Sad powszechny, III AUa 69/13

Sygn.akt III AUa 69/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2013r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Barbara Orechwa-Zawadzka (spr.) Sędziowie: SA Alicja Sołowińska SO del. Bohdan Bieniek Protokolant: Magda Małgorzata Gołaszewska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 r. w Białymstoku sprawy z wniosku M. D. przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w B. o wysokość świadczenia na skutek apelacji wnioskodawcy M. D. od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt V U 156/12 I. oddala apelację, II. zasądza od wnioskodawcy na rzecz Wojskowego Biura Emerytalnego w B. kwotę 120 ( sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 28 grudnia 2011 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. w oparciu o art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.) działając z urzędu przyznał M. D. emeryturę wojskową od dnia 1 stycznia 2012r. w wysokości 3 802,18 zł. Do obliczenia podstawy wymiaru świadczenia przyjął uposażenie zasadnicze należne M. D. według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, tj. 31 stycznia 2010r. Nie uwzględnił zaś dodatku za długoletnią służbę wojskową – 31 lat, dodatków o charakterze stałym oraz 1/12 dodatkowego uposażenia rocznego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. D. , żądając jej zmiany i ustalenia, że przysługuje mu emerytura wojskowa w kwocie nie niższej niż 5193,74 zł, powiększona o kwoty wynikające z kolejnych waloryzacji tej emerytury i uwzględniająca należne dodatki w podstawie jej wymiaru. Sąd Okręgowy w Białymstoku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 28 listopada 2012r. oddalił odwołanie (pkt I) oraz zasądził od M. D. na rzecz Wojskowego Biura Emerytalnego w B. kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II). Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż bezspornym w sprawie było, że M. D. dnia 9 lutego 2010r. złożył w Wojskowym Biurze Emerytalnym w B. wniosek o ustalenie uprawnień do emerytury wojskowej wraz z wymaganymi dokumentami, w tym z opisem przebiegu służby wojskowej z dnia 26 stycznia 2010r., z którego wynikało, że legitymuje się on okresem służby wojskowej w wymiarze 31 lat 4 miesiące i 15 dni. W zaświadczeniu z dnia 1 lutego 2010r. określono, że odwołującemu oprócz uposażenia zasadniczego w kwocie 4700zł przysługuje dodatek stały do uposażenia zasadniczego za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30%, tj. 1410zł oraz dodatkowe uposażenie roczne w średniomiesięcznej kwocie 509,17zł. Decyzją z dnia 17 marca 2010r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. przyznał M. D. emeryturę wojskową od dnia 1 lutego 2010 r. w wysokości 4 964,38zł oraz kolejną decyzją z tego samego dnia dokonał waloryzacji emerytury od dnia 1 marca 2010r., ustalając nową jej wysokość w kwocie 5193,74 zł oraz zawiesił wypłatę świadczenia do dnia 31 stycznia 2011 r. W dniu 12 lipca 2010r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. wydał decyzję o podjęciu wypłaty emerytury. Pismem z 20 sierpnia 2010r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O. sporządził odpis przebiegu służby wojskowej, z którego wynikało, że okres od 1 sierpnia 2005 r. do 9 listopada 2007 r. został wyłączony ze służby wojskowej. Korekty tej dokonano w związku z wyrokiem z 2 marca 2010r. sygn. akt I OSK 1245/2009 Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę kasacyjną M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 20 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 104/2009 w sprawie skargi na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do uposażenia i innych należności za okres od 1 sierpnia 2005 r. do 9 listopada 2007 r., których wypłaty decyzją nr (...) z dnia 9 sierpnia 2008 r. odmówił Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O. . Stąd na dzień zwolnienia ze służby 31 stycznia 2010r. M. D. legitymował się okresem 29 lat, 1 miesiąca i 6 dni służby. Decyzją z 4 lipca 2012 r. nr 371/Pers Szef S. Generalnego WP utrzymał w mocy decyzję nr 235/2012 Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia 26 kwietnia 2012 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O. nr (...) z dnia 25 września 2008r. o przyznaniu dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% uposażenia zasadniczego. M. D. wniósł skargę na decyzję z dnia 4 lipca 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; na datę wyrokowania postępowanie to nie zostało prawomocnie zakończone. Sąd Okręgowy powołał się na art. 32 ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin oraz § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. nr 67, poz. 618 ze zm.) i stwierdził, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę do wydania decyzji ponownej, gdyż okres od 1 sierpnia 2005r. do 9 listopada 2007r. został wyłączony ze służby wojskowej. Wobec braku prawidłowych dokumentów, tj. zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych do celów ewidencyjno – finansowych oraz zaopatrzenia emerytalnego wraz z decyzjami przyznającymi prawo do poszczególnych składników wynagrodzenia, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. zasadnie wydał decyzję z dnia 28 grudnia 2011 r. przeliczającą podstawę wymiaru emerytury, uwzględniając jedynie kwotę bezsporną uposażenia zasadniczego, a wyłączając dodatek za długoletnią służbę wojskową i dodatkowe uposażenie roczne w średniomiesięcznej kwocie. Apelację od powyższego wyroku wniósł M. D. . Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu m.in. naruszenie: - art. 316 § 1 k.p.c. przez jego zastosowanie i pominięcie zasady tempus regit actum przewidującej kontrolę przez sąd ubezpieczeń społecznych stanu rzeczy wyłącznie na dzień wydania decyzji przez organ rentowy (tj. na dzień 21 listopada 2011r.), a nie na dzień wyrokowania w sprawie, co miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, - art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin , przez nie uwzględnienie faktu, że w dacie wydania skarżonej decyzji z dnia 28 listopada 2011r. nie było podstaw do ponownego ustalenia wysokości emerytury wojskowej, gdyż po uprawomocnieniu się decyzji z dnia 17 marca 2010r. nie zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne, ani nowe dowody, istniejące w dacie wydania decyzji z dnia 17 marca 2010r., nieznane organowi rentowemu, mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość oraz art. 32 ust. 2 w/w ustawy w zw. z art. 145 k.p.a. lub w zw. z art. 155 k.p.a. lub w zw. z art. 156 k.p.a. z uwagi na brak przesłanek ustawowych niezbędnych do zastosowania wymienionych przepisów. Zdaniem skarżącego wyłączenie okresu od 1 sierpnia 2005r do 9 listopada 2007r. ze służby wojskowej w związku z wyrokiem NSA z dnia 2 marca 2010 r. 2010 r., sygn. akt. I OSK 1245/09 było pozbawione znaczenia dla sprawy uprawnień emerytalnych. W sprawie znajdowała bowiem zastosowanie norma prawna wynikająca z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP , odkodowywana w ten sposób, że w związku z przywróceniem wnioskodawcy do służby wojskowej nie uważa się wymienionego okresu za przerwę w służbie wojskowej, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego toku służby wojskowej, czyli analogicznie jak w przypadku pracowników przywracanych do pracy, gdy tak samo traktuje się okres nieświadczenia przez nich pracy (okres przerwy w zatrudnieniu) ze względu na normę z art. 51 k.p. Odwołujący wniósł o: zmianę zaskarżonego wyroku i ustalenie, że przysługuje mu emerytura wojskowa w wymiarze przyjętym w decyzji (...) z dnia 17 marca 2010r., a więc w kwocie nie niższej niż 5.193,74 zł, z uwzględnieniem w podstawie jej wymiaru dodatków do uposażenia i waloryzacji oraz o zasądzenie od organu rentowego na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż istniała podstawa do ponownego ustalenia M. D. prawa do emerytury wojskowej w ramach zaskarżonej decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. z dnia 28 grudnia 2011r Sąd Apelacyjny w pełni podziela i akceptuje ustalenia Sądu pierwszej instancji oraz argumentację prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Bezspornie uprzednią decyzją z dnia 17 marca 2010r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. przyznał M. D. emeryturę wojskową od dnia 1 lutego 2010r. w kwocie 4 964,38 zł. Do podstawy wymiaru świadczenia przyjął uposażenie należne według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby wojskowej 31 stycznia 2010r., tj. uposażenie zasadnicze według grupy 14B wysokości 4 700 zł., dodatek za długoletnią służbę wojskową – 31 lat w kwocie 1 410 zł. oraz ½ dodatkowego uposażenia rocznego w wysokości 509,17 zł. Decyzja ta była ostateczna – jak wskazał apelujący – gdyż nie wniesiono od niej odwołania do Sądu. Nie oznaczało to jednak jej niewzruszalności i braku podstaw do ponownego ustalenia prawa do świadczenia, w sytuacji zaistnienia szczególnych okoliczności, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne albo ujawnione nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość. Według ustępu 2 tego przepisu decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267). Wbrew stanowisku apelującego, Sąd Okręgowy nie naruszył art. 316 § 1 k.p.c. oraz art. 32 ust. 1 i 2 w/w ustawy uznając, że po uprawomocnieniu się decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. z dnia 17 marca 2010r. w sprawie ujawnione zostały nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu jej wydania, nieznane organowi, a mające wpływ na wysokość świadczenia. Dopiero bowiem po wydaniu decyzji z dnia 17 marca 2010r. wojskowy organ rentowy powziął wiadomość, że z okresu służby wojskowej M. D. od dnia 16 września 1978r. do 31 styczna 2010r. został wyłączony okres od