Sygn. akt VU 527/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Dorota Krawczyk Protokolant stażysta Iwona Jasińska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku J. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o emeryturę na skutek odwołania J. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy J. G. prawo do emerytury od dnia 25 maja 2016 roku. Sygn. akt V U 527/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 7 czerwca 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w T. odmówił wnioskodawcy J. G. prawa do emerytury wskazując, że nie udokumentował on wymaganego 15-letniego okresu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Wnioskodawca J. G. pismem z dnia 20 czerwca 2016 roku wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych błędnie nie uwzględnił do okresu pracy w warunkach szczególnych okresu od 7 maja 1979 roku do 29 lutego 1984 roku, w którym skarżący pracował w (...) B. Oddział w Ł. na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. ZUS w odpowiedzi na odwołanie z dnia 4 lipca 2016 roku organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania wskazując, że skarżący nie przedłożył świadectwa pracy w warunkach szczególnych za ww. okres zatrudnienia. Sąd Okręgowy ustalił co następuje: J. G. urodzony w dniu (...) złożył w dniu 25 maja 2016 roku wniosek o emeryturę. Wnioskodawca nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. (dowód: wniosek o emeryturę, k. 2 akt rentowych I) Na dzień 1 stycznia 1999 roku skarżący udowodnił staż pracy wynoszący ponad 25 lat. ZUS do okresów pracy w szczególnych warunkach zaliczył wnioskodawcy okresy zatrudnienia w (...) S.A. Zakład (...) w R. w okresie od 26 sierpnia 1986 roku do 31 grudnia 1998 roku. Łączny okres pracy w szczególnych warunkach ustalony przez ZUS wyniósł 12 lat, 1 miesiąc i 1 dzień. (dowód: decyzja z dnia 7 czerwca 2016 roku, k. 11 akt rentowych, świadectwo pracy, k. 8 akt rentowych II) W okresie od dnia 23 maja 1977 roku do dnia 10 kwietnia 1979 roku J. G. odbywał zasadniczą służbę wojskową. W trakcie służby skarżący uzyskał prawo jazdy kat. C + E uprawniające go do prowadzenia samochodów ciężarowych oraz przyczep. (dowód: wyciąg z książeczki wojskowej, k. 7 akt rentowych II, zaświadczenie kwalifikacyjne, k. 41 dokumentacji pracowniczej, zeznania wnioskodawcy na rozprawie z dnia 9 grudnia 2016 roku od minuty 19:28 do minuty 26:02, protokół z rozprawy z 9 grudnia 2016 roku, k. 19-20 akt sprawy) W okresie od 7 maja 1979 roku do 29 lutego 1984 roku J. G. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w B. Oddział (...) (...) w Ł. na stanowisku kierowcy, kierowcy samochodowego. Przedsiębiorstwo to zajmowało się prowadzeniem wykopu, przewozem pisku i minerałów. Wnioskodawca pracował w pełnym wymiarze czasu pacy. Praca była świadczona od 10 do 12 godzin, również w nocy. W ramach świadczenia pracy J. G. jeździł (...) o ładowności około 5,5 ton, T. o ładowności około 12 ton, (...) o ładowności od 10 do 25 ton oraz K. o ładowności około 13 ton. Wnioskodawca w ramach świadczonej pracy wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy transport w/w samochodami ciężarowymi o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. W Przedsiębiorstwie (...) w B. Oddział (...) (...) w Ł. nie było samochodów osobowych. (dowód: świadectwo pracy, k. 6-6v akt rentowych II, angaż, 9, zeznania świadka J. D.
