← Polska

Sad powszechny, V U 237/16

Sygn. akt V U 237/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Marzena Hop Protokolant: Kamila Skorupska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. w Słupsku sprawy z odwołania małoletniej H. G. od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 09.06.2016 r., nr (...) (...) przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) o ustalenie niepełnosprawności oddala odwołanie Sygn. akt VU 237/16 UZASADNIENIE Małoletnia H. G. działająca przez przedstawiciela ustawowego – matkę I. C. - reprezentowana przez radcę prawnego - wniosła odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 09.06.2016r. domagając się zmiany decyzji przez orzeczenie, że H. G. należy do osób wymagających stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną zdolnością do samodzielnej egzystencji. Pełnomocnik ubezpieczonej podniósł, że małoletnia ubezpieczona w związku z chorobą nie może regularnie uczęszczać do przedszkola i funkcjonować kilka godzin bez pomocy matki, wymaga stałej opieki, występuje u niej długotrwały świąd, częste reakcje alergiczne ( skórne – rany na ciele i pokarmowe – silne bóle brzucha). Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. (...) podniósł, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku strony i zmiany zaskarżonego orzeczenia. Istniejące schorzenia zaliczają H. G. do osób niepełnosprawnych, jednakże nie zachodzi konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a jedynie stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. H. G. wymaga pomocy w procesie leczenia i rehabilitacji w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku. Atopowe zapalenie skóry wymaga systematycznego leczenia oraz okresowych badań kontrolnych, nie upośledza jednak rozwoju dziecka ( psychicznego i fizycznego), zachowana jest sprawność fizyczna i intelektualna. Sąd ustalił co następuje: H. G. urodziła się (...) Uczęszcza do przedszkola, ale w związku z chorobą często opuszcza zajęcia. Zdarza się, że matka odbiera ją z przedszkola po 4 godzinach z uwagi na nasilenie reakcji alergicznych. Bezsporne H. G. choruje na atopowe zapalenie skóry od 9 miesiąca życia, podobnie jak młodszy brat. Była z tego powodu hospitalizowana od dnia 12.05.2016r do 17.05.2016r. w Szpitalu (...) , Oddziale Alergologii i Chorób Płuc w G. . Stwierdzono wówczas IgE – niezależną nadwrażliwość na roztocza kurzu domowego, a nasilenie atopowego zapalenia skóry wg skali (...) wynosiło 41. Dziecko jest na diecie odpowiedniej dla wieku z ograniczeniem barwników i konserwantów. Dziewczynka jest pod opieką lekarza Poradni POZ w S. , który ocenia wyniki leczenia dość dobrze. H. G. była również hospitalizowana w Oddziale Pediatrycznym Szpitala (...) w S. od dnia 31.05.2016r. do 03.06.2016r. z powodu zapalenia gardła. Dziecko pozostaje również w leczeniu w (...) Przychodni (...) , gdzie lekarz leczący wydał szczegółowe zalecenia co do pielęgnacji skóry. Nadto leczona jest w placówce medycznej M. , gdzie lekarz również wydał zalecenia co do pielęgnacji skóry i zapisał lek Z. . Badanie w kierunku IgE - zależnej alergii pokarmowej i powietrznopochodnej prawidłowe. Twierdzenie, że u dziecka występuje długotrwały świąd i częste reakcje alergiczne nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji medycznej nadto nie ogranicza samodzielnej egzystencji dziecka, a wymaga pielęgnacji skóry, co jest leczeniem i oczywistą powinnością rodzica. Atopowe zapalenie skóry wymaga systematycznego leczenia miejscowego. Nie upośledza to rozwoju fizycznego i psychicznego dziecka. W dniu badania przez biegłą dziewczynka była pogodna, w bardzo dobrym kontakcie, biegała po gabinecie. Jej skóra była czysta, bez zmian atopowych, występowało kilka niewielkich strupków po zadrapaniach. W badaniu przedmiotowym nie stwierdzono odchyleń od stanu prawidłowego. Rozwój psychoruchowy stosowny do wieku. H. G. chorująca na atopowe zapalenie skóry wymaga niewątpliwie stałego współudziału rodziców ( opiekunów) w procesie leczenia. Nie wymaga koniczności całkowitej opieki, co oznacza całkowitą zależność