Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. oskarżył D. D. o to, że: wykonując działalność gospodarczą pod nazwą (...) D. D. z siedzibą w (...) /1 w złożonych w Urzędzie Skarbowym w P. deklaracjach VAT-7 dla podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2014 roku podała nieprawdę w zakresie podatku naliczonego przez to, że w wyżej wymienionych deklaracjach VAT-7 ujmowała faktury wystawione przez podmiot nie będący zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, co spowodowało uszczuplenie w podatku od towarów i usług za wyżej wymienione miesiące w kwocie łącznej 39.439,00 złotych, to jest o czyn z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżona D. D. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w (...) /1. Przeważający zakres prowadzonej przez nią działalności to działalność reklamowa ( (...) 73.11.Z). Współpracowała z różnymi podmiotami gospodarczymi. Wśród nich była firma - (...) i (...) P. W. , z siedzibą w W. przy ulicy (...) . Współpracę z tym podmiotem gospodarczym oskarżona rozpoczęła na podstawie umowy o świadczenie usług z dnia 18 lipca 2014 roku. W § 2 pkt 3 tej umowy znajduje się oświadczenie zleceniobiorcy, czyli P. W. działającego pod firmą (...) , że jest podatnikiem podatku VAT i posiada NIP: (...) . Realizując zawartą umowę, po wykonaniu określonej usługi wystawiał on faktury vat wskazując wartość usługi netto, należny podatek od towarów i usług (jego stawkę i kwotę) oraz wartość brutto. Faktury te przez oskarżoną zostały opłacone. (dowód: umowa k.9, faktury i dowody wpłat z k. 22-28v., umowy k.36-39 , 48-49v ., dane z (...) k. 135) Oskarżona D. D. do popełnienia zarzucanego jej czynu nie przyznała się. Wyjaśniła, że z P. W. znała się bardzo długo, od 15 lat. Podjęła z nim współpracę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo sprawdziła go jako podmiot gospodarczy w centralnej ewidencji. Wszystko się zgadzało. Był zarejestrowany, posiadał numer NIP i REGON. W tej sytuacji podpisała z nim umowę o świadczeniu usług. W umowie było także oświadczenie P. W. , że jest podatnikiem podatku VAT. Wykonywał usługi (konstrukcje stalowe, haczyki) także w okresie wrzesień, październik, listopad i grudzień 2014 roku. Wystawiał faktury i według jej wiedzy odprowadzał podatek VAT. Oskarżona na podstawie tych faktur płaciła mu za wykonaną pracę. Bardzo rzadko jeździła do W. , raz w miesiącu, dwa lub trzy razy w miesiącu, w zależności od potrzeb. Spotykała się z P. W. w restauracji. Zapewniał, że on jest podatnikiem VAT. Poza tym skoro on to napisał w umowie to oskarżona mu ufała. Tym bardziej, że tego człowieka bardzo dobrze znała. Nie kierowała pism do urzędu skarbowego aby sprawdzić czy jest płatnikiem podatku VAT, nawet o tym nie pomyślała. Nie miała wątpliwości, w prowadzonej działalności gospodarczej, że P. W. jest aktywnym podatnikiem podatku Vat. Podkreśliła na zakończenie, że wcześniej sprawdziła, że jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą, poza tym znała go od wielu lat i zawarła z nim pisemną umowę. Sąd zważył co następuje: Wyjaśnienia oskarżonej zasługują na wiarę. Nie ma dowodów, które by jej słowa dyskwalifikowały. Wyjaśniła to co w tej sprawie wiedziała i pamiętała a jej stanowisko znajduje potwierdzenie w załączonych do akt dowodach – pisemna umowa, faktury, dowody wpłat, informacja z (...) . Z tymi wyjaśnieniami nie pozostają w sprzeczności – co do faktów – także zeznania świadka B. K. – starszego inspektora w Urzędzie Skarbowym w P. , która prowadziła postępowanie sprawdzające u oskarżonej (poza interpretacją prawną dokonanych ustaleń faktycznych) – vide: k.157v.-158 . Ten świadek potwierdził słowa oskarżonej, że P. W. jest przedsiębiorcą, prowadzi działalność gospodarczą. Świadek dysponował jednak także wiedzą – uzyskaną z wewnętrznego systemu informatycznego Urzędów Skarbowych i pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. B. ( vide: k.89-90 i 46 ) – że P. W. nie składa od końca stycznia 2009 roku deklaracji VAT-7 a jego coroczne zeznania podatkowe (w tym za 2014 roku) są zerowe – vide: zeznania k.157v . Taką wiedzą ani w 2014 roku ani w 2016 roku oskarżona nie dysponowała. Sąd podziela stanowisko oskarżonej, że z uwagi na znajomość z P. W. , zawartą z nim umowę, w której było oświadczenie że jest podatnikiem podatku od towarów i usług oraz przy braku okoliczności, które to zaufanie mogłyby podważać – nie miała ona podstaw do podejrzeń że dane zawarte w umowie są nieprawdziwe lub nierzetelne. Nie miał zatem też obowiązku a nawet najmniejszych