Sad powszechny, IV Ka 682/13

Sygnatura akt IV Ka 682/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 października 2013 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Ewa Rusin (spr.) Sędziowie : SO Waldemar Majka SO Elżbieta Marcinkowska Protokolant : Marta Synowiec przy udziale Barbary Chodorowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2013 roku sprawy M. P. oskarżonego z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 10 lipca 2013 roku, sygnatura akt III K 275/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 682/13 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Wałbrzychu oskarżył M. P. o to, że w dniu 23 stycznia 2013 r. w W. woj. (...) wbrew ustanowionym przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w wyroku z dnia 14.11.2005 r. sygn. akt II K 1379/04 oraz ustanowionym przez Sąd Rejonowy w Świdnicy w wyroku z dnia 28.05.2007 r. sygn. akt 1791/06 zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, kierował w ruchu lądowym samochodem marki s. (...) o nr rej. (...) , nie stosując się tym samym do orzeczonych zakazów, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu rejonowego w Wałbrzychu z dnia 17.04.2007 r. sygn. akt II K 89/07 obejmującym wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 04.01.2007 r. sygn. akt II k 1057/04 za czyn z art. 178 a § 1 kk i art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz wyrok sadu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 14.11.2005 r. sygn. akt II K 1379/04 za czyn z art. 244 kk i art. 178 a § 1 kk na karę łączną 2 (dwóch) kat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył od dnia 18.05.2009 r. do dnia 26.05.2011 r. na poczet której zaliczono okres zatrzymania od dnia 19.10.2004 r. do dnia 21.10.2004 r. tj. o czyn z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 roku, sygn. akt III K 275 /13: I. Oskarżonego M. P. uznał za winnego popełnienia tego, że w dniu 23 stycznia 2013 r. w W. woj.. (...) wbrew ustanowionym przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w wyroku z dnia 14.11.2005 r. sygn. akt II K 1379/04 oraz ustanowionym przez Sąd Rejonowy w Świdnicy w wyroku z dnia 28.05.2007 r. sygn. akt VI K 1791/06 zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, kierował w ruchu lądowym samochodem marki S. (...) o nr rej. (...) , nie stosując się tym samym do orzeczonych zakazów, to jest występku z art. 244 kk i za czyn ten na podstawie art. 244 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, II. Zwolnił oskarżonego od wydatków poniesionych przez skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania zaliczając je na rachunek tegoż Skarbu Państwa i nie wymierzył mu opłaty. Z wyrokiem tym w części orzeczenia o karze nie pogodził się oskarżony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy z wyboru. Apelujący w oparciu o art. 444 kpk oraz art. 425 § 1 § 2 kpk zaskarżył powyższy wyrok na korzyść oskarżonego w pkt. I w części dotyczącej orzeczenia o karze, w oparciu o art. 427 § 2 oraz art. 438 pkt 4 kpk orzeczeniu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary sześciu miesięcy pozbawienia wolności, której wymiar nie uwzględnia na korzyść oskarżonego: − faktu spontanicznego i konsekwentnego przyznania się do przypisanego czynu, złożonym wnioskiem w przedmiocie dobrowolnego poddania się karze; − okazanej przez oskarżonego w toku postępowania skruchy; − motywacji działania oskarżonego, mającej wpływ na stopień zawinienia; − warunków osobistych istniejących po stronie oskarżonego a dotyczących trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej, a które to okoliczności ostatecznie skłoniły oskarżonego do powzięcia decyzji w przedmiocie prowadzenia pojazdu w dniu zdarzenia. Podnosząc zarzuty powyższe w oparciu o art. 437 § 2 kpk wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w przedmiocie sprawstwa oskarżonego, w tym przyjął, że czyn oskarżonego nie został popełniony w ramach recydywy specjalnej z art. 64 § 1kk ( jak to zarzucono w akcie oskarżenia) i ostatecznie prawidłowo zakwalifikował popełniony przez oskarżonego występek jako wypełniający ustawowe znamiona przestępstwa z art. 244 kk . Obszerne uzasadnienie pisemne zaskarżonego wyroku spełnia wymagania określone w przepisie art. 424 kpk , przez co podlega aprobacie sądu odwoławczego. Zawarte w apelacji zarzuty rażącej niewspółmierności orzeczenia o karze są