X Ka 397/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Bogusław Orzechowski Sędziowie: SO Krzysztof Chmielewski (spr.) SR del. Łukasz Brodzik Protokolant:starszy sekretarz sądowy Michał Zborowski przy udziale Prokuratora Jarosława Polanowskiego po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. sprawy K. M. oskarżonej o przestępstwo z art. 305 ust. 1 ustawy o własności przemysłowej na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II K 688/13 orzeka: zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Piasecznie do ponownego rozpoznania. Sygn. akt X Ka 397/14 UZASADNIENIE K. M. została oskarżona o to, że w dniu 09 lutego 2013 r. przy ul. (...) w W. gm. L. woj. (...) na terenie targowiska nocnego oferowała do sprzedaży artykuły w postaci perfum i wód toaletowych oznaczonych zastrzeżonymi podrobionymi znakami towarowymi marki L. (...) ml w ilości 11 sztuk, L. (...) ml w ilości 3 sztuk, L. (...) ml w ilości 16 sztuk, L. (...) ml w ilości 195 sztuk, (...) 75 ml w ilości 8 sztuk, V. (...) ml w ilości 5 sztuk, V. (...) ml w ilości 14 sztuk, V. (...) ml w ilości 98 sztuk, D. (...) ml w ilości 7 sztuk, A. 100 ml w ilości 10 sztuk, A. 200 ml w ilości 10 sztuk, A. 20 ml w ilości 25 sztuk, K. C. 100 ml w ilości 16 sztuk, K. C. 20 ml w ilości 40 sztuk, K. (...) ml w ilości 5 sztuk, K. (...) ml w ilości 5 sztuk, K. (...) ml w ilości 76 sztuk, C. 100 ml w ilości 34 sztuki, C. (...) ml w ilości 160 sztuk, H. B. 90 ml w ilości 12 sztuk, H. B. 75 ml w ilości 7 sztuk, H. B. 100 ml w ilości 4 sztuk, H. B. w ilości 215 sztuk, G. (...) ml w ilości 6 sztuk, G. (...) ml w ilości 100 sztuk, C. (...) ml w ilości 5 sztuk, C. (...) ml w ilości 11 sztuk, D. (...) ml w ilości 7 sztuk, D. (...) ml w ilości 7 sztuk, D. (...) ml w ilości 272 sztuki, D. & G. 100 ml w ilości 7 sztuk, D. G. 125 ml w ilości 9 sztuk, D. G. 20 ml w ilości 54 sztuki, D. (...) ml w ilości 4 sztyk, D. (...) ml w ilości 1 sztuka, D. (...) ml w ilości 52 sztuki, G. (...) ml w ilości 7 sztuk, G. (...) ml w ilości 2 sztuki, G. (...) ml w ilości 31 sztuk, (...) 100 ml w ilości 3 sztuki, C. (...) ml w ilości 2 sztuk, L. (...) ml w ilości 1 sztuka, L. (...) ml w ilości 34 sztuki, (...) Y. (...) ml w ilości 1 sztuka, F. (...) ml w ilości 111 sztuk, E. (...) ml w ilości 97 sztuk, Puma 20 ml w ilości 7 sztuk, N. C. 20 ml w ilości 12 sztuk, (...) 20 ml w ilości 145 sztuk,. (...) 20 ml w ilości 4 sztuk, P. R. 20 ml w ilości 28 sztuk, P. R. w ilości 6 sztuk, P. R. 80 ml w ilości 9 sztuk,, czym działała szkodę następujących firm: L- O. , (...) , (...) S.a. r.l. , Z. D. , (...) (...) , (...) , (...) S.A. C. S. , M. S. , G. G. (...) .p.a. G. V. SpA, (...) AG R. S. , (...) , (...) S.A. , C. S. Z. V. , F. (...) .p.a. P. , (...) S. par A. S. reprezentowanych prze Kancelarię (...) . k., Kancelarię (...) , Kancelarią (...) , Kancelarię (...) sp. z o.o. oraz (...) Ł. D. i Wspólnicy sp. k., .tj. o czyn z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej . Sąd Rejonowy w Piasecznie wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 roku (sygn. akt II K 688/13):
- Oskarżoną K. M. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej i za to na podstawie art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej skazał ją i wymierzył jej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
- Na podstawie art. 33§2 kk orzekł wobec oskarżonej karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych w wysokości 20 (dwudziestu) zł każda;
- Na podstawie art. 69 §li2 kk w zw. z art. 70§1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonej na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;
- Na podstawie art. 306 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci perfum i wód toaletowych szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1836/13 - 1889/13 pod poz. 1-3,5-8,11-33,35-36,39-40,42-56, 60-63, 65 na k. 130-132 akt sprawy;
- Zwolnił oskarżoną z ponoszenia kosztów postępowania przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, zaskarżając zapadły wyrok na niekorzyść oskarżonej K. M. w części dotyczącej nienałożenia na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 kk . Wyrokowi temu zarzucił:
- naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niezastosowanie przepisu art. 46 § 1 k.k. w sytuacji, gdy zostały wypełnione wszystkie kodeksowe ku temu przesłanki tj. oskarżony został skazany za zarzucany mu czyn, oskarżyciel posiłkowy złożył w zakreślonym przepisami postępowania karnego terminie stosowny wniosek o zasądzenie obowiązku naprawienia szkody, a nadto po stronie oskarżyciela posiłkowego wystąpiła szkoda,
- naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art.-2 § 1 pkt 3,4 oraz 424 k.p.k. poprzez nilicujące z wymogiem obiektywizmu uznanie, że oskarżyciel posiłkowy nie poniósł żadnej szkody wymagającej kompensaty, w tym zwłaszcza zdeprecjonowanie znaczenia nieuiszczenia opłat licencyjnych oraz szkody wizerunkowej, pomimo, że ustawodawca nie precyzuje rodzaju szkód podlegających naprawieniu, żadnych z tych szkód nie przedkłada nad inne i nie uprzywilejowuje - co w konsekwencji doprowadziło Sąd do przekonania, że świadczenie z tytułu naprawienia szkody nie jest należnym i tym samym wniosek oskarżyciela posiłkowego oparty na regulacji art. 46 § 1 k.k. został -niezgodnie z treścią tego przepisu - oddalony. W związku z powyższym wniósł o : 1) wydanie orzeczenia reformatoryjnego, tj. nałożenie na oskarżoną obowiązku naprawienia szkody lub orzeczenie nawiązki w kwocie 33.264,42 zł, 2) orzeczenie o kosztach postępowania na podstawie art. 627 w zw. z art. 634 k.p.k. Na rozprawie w dniu 8 września 2014 roku: - pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. popierał wniesioną apelację, zarzuty i wniosek w niej zawarty; - prokurator przyłączył się do apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego jest zasadna i jako taka zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela zarzut wyrażony przez oskarżyciela posiłkowego odnośnie naruszenia przepisów prawa polegającego na niezastosowaniu przepisu art. 46 § 1 kk . w sytuacji, gdy zostały wypełnione wszystkie kodeksowe ku temu przesłanki, bowiem zgodnie z ww. przepisem prawnym w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby pokrzywdzonej ma obowiązek orzec o naprawieniu wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Sąd Okręgowy znajduje poparcie dla swojego stanowiska w orzecznictwie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2013 roku ( II Aka 328/13), w którym to SA zauważa, że złożenie w terminie wniosku o naprawienie szkody, obliguje sąd do orzeczenia środka karnego na podstawie art. 46 § 1 kk . Sąd nie może odmówić nałożenia obowiązku naprawienia szkody, w przypadku gdy wina oskarżonego została udowodniona oraz wskazano szkodę. Ponadto, Sąd Okręgowy wskazuje, że obowiązek wynikający z treści art. 46 § 1 kk . jest środkiem karnym i w przypadku jego orzekania stosuje się te same reguły, co przy wymiarze kary na podstawie art. 56 kk ., bowiem charakter prawny środka orzeczonego na podstawie art. 46 kk . ma nie tylko charakter kompensacyjny, ale i represyjny, o czym w szerszym zakresie wypowiada się Sąd Apelacyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 3 lipca 2013r. ( II AKa 197/13). Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności, niezależnie od tego jaką trudność sprawiałoby sądowi wyliczenie szkody i czy wiązałoby się ono z przedłużeniem postępowania czy też nie, to Sąd jest zobowiązany rozstrzygnąć tą kwestię bez względu na ww. przeszkody. Dlatego też, w opinii sądu odwoławczego, Sąd Rejonowy w Piasecznie, poprzez nieprawidłową wykładnię art. 46 kk ., dopuścił się istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd odwoławczy rozstrzygając sprawę dopatrzył się także bardzo istotnego uchybienia procesowego ze strony Sądu Rejonowego, a mianowicie naruszenia art. 387 § 2 k.p.k. Przepis ten dopuszcza złożenie wniosku przez oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie głównej. Ponadto, pozwala Sądowi na wydanie na tej podstawie wyroku skazującego, w sytuacji gdy okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości i cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości. Wybrany przez sąd I instancji tryb okazał się wadliwy, ponieważ orzeczono bez uwzględnienia wniosku oskarżyciela posiłkowego o naprawienie szkody, a to oznacza, że cele postępowania nie zostały osiągnięte w związku z nieprzeprowadzeniem rozprawy w całości. Jeżeli zaistniała sytuacja procesowa nie zezwalała na adekwatne zastosowanie przepisu prawnego to wówczas należało odstąpić od zastosowania trybu art. 387 § 2 poprzez nieuwzględnienie wniosku o dobrowolne poddanie się karze i rozpoznanie sprawy w normalnym trybie, tak ażeby został osiągnięty jeden z zasadniczych celów postępowania, mający polegać na trafnym zastosowaniu środków przewidzianych w prawie karnym i konsekwentnym stosowaniu przepisów prawa procesowego. Sąd Okręgowy nie odniósł się do drugiego zarzutu zawartego w apelacji oskarżyciela posiłkowego, uznając jego rozpoznanie za przedwczesne w obecnej sytuacji procesowej. Z uwagi na przedstawione okoliczności sąd odwoławczy nie mógł podjąć innego rozstrzygnięcia jak jedynie uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez sądem I instancji . Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Rejonowy powinien wnikliwie przeanalizować złożony przez oskarżyciela posiłkowego wniosek o naprawienie szkody, co w świetle art. 46 § 1 kk stanowi obowiązek organu rozstrzygającego. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak w treści wyroku.