od otoczenia (w porównaniu do rówieśników), konieczność pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia, niemożność zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych lub całkowitą zależność od otoczenia w pełnieniu ról społecznych. dowód: opinia biegłego sądowego z dziedziny alergologii i pediatrii prof. dr hab. n. med. M. C. - Szaflarskiej– k.14-15 akt, dokumentacja medyczna złożona w aktach (...) . Orzeczeniem z dnia 18.04.2016r. (...) do Spraw orzekania o Niepełnosprawności w S. zaliczył H. G. do osób niepełnosprawnych z przyczyny niepełnosprawności 11-I. Orzekł, że co do H. G. nie zachodzi konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną zdolnością do samodzielnej egzystencji oraz że dziecko wymaga stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Orzeczeniem z dnia 09.06.2016r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) . dowód: bezsporne oraz orzeczenia - w aktach organu rentowego. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie H. G. nie jest zasadne i jako takie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżąca domagała się zmiany punktu 7 orzeczenia o niepełnosprawności poprzez uznanie konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. (...) podniósł, że istniejące u H. G. schorzenia pozwalają na zaliczenie jej do osób niepełnosprawnych. Jednak stan zdrowia dziecka nie powoduje konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Kluczowym zatem w przedmiotowej sprawie było ustalenie czy małoletnia H. G. potrzebuje stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Na gruncie przedmiotowej sprawy zastosowanie znajduje Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 1997, Nr 123, poz. 776). W myśl art. 4a ust. 1 osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Stosownie natomiast do treści art. 6b powiatowe zespoły orzekają na wniosek osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego albo, za ich zgodą, na wniosek ośrodka pomocy społecznej. W orzeczeniu powiatowego zespołu, poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, powinny być zawarte wskazania dotyczące w szczególności: 1) odpowiedniego zatrudnienia uwzględniającego psychofizyczne możliwości danej osoby; 2) szkolenia, w tym specjalistycznego; 3) zatrudnienia w zakładzie aktywności zawodowej; 4) uczestnictwa w terapii zajęciowej; 5) konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby; 6) korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki; 7) konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji; 8) konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji; 9) spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) Z kolei szczegółowe zasady wydawania orzeczeń o niepełnosprawności, standardy w zakresie kwalifikowania oraz postępowania dotyczącego orzekania o niepełnosprawności reguluje Rozporządzenie Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15.07.2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z § 3 ust. 1 powyższego Rozporządzenia, przy orzekaniu o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, zwanej dalej "dzieckiem", bierze się pod uwagę: 1)zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się dziecko, oraz inne posiadane dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie niepełnosprawności; 2)ocenę stanu zdrowia wystawioną przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego, zawierającą opis przebiegu choroby zasadniczej oraz wyniki dotychczasowego leczenia i rehabilitacji, opis badania przedmiotowego, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących oraz rokowania odnośnie do przebiegu choroby, a także ograniczenia w funkcjonowaniu występujące w życiu codziennym w porównaniu do dzieci z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną właściwą dla wieku dziecka; 3)możliwość poprawy zaburzonej funkcji organizmu poprzez zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki techniczne, środki pomocnicze lub inne działania. Natomiast przy ocenie: 1)konieczności korzystania przez dziecko z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji - bierze się pod