Sygn. akt VIII U 2118/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na rozprawie w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Danuta Dadej-Wi

§ 3k.p.c.

sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Zgodnie z przywołanym przepisem uchybienie terminowi wniesienia odwołania powoduje jego odrzucenie, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie, a ciężar wykazania tych warunków spoczywa na wnoszącym odwołanie, (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 27 września 2012 roku, sygn. III AUz 73/12; postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 2012 roku, sygn. III AUz 174/12; postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2012 roku, sygn. III AUz 77/12). W orzecznictwie podkreśla się, że dokonanie oceny, czy przekroczenie terminu było nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, pozostawione jest uznaniu sądu. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 roku, sygn. III UK168/05 °raz postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2014 roku, sygn. III AUz 12/14). Dokonując oceny ziszczenia się drugiego z warunków, tj. czy przekroczenie terminu do wniesienia odwołania, które nie było nadmierne, nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującej się, należy wskazać, zgodnie z poglądami wyrażonymi w nauce przedmiotu i orzecznictwie, że użyte w art.

§ 3k.p.c.

pojęcie "przyczyny niezależne" jest szersze od pojęcia "brak winy" w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c. W konsekwencji niektóre zachowania zawinione (w okolicznościach danej sprawy np. nieznajomość przepisów - zob. J. Gudowski (w:) T. Ereciński (red.), Kodeks postępowania cywilnego..., t. II, s. 723) nie wyłączają uznania przekroczenia terminu do złożenia odwołania za niezależne od wnoszącego odwołanie, (uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 1996 roku, sygn. II URN 63/95) Jednakże w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie wskazany pogląd nie znajduje zastosowania, bowiem ubezpieczony nie powołał żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać uznanie przekroczenia terminu do wniesienia odwołania za mające miejsce z przyczyn niezależnych od skarżącego. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż dla stwierdzenia, czy przewidziany w cytowanym na wstępie art.

§ 1k.p.c.

termin do wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego został zachowany, podstawowe znaczenie ma ustalenie daty doręczenia decyzji odwołującemu się. W tym zakresie kierować się należy regułami ustanowionymi w postępowaniu administracyjnym, ponieważ faza poprzedzająca postępowanie sądowe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych ma charakter postępowania administracyjnego. Fakt doręczenia pisma określonej osobie fizycznej w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, że otrzymała je właściwa osoba (doręczenie nastąpiło bezpośrednio do rąk adresata - art. 42 k.p.a. , tzw. doręczenie właściwe), lub kiedy spełnione zostały warunki określone w art. 43 i 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze). Według powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego , pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy ( art. 42 § 1 k.p.a. ), a w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu - pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi ( art. 43 zdanie pierwsze k.p.a. ). Decyzja została wysłana przez organ rentowy na adres do korespondencji wskazany przez wnioskodawcę. „

1. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nie jest jednostką organizacyjną, której stanowi art. 45 k.p.a. Z tego też względu osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym tak, jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 k.p.a.
2. Co do zasady, miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną jest miejscem pracy w rozumieniu art. 42 § 1 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że w sytuacji, innej niż wskazanie przez stronę adresu prowadzenia działalności (miejsca pracy), jako miejsca doręczania pism, prawnie bezskuteczne jest doręczenie osobie fizycznej pism w jej mieszkaniu” (wyrok NSA W-wa z 20.01.2015 r. II GSK 1956/13). Zaskarżona decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi, w dniu 13.09.2013 r. a okoliczność kiedy skarżący zapoznał się z jej treścią nie ma znaczenia dla biegu terminu do złożenia odwołania i wynika tylko ze sposobu prowadzenia swoich spraw przez ubezpieczonego. W pierwszym rzędzie należy podnieść, że doręczenie zaskarżonej decyzji z 9.09.2013 r. na adres korespondencyjny nastąpiło skutecznie, pomimo braku poprawności opisania osoby, która podjęła się oddania pisma adresatowi. Wnioskodawca miał świadomość zakończenia postępowania dotyczącego przeniesienia odpowiedzialności i trudno uznać za wiarygodne, iż gdyby nie otrzymał decyzji nie interesowałby się wynikiem postępowania. Gdyby faktycznie decyzja nie została mu doręczona, skarżący powziąwszy wiadomość o jej treści i dacie wydania w oparciu o doręczoną mu 3.09.2014 r., opisaną wyżej odpowiedź na odwołanie, powinien podjąć próby wyjaśnienia w organie rentowym już w tej dacie. Skarżący nie podjął jednak żadnych działań, w tym kierunku a do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych udał się dopiero w październiku 2015 r. po otrzymaniu upomnienia dotyczących spłaty zaległych zobowiązań. Niezależnie od tego, skonstruowany przez skarżącego zarzut nieotrzymania decyzji z 9.09.2013 r. stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy, z którego wynika, że z treścią decyzji i pouczeniem skarżący miał możliwość zapoznania się już w dniu 3.02.2014 r. Z doręczonych w tej dacie przez Sąd Okręgowy w sprawie z odwołania M. J. pism dowiedział się bowiem, że "wobec jego osoby toczyło się postępowanie mające za przedmiot określenie odpowiedzialności odwołującego za zobowiązania z tytułu nieopłaconych składek ZUS przez spółkę (...) (...) oraz że w stosunku do niego została wydana decyzja. Zignorowanie przez skarżącego tej informacji i zaniechanie podjęcia działań zmierzających do jej potwierdzenia oraz złożenia odwołania od wydanej w stosunku do niego decyzji nie może być uznane za przyczyny od skarżącego niezależnie, a wniesienie odwołania po upływie około dwóch lat od zapoznania się z treścią decyzji i zawartym w niej pouczeniem nie może być ocenione jako nienadmierne w rozumieniu art.

§ 3k. p.

c. Niezłożenie odwołania w terminie nie było spowodowane przyczynami od skarżącego niezależnymi, ale wynikało z jego świadomego i celowego działania, ukierunkowanego na uniknięciu odbioru przesyłek, ignorowania informacji o wydaniu wobec niego zaskarżonej decyzji, pomimo otrzymania odpowiedzi na odwołanie z opisaną treścią dotyczącej go decyzji. Odwołanie skarżący złożył z około dwuletnim opóźnieniem po otrzymaniu upomnienia do zapłaty i podjętej przez siebie decyzji o wyjaśnieniu spraw spółki. Wobec ustalenia, że nie ziściły się przesłanki wymienione w art.

§ 3k.p.c.

Sąd orzekł jak w postanowieniu. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść przepisu art. 98 k.p.c. oraz § 2 ust. 1 i 2 w zw. z § 6 pkt. 5 w rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu biorąc pod uwagę niezbędny nakład pełnomocnika, charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego związany ze sporządzeniem odpowiedzi na odwołanie i stawiennictwa na posiedzenia.