(1)na rozprawie z dnia 9 grudnia 2016 roku k. 19- od minuty 4:20 do minuty 12:10, zeznania świadka Z. P. na rozprawie z dnia 9 grudnia 2016 roku k. 19 - od minuty 12:10 do minuty 19:28, zeznania wnioskodawcy na rozprawie z dnia 9 grudnia 2016 roku k. 19-20- od minuty 19:28 do minuty 26:02) J. G. nie posiada świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych za sporny okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) Oddział w Ł. . (okoliczność bezsporna) Sąd Okręgowy zważył i ocenił co następuje: Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 1440 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 (tj. poniżej 65 lat dla mężczyzn). Ustęp 4 art. 32 stanowi zaś, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1 , rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Stosownie do art. 184 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy, w brzemieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku) osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało zatem rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia). Należy dodać, że warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale wykonuje prace o jakich mowa w rozporządzeniu (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272). Okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Brak takiego świadectwa nie wyklucza jednak dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego . Ograniczenia dowodowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.), obecnie rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. Nr 237, poz. 1412), dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami. Spór pomiędzy stronami ograniczał się do faktu, czy wnioskodawca ma 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach (spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, w dniu 29 kwietnia 2016 roku ukończył 60 lat i nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Organ rentowy uznał, że wnioskodawca nie spełnia przesłanki zatrudnienia w warunkach szczególnych co najmniej przez 15 lat. Wnioskodawca twierdził zaś, że legitymuje się wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych, albowiem pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w takich warunkach w okresie od 7 maja 1979 roku do 29 lutego 1984 roku w Przedsiębiorstwie (...) w B. Oddział (...) (...) w Ł. w charakterze kierowcy wyłącznie pojazdów ciężarowych o masie całkowitej powyżej 3.5 tony. Dokonując ustaleń w zakresie rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawcę w spornym okresie Sąd oparł się na zeznaniu świadków J. D.
(2)i Z. P. oraz na zeznaniach wnioskodawcy. Zeznania te zasługują na wiarę, gdyż są spójne, logiczne, tożsame i korespondują zarówno między sobą jak i z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie, w tym dokumentami znajdującymi w aktach osobowych wnioskodawcy. Należy również podkreślić, że świadkowie w spornym pracowali wspólnie z wnioskodawcą na tym samym stanowisku, w związku z tym posiadają oni szczegółową i wyczerpującą wiedze odnośnie rodzaju i charakteru pracy jaką świadczył J. G. . Świadkowie zgodnie zeznali, że w trakcie wykonywania pracy J. G. wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasy pracy transporty samochodami ciężarowymi takimi jak (...) , T. , K. oraz Z. . Wszystkie te samochody posiadały ciężar całkowity przekraczający 3,5 tony. Wskazać również należy, ze wnioskodawca został przyjęty do pracy w związku z wnioskiem w sprawie zatrudnienia pracownika skierowanym przez (...) w Ł. . W wniosku tym wskazano, że kandydat, tj. J. G. zostanie zatrudniony na stanowisko kierowcy samochodu ciężarowego. Podkreślić przy należy, iż organ rentowy nie przedstawił w toku postępowania żadnych dowodów, które pozwoliłyby na podważenie wiarygodności wskazanych wyżej dowodów. W świetle zebranego materiału dowodowego, należało zatem uznać, że w spornym okresie okresach wnioskodawca wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 7 maja 1979 roku do 29 lutego 1984 roku prace kierowcy samochodu ciężarowego o masie całkowitej powyższej 3.5 tony – pracę w szczególnych warunkach przy pracach określonych w wykazie A: dział VIII - Prace w transporcie i łączności, pozycja 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze ( Dz.U. z 18.02.1983r nr 8. Poz. 43 ze zm. ) Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie z całą pewnością należy stwierdzić, że okres zatrudnienia wnioskodawcy od 7 maja 1979 roku do 29 lutego 1984 roku należy zaliczyć do stażu pracy w warunkach szczególnych. Przy zaliczeniu do pracy w warunkach szczególnych spornego okresu zatrudnienia, staż pracy wnioskodawcy w takich warunkach wynosi ponad 15 lat. W związku z tym Sąd uznał, że wnioskodawca spełnia wszystkie wymagane prawem warunki do uzyskania prawa do emerytury zgodnie z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.