uwagę, czy występuje ograniczenie lub brak zdolności do wykonywania czynności stosownie do wieku, płci i środowiska, które uniemożliwią osiągnięcie niezależności fizycznej; 2)konieczności korzystania przez dziecko z prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju - bierze się pod uwagę rodzaj niepełnosprawności, w szczególności, czy dziecko porusza się na wózku inwalidzkim, jest leżące, ma znaczne ograniczenia w przyjmowaniu pokarmów i innych czynności fizjologicznych; 3) obniżonej sprawności ruchowej dziecka, o której mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy, bierze się pod uwagę, czy niepełnosprawność powoduje ograniczenia w samodzielnym poruszaniu się i przemieszczaniu. (§ 5 ust.3) Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia wskazuje, że oceny niepełnosprawności u osoby do 16 roku życia, dokonuje się na podstawie następujących kryteriów: 1) przewidywanego okresu trwania upośledzenia stanu zdrowia z powodu stanów chorobowych, o których mowa w § 2, przekraczającego 12 miesięcy, 2) niezdolności do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: samoobsługa, samodzielne poruszanie się, komunikowanie z otoczeniem, powodującej konieczność zapewnienia stałej opieki lub pomocy, w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku, albo 3)znacznego zaburzenia funkcjonowania organizmu, wymagającego systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych w domu i poza domem. Do stanów chorobowych, które uzasadniają konieczność stałej opieki lub pomocy dziecku, należą: 1)wady wrodzone i schorzenia o różnej etiologii prowadzące do niedowładów, porażenia kończyn lub zmian w narządzie ruchu, upośledzające w znacznym stopniu zdolność chwytną rąk lub utrudniające samodzielne poruszanie się, 2)wrodzone lub nabyte ciężkie choroby metaboliczne, układu krążenia, oddechowego, moczowego, pokarmowego, układu krzepnięcia i inne znacznie upośledzające sprawność organizmu, wymagające systematycznego leczenia w domu i okresowo leczenia szpitalnego, 3)upośledzenie umysłowe, począwszy od upośledzenia w stopniu umiarkowanym, 4)psychozy i zespoły psychotyczne, 5)

(1)całościowe zaburzenia rozwojowe powodujące znaczne zaburzenia interakcji społecznych lub komunikacji werbalnej oraz nasilone stereotypie zachowań, zainteresowań i aktywności, 6)padaczka z częstymi napadami lub wyraźnymi następstwami psychoneurologicznymi, 7)nowotwory złośliwe i choroby rozrostowe układu krwiotwórczego do 5 lat od zakończenia leczenia, 8)wrodzone lub nabyte wady narządu wzroku powodujące znaczne ograniczenie jego sprawności, prowadzące do obniżenia ostrości wzroku w oku lepszym do 5/25 lub 0,2 według S. po wyrównaniu wady wzroku szkłami korekcyjnymi, lub ograniczenie pola widzenia do przestrzeni zawartej w granicach 30 stopni, 9)głuchoniemota, głuchota lub obustronne upośledzenie słuchu niepoprawiające się w wystarczającym stopniu po zastosowaniu aparatu słuchowego lub implantu ślimakowego.
  1. Przy ocenie niepełnosprawności dziecka bierze się pod uwagę: 1)rodzaj i przebieg procesu chorobowego oraz jego wpływ na stan czynnościowy organizmu, 2)sprawność fizyczną i psychiczną dziecka oraz stopień jego przystosowania do skutków choroby lub naruszenia sprawności organizmu, 3)możliwość poprawy stanu funkcjonalnego pod wpływem leczenia i rehabilitacji. Sąd miał na uwadze, iż dla oceny czy dana osoba wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, niezbędne są wiadomości fachowe z zakresu medycyny, stosownie do schorzeń, na które cierpi osoba zainteresowana. W celu wyjaśnienia powyższych wątpliwości, Sąd na podstawie art. 278 kpc przeprowadził dowód z opinii biegłego lekarza sądowego z zakresu alergologii i pediatrii. Biegła z dziedziny alergologii i pediatrii nie stwierdziła u H. G. niepełnosprawności i zaopiniowała, że H. G. chorująca na atopowe zapalenie skóry wymaga niewątpliwie stałego współudziału rodziców ( opiekunów) w procesie leczenia. Nie wymaga koniczności całkowitej opieki, co oznacza całkowitą zależność od otoczenia ( w porównaniu do rówieśników), konieczność pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia, niemożność zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych lub całkowitą zależność od otoczenia w pełnieniu ról społecznych. Biegła podkreśliła, że twierdzenie matki, iż u dziecka występuje długotrwały świąd i częste reakcje alergiczne nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji medycznej nadto nie ogranicza samodzielnej egzystencji dziecka, a wymaga pielęgnacji skóry, co jest leczeniem i oczywistą powinnością rodzica. Atopowe zapalenie skóry wymaga systematycznego leczenia miejscowego. Nie upośledza to rozwoju fizycznego i psychicznego dziecka. W dniu badania przez biegłą dziewczynka była pogodna, w bardzo dobrym kontakcie, biegała po gabinecie. Jej skóra była czysta, bez zmian atopowych, występowało kilka niewielkich strupków po zadrapaniach. W badaniu przedmiotowym nie stwierdzono odchyleń od stanu prawidłowego. Rozwój psychoruchowy stosowny do wieku. W zakreślonym terminie matka małoletniej skarżącej ani organ rentowy nie wnieśli zastrzeżeń do opinii biegłej. Oceniając opinię biegłej Sąd przychylił się do opinii sporządzonej przez biegłego lekarza. Opinia sądowo – lekarska w ocenie Sądu sporządzona została przez lekarza specjalistę w oparciu o badanie ubezpieczonej i dokumentację medyczną. W ocenie Sądu należy stwierdzić, że opinia te spełnia wymóg fachowości, rzetelności i logiczności. Wnioski zawarte w opinii zostały uzasadnione w sposób jasny i przekonywujący. Ponadto opinia została sporządzona przez lekarza specjalistę z dziedziny alergologii i pediatrii - profesora dr nauk medycznych, a zatem zawarte w niej twierdzenia są poparte specjalistyczną wiedzą na wysokim poziomie. Opinia jest jednoznaczna i stanowcza. W tym stanie rzeczy przedmiotową opinię przyjąć należało za podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych co do stanu zdrowia ubezpieczonej. Zważyć należy, że zgodnie z art.233 § 2 kpc opinia biegłych podlega ocenie sądu, ale w zakresie mocy przekonywującej rozumowania biegłych i logicznej poprawności wyciągniętych wniosków. Sąd natomiast nie może wchodzić w zakres merytorycznej wiedzy biegłych. Sąd nie może nie podzielać merytorycznych poglądów biegłego (biegłych), czy zamiast nich wprowadzać własne stwierdzenia. Stanowisko Sądu w tym zakresie zgodnie jest z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia19.12.1990r., I PR 149/90,OSP 1991, nr 11-12,poz.
  2. Zdaniem Sądu powyższe ograniczenia jakich doznaje małoletnia w porównaniu z rówieśnikami pozwalają – jak orzekł o tym organ rentowy - na ustalenie niepełnosprawności dziecka. Nie uzasadniają natomiast orzeczenia o niezdolności dziecka do samodzielnej egzystencji. Nie każda osoba niepełnosprawna wymaga zapewnienia jej konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji . Jak wyżej wskazano nie wszystkie stany chorobowe uzasadniają konieczność stałej opieki lub pomocy dziecku. Konieczność sprawowania opieki oznacza całkowitą zależność od otoczenia , polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny intymnej i karmienia lub wykonywania czynności samoobsługowych, ułatwiania kontaktów ze środowiskiem. Konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych oznacza zależność osoby od otoczenia polegającą na udzielaniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji oraz pełnienia ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku , płci, czynników społecznych i kulturowych. Długotrwała opieka i pomoc w pełnieniu ról społecznych oznacza konieczność jej stosowania przez okres powyżej 12 miesięcy ( § 29 Rozp. (...) z dnia 15.07.2003r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności). Każde dziecko wymaga współudziału w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ponieważ H. G. – jak wynika z decyzji (...) wymaga tego współudziału w stopniu przewyższającym wsparcie potrzebne dziecku w jego wieku dlatego też została zaliczona do osób niepełnosprawnych. Zwrócić należy uwagę, że dziecko dotychczas nie było leczone psychologicznie ani też psychiatrycznie, co świadczy o dobrej adaptacji tak do choroby jak i własnego problemu ( pomimo