Ż. /SSO/ B. C.