Sad powszechny, XI GC 532/16

Sygn. akt XI GC 532/16 Sprawa rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym. UZASADNIENIE W dniu 16 listopada 2015 r. powódka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wniosła pozew w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwoty 4.966,50 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazano, że powódka wykonała dla pozwanej przewóz międzynarodowy, za który pozwana nie zapłaciła. W uzupełnieniu pozwu po Elektronicznym postępowaniu upominawczym powódka sprecyzowała, że domaga się odsetek ustawowych od dnia 12 sierpnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., natomiast za okres od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty – w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych. W sprzeciwie od nakazu zapłaty w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pozwana przyznała, że otrzymała zlecenie transportowe. Podniosła, że warunkiem zapłaty za wykonaną usługę było przedstawienie oryginału listu przewozowego CMR. Wskazała, że powódka nie dopełniła tego obowiązku. Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. powódka podtrzymała żądanie pozwu w całości. Ponadto powód wskazał, iż w dniu 30 lipca 2015 r. wysłała fakturę VAT wraz z oryginałami dokumentów przewozowych pozwanej, a przesyłka została dostarczona do pozwanej w dniu 3 sierpnia 2015 r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. oraz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. pozostawały we współpracy gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług transportowych. Niesporne, a nadto dowód: - odpis informacji z KRS, k. 35 –

1. W dniu 16 lipca 2015 r. pozwana zleceniem przewozowym nr 2390 zleciła powódce przewóz towarów na trasie G. – A. (Szwecja). Załadunek towaru miał się odbyć 20 lipca 2015 r. o godzinie 12:00, a rozładunek – 21 lipca 2015 r. o godzinie 12:
2. Fracht ustalono na 950 EURO netto. Fracht miał być płatny w terminie 60 dni od doręczenia zleceniodawcy faktury VAT wraz z kompletem dokumentów. Tego samego dnia powódka zleciła wykonanie wyżej opisanego R. B. zleceniem nr (...) . Fracht ustalono na 300 EURO netto.. Dowód : - zlecenia transportowe, k. 46 –
3. Przewóz został wykonany zgodnie z warunkami zlecenia. Dowód: - dokument CMR, k. 50, - dokument WZ, k.
4. W dniu 22 lipca 2015 r. R. B. wystawił powódce fakturę VAT nr (...) na kwotę 1.515,96 zł brutto tytułem zlecenia spedycyjnego nr (...) , płatną w terminie do 5 września 2015 r. Dowód: - faktura VAT, k.
5. W dniu 28 lipca 2015 r. powódka wystawiła pozwanej fakturę VAT nr (...) na kwotę 4.800,55 zł brutto tytułem zlecenia spedycyjnego nr (...) , płatną w terminie do 11 sierpnia 2015 r. Dowód: - faktura VAT, k.
6. Pismem z dnia 30 września 2015 r. pełnomocnik powódki wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 4.966,50 zł. Dowód: - wezwanie, k. 43 -
7. Pozwana w dniu 30 lipca 2015 r. wysłała fakturę VAT wraz z oryginałami dokumentów przewozowych pozwanej. Przesyłka została doręczona pozwanej w dniu 3 sierpnia 2015 r. Dowód: - wydruk, k. 57, - wyciąg z książki nadawczej, k. 58 –
8. W wiadomości e-mail z 1 października 2015 r. pozwana zwróciła się do powódki z informacją, że termin płatności za fakturę nr (...) przypada na dzień 2 października 2015 r. Wskazała, że powódka nie wypełniła warunku zlecenia przewozowego dotyczącego dostarczenia dokumentów w terminie 7 dni od daty rozładunku. Dowód: - wiadomość e-mail, k.
9. Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się uzasadnione niemal w całości. Powódka wywodzi swoje roszczenie z umowy zawartej z pozwaną. Była to umowa przewozu, której elementy istotne określa art. 774 k.c. , w myśl którego przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, do przewiezienia, za wynagrodzeniem, osób lub rzeczy, a szczegółowe prawa i obowiązki stron reguluje konwencja genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z 19 maja 1956 r. (Dz.U. 1962 Nr 49 poz. 238). Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 konwencji akt ten stosuje się do wszelkiej umowy o zarobkowy przewóz drogowy towarów pojazdami, niezależnie od miejsca zamieszkania i przynależności państwowej stron, jeżeli miejsce przyjęcia przesyłki do przewozu i miejsca przewidziane dla jej dostawy, stosownie do ich oznaczenia w umowie, znajdują się w dwóch różnych krajach, z których przynajmniej jeden jest krajem umawiającym się. Zawarcie umowy przewozu nie było kwestionowane przez stronę pozwaną, nadto fakty te wynikały z przedłożonych przez powódkę dokumentów – zlecenia transportowego pochodzącego od pozwanej oraz dokumentu CMR. Pozwana zarzucała natomiast, iż nie otrzymała listu CMR, od którego otrzymania uzależniona była wypłata wynagrodzenia. Wskazania w tym miejscu wymaga, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne ( art. 6 k.c. ). Powódka powinna zatem dążyć do wykazania, iż dostarczyła pozwanej wszystkie dokumenty wskazane w umowie jako wymagane do wypłaty wynagrodzenia. Obowiązkowi temu powódka sprostała, dostarczając potwierdzenie dostarczenia pozwanej faktury VAT i dokumentów przewozowych (dokumentu CMR). Z danych wskazanych na elektronicznym potwierdzeniu odbioru wynika, iż przesyłka została doręczona pozwanej w dniu 3 sierpnia 2015 r. Fakt otrzymania przez pozwaną przesyłki potwierdza również wymiana korespondencji elektronicznej między stronami. Strona pozwana nie zaprzeczyła twierdzeniom powódki, a w szczególności nie zanegowała, iż przesyłka z dnia 30 lipca 2015 r. zawierała wszystkie dokumenty wskazywane przez powódkę. Wobec tego należało uznać, że pozwana winna zapłacić cały fracht za przewóz w łącznej kwocie 4800,55 zł. Co do odsetek od żądanych kwot, to powódka dochodziła ich od dnia 12 sierpnia 2015 r. Wprawdzie w fakturze wystawionej przez powódkę wskazano 14-dniowy termin zapłaty, jednakże z umowy wynika wprost iż termin ten wynosi 60 dni od daty otrzymania faktury z kompletem dokumentów. Pozwana otrzymała dokumenty w dniu 3 sierpnia 2015 r., zaś 60-dniowy termin upływał w dniu 2 października 2015 r. Zatem odsetki należą się powódce dopiero od dnia 3 października 2015 r., zaś żądanie odsetek w pozostałym zakresie należało oddalić. Sama wysokość odsetek wynika do dnia 31 grudnia 2015 roku z art. 481 k.c. , a od 1 stycznia 2016 r. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 4a ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Zgodnie z art. 481 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia. Z kolei od 1 stycznia 2016 roku odsetkami ustawowymi w związku z transakcją handlową między przedsiębiorcami (a taką jest umowa sprzedaży) są te określone w art. 8 ust. 1 w zw. z art. 4a ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Ta sama ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych wprowadza instytucję ryczałtowej rekompensaty z odzyskiwanie należności. Zgodnie z art. 10 ust. 1 wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1 , przysługuje od dłużnika, bez wezwania, równowartość kwoty 40 euro przeliczonej na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne, stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności. Jednakże zgodnie z art. 10 ust. 2 Oprócz kwoty, o której mowa w ust. 1, wierzycielowi przysługuje również zwrot, w uzasadnionej wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających tę kwotę. Powód dochodząc zapłaty poniósł koszty procesu o których Sąd orzekł w punkcie III wyroku i koszty te są wyższe niż ryczałt z art. 10 ust. 1 ustawy, co oznacza że koszty procesu zasądzone w niniejszej sprawie niejako konsumują ryczałt o którym wyżej mowa. Zgodnie z treścią pozwu dochodzona kwota dochodzona jest jako koszt odzyskiwania należności w oparciu o art. 10 ust. 2 ww. ustawy. Klasycznym kosztem odzyskiwania należności są koszty procesu – które przyznane zostały wg stawek co prawda minimalnych, ale te są podstawa orzekania (§ 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie; Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r.). W istocie więc żądanie stanowi próbę obejścia bezwzględnie obowiązujących przepisów o kosztach procesu. Także z uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie III CZP 94/15 wynika, że art. 10 ust. 2 u.t.z. przewiduje się, że jeżeli wierzyciel poniesie wyższe koszty odzyskiwania należności, przysługuje mu w uzasadnionej wysokości, zwrot tej nadwyżki. Chociaż ustawa tego wprost nie przesądza, to przez uzasadnioną wysokość należy rozumieć różnicę pomiędzy całkowitym kosztem jaki wierzyciel poniósł w związku z odzyskiwaniem należności, a kwotą stanowiącą równowartość 40 euro. Z tych względów powództwo w zakresie kwoty 165,95 zł zostało oddalone. Stan faktyczny ustalono na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach, których wiarygodność nie budziła wątpliwości, a także twierdzeń stron, zawartych w pismach procesowych. Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji ( art. 108 § 1 k.p.c. ). Powódka przegrała proces w całości i obowiązana jest do zwrotu pozwanej celowych kosztów procesu ( art. 98 k.p.c. ). Na koszty procesu po stronie powodowej składa się kwota 100 zł tytułem opłaty od pozwu oraz kwota 600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wynagrodzenie pełnomocnika Sąd ustalił zgodnie z § 6 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). Zasądzeniu podlegała cała ta kwota jako że powództwo zostało oddalone tylko w niewielkim zakresie. ZARZĄDZENIE
10. (...)
11. (...)
12. (...)