całkowicie chybione. Wobec braku apelacji na niekorzyść oskarżonego przyjąć należy, że argumentacja Sądu Rejonowego spełnia wymogi art. 53 kk . Akcentował Sąd meriti po stronie okoliczności obciążających dotychczasową wielokrotną karalność sądową oskarżonego ( aż 19 – krotną!), w tym za czyny z art. 178a §1 kk w zw. z art. 244 kk i art. 11 §2 kk oraz z art. 244 kk , zaś po stronie okoliczności łagodzących przyznanie się oskarżonego do popełnienia czynu. W świetle tych okoliczności nie sposób uznać za surową, wymierzoną oskarżonemu karę 6-ciu miesięcy pozbawienia wolności tj. nieznacznie powyżej dolnej, a nie górnej granicy ustawowego zagrożenia, przewidzianej w art. 244 kk na 3 lata pozbawienia wolności. Zarzut niewspółmierności kary można zasadnie podnosić wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - czyli gdy właśnie odczuciu społecznym jest karą niesprawiedliwą. Takiego społecznego odczucia w przypadku oskarżonego M. P. nie sposób przewidywać. Po pierwsze, bezkrytycznie apelujący podnosi nieuwzględnienie przez Sąd Rejonowy spontanicznego i konsekwentnego przyznania się do winy oraz złożenia wniosku o dobrowolne poddanie karze. Wszak Sąd Rejonowy przyznanie do winy zarachował jako okoliczność łagodzącą – k. 5 motywów - czego chyba apelujący nie doczytał. Przyznaniu do winy, wyrażeniu skruchy i złożeniu wniosku o dobrowolne poddanie karze nie należy przydawać nadzwyczajnego znaczenia, skoro oskarżony został ujęty na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa, nie może go więc w żaden sposób zanegować, zatem będąc świadomym grożących mu sankcji karnych wybrał najkorzystniejszą z możliwych linię obrony. Po drugie, podnoszona w apelacji motywacja działania oskarżonego rzekomej chęci pomocy konkubinie i dzieciom przez kolejne przestępne złamanie zakazu sądowego prowadzenia pojazdów mechanicznych nie może znaleźć najmniejszej aprobaty, stanowi dowód rażącego bezkrytycyzmu i bezczelnego lekceważenia oskarżonego orzeczonych zakazów sądowych. Z wyjaśnień oskarżonego nie wynika, by krytycznego dnia konkubina z dziećmi znajdowała się w trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej, co miałoby skłonić oskarżonego do złamania prawa, jak to argumentuje apelujący, wszak była tylko z bliżej nie określoną wizytą u siostry. Po trzecie, konkubinat i małoletnie dzieci na utrzymaniu nie stanowią okoliczności łagodzącej dla oskarżonego, to okoliczności nie wpływające ani na stopień winy, ani na wymiar kary, w tym ewentualną probację, jak chce tego apelujący. Po czwarte, przekonanie sądu o tym, że orzeczona kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w trybie art. 69 kk będzie wystarczająca dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary musi być oparte przede wszystkim na postawie sprawcy, jego właściwościach i warunkach osobistych, dotychczasowym sposobie życia oraz zachowaniu się po popełnieniu przestępstwa. Nie wiedzieć czemu apelujący nie dostrzega, że w tej mierze wszak występują tylko okoliczności dla oskarżonego negatywne, wynikające z dotychczas wyjątkowo przestępnego trybu życia, co wyraża się aż w 19- u skazaniach sądowych, odbyciu licznych kar izolacyjnych, które nie powstrzymały oskarżonego od kolejnego złamania prawa. Godzi się jeszcze podkreślić, że oskarżony M. P. już 5- y raz odpowiada za występek złamania zakazu sądowego prowadzenia pojazdów mechanicznych z art. 244kk , zaś suma dotychczas orzeczonych zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych wyrokami skazującymi w ciągu ostatnich 10-ciu lat ( Sądu Rejonowego w Jaworze sygn. akt II K 01/03, Sądu Rejonowego w Wałbrzychu sygn. akt VIII K 259/02, II K 1379/04, II K 1057/04 i Sądu Rejonowego w Świdnicy sygn. akt VI K 1791/06) wynosi aż 30 lat (!), co stanowi swoisty rekord. Zatem gdyby zaskarżonym wyrokiem wymierzono karę maksymalną 3-ch lat pozbawienia wolności, to nie można byłoby oczekiwać uznania jej za surową, skoro oskarżony to sprawca wyjątkowo niepoprawny i nie poddający się żadnej prewencji. Brak jest więc podstawy dla czynienia jakiejkolwiek korekty wyroku na korzyść oskarżonego. Z przytoczonych względów apelacja jest całkowicie bezzasadna, co skutkuje utrzymaniem zaskarżonego wyroku w mocy. O zwolnieniu oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 624 § 1 kpk . co uzasadnia wymierzenie kary izolacyjnej oraz obciążenie oskarżonego obowiązkiem alimentacyjnym.