Sad powszechny, VI Ka 618/16

Sygn. akt VI Ka 618/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Jacek Matusik protokolant: p.o. protokolant sądowy Wioletta Gumienna przy udziale prokuratora Marka Traczyka po rozpoznaniu dnia 1 grudnia 2016 r. sprawy K. W. syna J. i E. , ur. (...) w C. oskarżonego o przestępstwo z art. 284 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 25 stycznia 2016 r. sygn. akt II K 48/15 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oskarżonego K. W. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu; wydatkami za postepowanie w sprawie obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 618/16 UZASADNIENIE K. W. został oskarżony o to, że „w dniu 14 grudnia 2011 roku w N. przywłaszczył sobie cudzą rzecz ruchomą w postaci pieniędzy w kwocie 35.000 zł w ten sposób, że posiadając pełnomocnictwo do reprezentowania firmy Przedsiębiorstwo (...) – M. W. z siedzibą B. ul. (...) w w/w dniu zawarł umowę o wykonanie (...) z E. B. , w ramach której przyjął zaliczkę w kwocie 35.000 zł a następnie nie wywiązując się ze zobowiązania zaliczki nie zwrócił, tym samym działając na szkodę pokrzywdzonych E. B. oraz D. B. , tj. o popełnienie występku z art. 284 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Nowym dworze Mazowieckim, wyrokiem z dnia 25 stycznia 2016r. w sprawie o sygn. akt II K 48/15 uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, za który na podstawie art. 284 § 1 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat oraz zobowiązał oskarżonego na podstawie art. 72 § 2 k.k. do częściowego naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych kwoty 25.000 zł. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego , zaskarżając wyrok ten w całości i wnosząc o jego zmianę i uniewinnienie K. W. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego skutkował zmianą zaskarżonego wyroku i uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, chociaż z przyczyn innych, niż te podniesione przez skarżącego. W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przypisania oskarżonemu K. W. popełnienia przestępstwa polegającego na przywłaszczeniu sobie kwoty 35.000 złotych wpłaconej przez pokrzywdzonych z tytułu zaliczki na poczet umowy o roboty budowalne zawartej z Przedsiębiorstwem (...) – M. W. (zwanym dalej (...) ) i w ocenie Sądu Okręgowego jest to oczywiste i wynika z samej istoty zobowiązań pieniężnych. Jak słusznie bowiem ustalił Sąd Rejonowy, pokrzywdzeni zawarli z K. W. , działającym z ramienia przedsiębiorstwa (...) , umowę o roboty budowalne w dniu 11 grudnia 2011 r. i zgodnie z postanowieniami tejże umowy D. B. w dniu 14 grudnia 2011 r. spotkał się z K. W. na stacji benzynowej (...) znajdującej się na terenie N. , gdzie wręczył mu do rąk własnych zaliczkę na rzecz zakupu materiałów budowlanych w kwocie 35.000 złotych, co K. W. pokwitował drukiem KP . W związku z tym, należy zauważyć, że w momencie fizycznego przekazania pieniędzy oskarżonemu, działającemu jak pełnomocnik (...) , w wykonaniu umowy, pieniądze te przeszły na własność (...) , które winno rozdysponować je zgodnie z zawartą umową. Gdyby więc oskarżony, jak mu się zarzuca, pieniądze te zagarnął dla siebie i nie przekazał ich do swojego mocodawcy, to pokrzywdzonym jego czynem byłoby (...) , a nie Państwo B. . Sytuacja taka jednak nie zaistniała, gdyż jak wynika to z materiału dowodowego i jak również słusznie ustalił Sąd I instancji, pieniądze te zostały wpłacone przez oskarżonego do kasy (...) . Wszystkie dalsze, poczynione przez Sąd Rejonowy, ustalenia faktyczne dotyczące nie wywiązania się przez (...) z zawartej umowy i nie zwrócenia zaliczki, nie mają w związku z powyższym, żadnego znaczenia dla ustalenia winy oskarżonego w zakresie zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z art. 284 § 1 k.k. , albowiem jego zachowanie nie nosiło znamion przywłaszczenia, co nie wyklucza jego ewentualnej odpowiedzialności za inne przestępstwo. Nie może również być mowy o ewentualnym przywłaszczeniu przez oskarżonego pieniędzy dla (...) , której przedstawicielem był oskarżony, albowiem przywłaszczyć można tylko rzecz cudzą, a jak wskazano wyżej, wpłacone zgodnie z umową przez pokrzywdzonych pieniądze stały się własnością (...) . Kwestie niewłaściwego wydatkowania uiszczonej przez pokrzywdzonych kwoty, oraz nie zwrócenia zaliczki po rozwiązaniu umowy, muszą więc być oceniana na gruncie przepisów prawa cywilnego, w myśl, których w chwili wypowiedzenia umowy, po stronie pokrzywdzonych powstało roszczenie o zapłatę kwoty 35.000 złotych. W związku z powyższym nie znajduje żadnego uzasadnienia, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stanowisko, w chwili rozwiązania umowy i wezwania przez oskarżycieli posiłkowych do zwrotu wpłaconej zaliczki, oskarżony K. W. utracił legalny tytuł prawny do posiadania pieniędzy przekazanych mu przez D. B. . Znamienne jest przy tym, o czym zdaje się zapomniał Sąd Rejonowy, że oskarżony w chwili rozwiązania umowy, nie władał konkretnymi pieniędzmi przekazanymi przez pokrzywdzonych, które przecież zostały wpłacone do kasy (...) . Z powyższych względów, jak już wskazano na wstępie oskarżonemu nie można przypisać popełnienia występku z art. 284 § 1 k.k. Niezależnie jednak od powyższego Sąd Okręgowy musi zauważyć, iż zdziwienie budzi postawienie oskarżonemu przez prokuratora zarzutu popełnienia czynu z art. 284 § 1 k.k. Zarówno bowiem treść zawiadomienia o przestępstwie, jak i wymowa dowodów przeprowadzonych w toku postępowania przygotowawczego wskazywały na zasadność postawienia zarzutu z art. 286 § 1 k.k. W tym też kierunku zmierzało całe postępowanie dowodowe zarówno w toku dochodzenia, jak i przed Sądem. W ocenie Sądu Okręgowego, przy takich ustaleniach faktycznych, jakie poczyniono w toku postępowania w niniejszej sprawie (nie przesądzając w chwili obecnej o ich prawidłowości), oskarżonemu można by ewentualnie przypisać popełnienie występku oszustwa. Dostrzegając okoliczność tę, Sąd Odwoławczy nie mógł jednak zmienić wyroku w tym kierunku z dwóch powodów; po pierwsze bowiem byłoby to wyjście poza granice postawionego oskarżonemu zarzutu, a po drugie nie pozwalałby na to zakaz wyrażony w art. 343 § 1 k.p.k. i art. 443 k.p.k. , przy czym w ocenie Sądu Okręgowego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie ma przeszkód, by wszcząć przeciwko oskarżonemu postępowanie o czyn z art. 286 § 1 k.k. , o ile oczywiście będą do tego podstawy faktyczne. Mając na względzie powyższe wywody, Sąd Odwoławczy orzekł jak w wyroku.