tak młodego wieku). Biegła zwróciła uwagę, że choroba nie pozostawia wpływu na stanie psychiczno –emocjonalnym dziecka, nie ogranicza jego aktywności. Dodatkowo wskazać należy, że w odróżnianiu od lekarza klinicysty, którego zadaniem jest postawienie diagnozy i wprowadzenie prawidłowego leczenia, organ rentowy (opierając się na opinii lekarza orzecznika) obok oceny czysto medycznej musi ocenić zmiany w funkcjonowaniu organizmu pacjenta i ustalić w jakim zakresie niepełnosprawność wpływa na jego codzienną aktywność. Ocenia zatem skutek a nie przyczynę . Nie samo rozpoznanie choroby przesądza o niepełnosprawności i określonych wskazaniach, ale skutki jakie wywołuje ona w funkcjonowaniu dziecka w środowisku i ograniczenia wpływające na sytuację rodziny. W przypadku wskazań o konieczności stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, jak wyżej wskazano mamy do czynienia z całkowitą zależnością dziecka od otoczenia. Opieka taka definiowana jest jako bezpośrednia i znacząca pomoc dziecku w podstawowych czynnościach w związku z podstawowymi potrzebami życiowymi takimi jak oddychanie, słyszenie, widzenie, porozumiewanie się, jedzenie i picie, chodzenie, siedzenia, spanie, higiena osobista i ochrona skóry (łącznie ze zmianą pozycji w łóżku), wstawanie i kładzenie się do łóżka, ubieranie i rozbieranie się, korzystanie z toalety. Zdolności te w sposób oczywisty należy odnosić do wieku osoby co do której ustalana jest niepełnosprawność. Dla dzieci w wieku przedszkolnym - jak ubezpieczona -oceny tej dokonuje się przez pryzmat zdolności uczęszczania do przedszkola i udziału w zajęciach. H. C. uczęszcza do przedszkola ogólnodostępnego co świadczy o tym, że nie jest całkowicie zależna od otoczenia. Ponieważ jednak w porównaniu do rówieśników, z uwagi na stan zdrowia ma naruszoną sprawność fizyczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy z powodu choroby, powodującą konieczność zapewnienia jej całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku dlatego też zaliczona została do osób niepełnosprawnych. Skutki jakie wywołuje jej choroba powodują zaburzenia w funkcjonowaniu rodziny i wymagają zwiększonego obciążenia w zakresie opieki i wychowania dziecka ze względu na konieczność dodatkowej opieki lekarskiej, przemieszczania się na zabiegi lecznicze, kontrolne wizyty w placówkach służby zdrowia w sposób przekraczający wsparcie potrzebne dziecku w jej wieku. Choroba H. G. powoduje, że występują u niej ograniczenia wynikające ze skutków jakie powoduje u niej rozpoznana choroba w porównaniu do dzieci zdrowych. U H. G. występują ograniczenia w rozwoju do czynności samoobsługowych stosownych do wieku wymagających pomocy i konieczności stałego współudziału opiekuna dziecka w procesie jego rehabilitacji, leczenia i edukacji – o czym organ rentowy orzekł w punkcie 8 orzeczenia. Brak natomiast podstaw do uznania, że zachodzi konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W ocenie Sądu decyzja organu rentowego jest prawidłowa. W toku postępowania Sąd oddalił wniosek pełnomocnika ubezpieczonej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych lekarzu z dziadziny dermatologii i psychologii. Sąd miał na uwadze, że z dokumentacji medycznej nie wynika, by dziecko pozostawało pod opieką psychologa bądź było leczone dermatologicznie. Również matka małoletniej na rozprawie dnia 20.12.2016r. potwierdziła, że dziecko dotychczas nie było leczone dermatologicznie i dopiero nosi się z zamiarem podjęcia systematycznego leczenia u specjalisty z tej dziedziny medycyny. W postępowaniu z odwołania od decyzji organu rentowego Sąd dokonuje oceny prawidłowości wydanego orzeczenia przez organ rentowy na podstawie przedstawionej temu organowi dokumentacji medycznej i stanu zdrowia dziecka na dzień złożenia wniosku, a w przypadku zaskarżenia decyzji i ewentualnego uzupełnienia tej dokumentacji - na dzień wydania decyzji przez (...) W oparciu o powyższe Sąd uznał, że odwołanie ubezpieczonej nie jest zasadne i na podstawie art. 47714 § 1 kpc oddalił jej odwołanie.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.