powodów aby te okoliczności dodatkowo weryfikować. Prowadzenie działalności gospodarczej wymaga zaufania do kontrahenta – oczywiście przy braku okoliczności to zaufanie podważających – bo w przeciwnym razie działalność opierająca się na pracy podwykonawców, zleceniobiorców, usługobiorców (a taka jest w przeważającej większości), nie byłaby możliwa. Albo trzeba by było wszystkie prace wykonywać samodzielnie albo kontrolować inne podmioty gospodarcze (w ich zakładach, biurach). To prowadziłoby do absurdalnych sytuacji i paraliżowałoby przedsiębiorczość. Nie sposób także podzielić twierdzeń świadka B. K. , że pojęcia podmiot nieaktywny i nieistniejący, którym posługuje się ustawodawca w art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług , są tożsame. Okoliczność ta przedstawiona zostanie w dalszej części uzasadnienia. Odpowiedzialności z art. 56 § 1 kks podlega podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 . podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych ( § 2 art. 56 kks ). Sprawcą, w świetle art. 56 kks , nie może być każdy, lecz jedynie osoba będąca podatnikiem ( pojęcie podatnika - art. 53 § 30 kks ). Jest to zatem delikt indywidualny. Niemniej nie jest wystarczające samo złożenie deklaracji czy oświadczenia, którym zarzuca się przymiot nierzetelności, gdyż konieczne jest od strony podmiotowej również wykazanie umyślności w działaniu sprawcy ( art. 4 § 1 kks ) mogącej wystąpić w obydwu postaciach zamiaru. Przedmiotem ochrony jest w pierwszej kolejności formalnoprawny porządek podatkowy, którego naruszenie wywołuje skutek w postaci narażenia finansowych interesów Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego. Trybunał Konstytucyjny orzekając w kwestii zgodności z Konstytucją RP art. 56 kks ( SK 13/05, LexPolonica nr 386715, OTK-A 2005, nr 8, poz. 91 ), wskazał, że pojęcie prawdy użyte w tym przepisie odnosi się nie do danych ujawnianych przez podatnika lub płatnika w deklaracji podatkowej, lecz kwalifikacji tych danych jako wydatków podlegających odliczeniu. Podatnik zatem powinien w deklaracji czy oświadczeniu składanym do właściwego organu, w oparciu o rzeczywisty stan faktyczny, podawać właściwie wyinterpretowane fakty z uwzględnieniem stosownej znajomości prawa w tym zakresie. Oznacza to, że inna niż dokonana przez uprawniony organ interpretacja nie oznacza, że automatycznie dochodzi do wypełnienia znamion czynu stypizowanego w art. 56 § 1-3 kks , gdyż z uwagi na skomplikowany i trudny w interpretacji system prawa podatkowego dochodzi czasem do rozbieżnych rozstrzygnięć różnych organów w podobnych stanach faktycznych. Podawanie nieprawdy polegać będzie na świadomym przedstawieniu organowi podatkowemu okoliczności niezgodnych ze stanem rzeczywistym. Zatajeniem prawdy będzie natomiast nieujawnienie, czyli przemilczenie we wskazanych dokumentach określonych informacji, o których uprawniony organ finansowy bądź płatnik powinien wiedzieć z uwagi na możliwość powstania zobowiązania podatkowego W niniejszej sprawie zarzut dotyczy podawania przez oskarżoną nieprawdy w deklaracjach VAT-7 dla podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2014 roku, poprzez ujmowanie w wykazie podatku naliczonego, podatków z faktur wystawionych przez podmiot nie będący zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Według oskarżyciela tym podmiotem miała być firma (...) , (...)-(...) W. , (...) / (...) NIP: (...) ”. Współpracę z tym podmiotem gospodarczym oskarżona rozpoczęła na podstawie umowy o świadczenie usług z dnia 18 lipca 2014 roku. W § 2 pkt 3 tej umowy znajduje się oświadczenie zleceniobiorcy, czyli P. W. działającego pod firmą (...) , że jest podatnikiem podatku VAT i posiada NIP: (...) ( vide: umowa k.9 ). Realizując zawartą umowę, po wykonaniu określonej usługi wystawiał faktury vat wskazując wartość usługi netto, należny podatek (jego stawkę i kwotę) oraz wartość brutto. Faktury te przez oskarżoną zostały opłacone – vide: faktury i dowody wpłat z k. 22-28v . Tych okoliczności organ podatkowy w ramach postępowania sprawdzającego nie kwestionował. Posiadając powyższą wiedzę oraz zapewnienia P. W. że jest podatnikiem podatku vat, nie sposób przyjąć, że D. D. świadomie, czyli umyślnie, przedstawiała organowi podatkowemu nieprawdziwe deklaracje VAT-7 a więc zawierające okoliczności niezgodne ze stanem faktycznym. Na uwagę zasługuje fakt, że firma oskarżonej takiej samej treści umowy podpisała także z innymi podmiotami gospodarczymi – (...) S.C. J. W.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.