Sad powszechny, IV U 237/16

Sygn. akt IV U 237/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2016 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie : Przewodniczący: SSR Magdalena Piątkowska Protokolant : Katarzyna Zych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2016 roku w Ś. sprawy z odwołania A. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 2 czerwca 2016r. znak: (...) o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy I oddala odwołanie II nie obciąża powódki kosztami procesu. UZASADNIENIE Powód A. S. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 2 czerwca 2016 roku, którą organ rentowy odmówił jej prawa do wypłaty jednorazowego odszkodowania w wysokości 20% uszczerbku na zdrowiu z tytułu wypadku przy pracy z dnia 6 sierpnia 1999 roku. W uzasadnieniu podniosła, że jej roszczenie dotyczy wypadku z dnia 15 listopada 2013 roku. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podnosząc że wypadek z dnia 15 listopada 2013 roku był bez związku z pracą, zaś odszkodowanie z tytułu uszczerbku w związku z wypadkiem przy pracy w dniu 6 sierpnia 1999 roku powinno zostać wypłacone przez pracodawcę. Na rozprawie w dniu 7 listopada 2016 roku powódka stwierdził, ze jej wniosek o odszkodowanie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczył zdarzenia z dnia 15 listopada 2013 roku. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 8 września 2015 roku ustalono 20% uszczerbek na zdrowiu spowodowany skutkami wypadku przy pracy z dnia 6 sierpnia 1999 roku, Lekarz Orzecznik ZUS wskazał, że określony orzeczeniem z dnia 14 lipca 2000 roku procentowy uszczerbek na zdrowiu wynoszący 20% nie uległ pogorszeniu. Decyzja z dnia 28 września 2015 roku pozwany odmówił powódce prawa do wypłaty jednorazowego odszkodowania w związku z pogorszeniem stanu zdrowia spowodowanego skutkami wypadku przy pracy. Od decyzji tej powódka wniosła odwołanie, które postanowieniem z dnia 25 listopada 2015 roku sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w (...) odrzucił. Na skutek zażalenia powódki na powyższe postanowienia Sąd Okręgowy w (...) postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 roku wydanym w sprawie sygn. akt (...) zażalenie oddalił. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy w (...) wskazał, że powódka może złożyć u strony pozwanej wniosek o przyznanie jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem z dnia 15 listopada 2013 roku. W dniu 27 kwietnia 2016 roku powódka wystąpiła do strony pozwanej z wnioskiem o ponowne ustalenie procentowego uszczerbku na zdrowiu ze względu na pogorszenie stanu zdrowia, spowodowanego nieszczęśliwym wypadkiem z dnia 15 listopada 2013 roku. Decyzja z dnia 2 czerwca 2016 roku pozwany odmówił powódce prawa do wypłaty jednorazowego odszkodowania w wysokości 20% uszczerbku na zdrowiu z tytułu wypadku przy pracy z dnia 6 sierpnia 1999 roku. W sprawie wypadku z dnia 15 listopada 2013 roku nie było prowadzone postępowanie z uwagi na fakt, iż powódka w tym dniu doznała urazu poza pracą. Dowód: - akta ZUS – w załączeniu - akta Sądu Rejonowego w (...) sygn. (...) - pismo (...) Oddział w W. z dnia 5.09.2016 r . k.

1. Sąd zważył, co następuję: Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 12 ust. 2 Ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych , jeżeli wskutek pogorszenia się stanu zdrowia stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu będący następstwem wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, który był podstawą przyznania jednorazowego odszkodowania, ulegnie zwiększeniu co najmniej o 10 punktów procentowych, jednorazowe odszkodowanie zwiększa się o 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent uszczerbku na zdrowiu przewyższający procent, według którego ustalone było to odszkodowanie. Natomiast art. 49a ust. 1 powyżej cytowanej ustawy stanowi, że przepisy ustawy stosuje się do spraw o świadczenia z tytułu wypadków przy pracy, które nastąpiły począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. Dotyczy to także świadczeń z tytułu chorób zawodowych, jeżeli uszczerbek na zdrowiu spowodowany taką chorobą został stwierdzony po dniu 31 grudnia 2002 r., z zastrzeżeniem ust.
2. Do spraw o świadczenia z tytułu wypadków, które nastąpiły przed dniem 1 stycznia 2003 r., oraz z tytułu uszczerbku na zdrowiu spowodowanego chorobą zawodową, a stwierdzonego przed tą datą, stosuje się przepisy obowiązujące w dniu, w którym nastąpił wypadek lub w którym stwierdzono uszczerbek na zdrowiu spowodowany chorobą zawodową (art. 49a ust. 2). Natomiast art. 51 ust . 1 powyżej cytowanej ustawy stanowi, że osobom, którym przed dniem wejścia w życie ustawy wypłacono jednorazowe odszkodowanie, a po tym dniu nastąpiło pogorszenie ich stanu zdrowia, będące następstwem choroby zawodowej lub wypadku, z tytułu którego wypłacono już odszkodowanie, zwiększa się to odszkodowanie według zasad określonych w art. 12 ust. 2-
3. Zakład wypłaca kwotę, o którą nastąpiło zwiększenie jednorazowego odszkodowania (art. 51 ust. 2). Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, stan zdrowia powódki nie uległ pogorszeniu na skutek wypadku przy pracy z dnia 6 sierpnia 1999 roku, nie uległ również pogorszeniu uszczerbek na zdrowiu będący następstwem tego wypadku. Zdaniem Sądu pozwany słusznie odmówił powódce prawa do wypłaty jednorazowego odszkodowania w wysokości 20% uszczerbku na zdrowiu z tytułu wypadku przy pracy z dnia 6 sierpnia 1999 roku, a więc decyzja ta jest prawidłowa. Ponadto wskazać należy, iż odwołanie powódki nie dotyczy wypadku przy pracy z dnia 6 sierpnia 1999 roku, lecz wypadku z dnia 15 listopada 2013 roku, co sama przyznała na rozprawie w dniu 7 listopada 2016 roku. Wskazać również należy, co jednoznacznie wynika z pisma pozwanej z dnia 5 września 2016 roku, że w sprawie wypadku z dnia 15 listopada 2013 roku nie było prowadzone postępowanie z uwagi na fakt, iż powódka w tym dniu doznała urazu poza pracą. W obecnej sytuacji powódka może wystąpić z wnioskiem do pozwanego o wszczęcie postępowanie i wydanie decyzji odnośnie wypadku zaistniałego w dniu 15 listopada 2013 roku, bądź też skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 477 9 § 4 kpc , który stanowi, że jeżeli organ rentowy nie wydał decyzji w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia roszczenia w sposób przepisany, odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. odwołanie oddalono (punkt I wyroku). Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 102 kpc , (punkt II wyroku) bowiem powódka nie kwestionowała decyzji pozwanego, a jedynie fakt nie wydania przez organ rentowy decyzji odnośnie wypadku z dnia 15 listopada 2013 roku.