dnia 1 sierpnia 2005r. do dnia 9 listopada 2007r. Stąd w dniu zwolnienia ze służby wnioskodawca legitymował się okresem 29 lat 1 miesiąc i 6 dni służby wojskowej, a zatem krótszym niż uprzednio uwzględniony (31 lat 4 miesiące i 15 dni), co rzutowało na wysokość podstawy wymiaru świadczenia i wiązało się ze zmianą przyjętych do tej podstawy ruchomych składników uposażenia, takich jak dodatek za długoletnią służbę wojskową i dodatkowe uposażenie roczne. Powyższe ustalenia wynikały z następującego stanu faktycznego. M. D. został zwolniony ze służby z dniem 31 lipca 2005r. rozkazem Szefa S. Generalnego WP nr 181/Pers/P1 z dnia 7 marca 2005r. częściowo uchylonym (co do daty zwolnienia ze służby) decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 690/Kadr z dnia 17 czerwca 2005r. Na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 września 2007r. uchylającego w/w akty administracyjne, Minister Obrony Narodowej decyzją nr 1214 z dnia 31 października 2007r. wyznaczył skarżącego ponownie na stanowisko służbowe w Wojewódzkim Sztabie Wojskowym w O. od dnia 10 listopada 2007r. Decyzją nr 49/2008r./Kadr. z dnia 25 września 2008r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O. przyznał skarżącemu dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% uposażenia zasadniczego, argumentując, że w dniu 16 września 2008r. posiadał on 30 lat służby wojskowej. Decyzję tę unieważnił Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych decyzją nr 235/2012 z dnia 20 kwietnia 2012r. Z kolei tę decyzję utrzymał w mocy Szef S. Generalnego WP decyzją nr 371/Pers z dnia 4 lipca 2012r. (k. 67 – 72), zaś M. R. D. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postępowanie przed tym Sądem jeszcze się nie zakończyło. Pismem z 20 sierpnia 2010 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O. przedstawił Dyrektorowi (...) w B. odpis przebiegu służby wojskowej, z którego wynikało, że okres od 1 sierpnia 2005 r. do 9 listopada 2007 r. został wyłączony z tej służby. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2010r. o sygn. akt I OSK 1245/2009 oddalona została skarga kasacyjna M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 20 maja 2009r. sygn. akt II SA/Bd 104/2009 oddalającego jego skargę na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. o odmowie przyznania prawa do uposażenia i innych należności za okres od 1 sierpnia 2005 r. do 9 listopada 2007 r., których wypłaty decyzją nr 38/2008/Kadr z dnia 9 sierpnia 2008 r. odmówił Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O. . Pismem z dnia 14 grudnia 2011r. Wojewódzki Sztab Wojskowy w O. poinformował Dyrektora (...) w B. o braku możliwości wydania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych do celów ewidencyjno – finansowych oraz zaopatrzenia emerytalnego, gdyż postępowanie w sprawie korekty przyznanych należności w związku z w/w wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2010r. nadal pozostaje w toku. Było to spowodowane uchyleniem przez Dowódcę Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. uprzedniej Decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O. Nr 25/201 O/Kadr z dnia 20 sierpnia 2010r. zmieniającej wysokości należności związanych z ponownym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej skarżącego z dniem 31 stycznia 2010 r. (k. 111 akt ZUS). Wbrew stanowisku odwołującego, wojskowy organ emerytalny, a następnie Sąd Okręgowy prawidłowo uwzględniły powyższe okoliczności jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 17 marca 2010r. i ponownego ustalenia emerytury wojskowej skarżącego. Sąd pierwszej instancji nie naruszył przy tym art. 316 § 1 k.p.c. Sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych ( art. 476 § 2 k.p.c. ), są bowiem sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 k.p.c. , a zatem przy ich rozpoznawaniu musi mieć zastosowanie zasada aktualności orzekania wyrażona w art. 316 § 1 k.p.c. , oznaczająca konieczność oparcia wyroku na stanie faktycznym i prawnym istniejącym w chwili zamknięcia rozprawy. Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 stycznia 2012 r. (II UK 117/11, LEX nr 1130393). Zasada aktualności orzekania ma zatem pełne zastosowanie także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Decyzją z dnia 17 marca 2010r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. przyznał M. D. emeryturę wojskową w nieprawidłowej wysokości. Wyliczył bowiem podstawę jej wymiaru w oparciu o nieaktualne dokumenty i zawarte w nich niepotwierdzone dane: o przebiegu służby wojskowej z dnia 26 stycznia 2010r., z którego wynikało, że okres od 1 sierpnia 2005r. do 9 listopada 2007r. został zaliczony skarżącemu do służby wojskowej, przez co uwzględniono 31 lat 4 miesiące i 15 dni służby oraz na zaświadczeniu z 1 lutego 2010r., w którym określono uposażenie zasadnicze w wysokości 4700 zł wraz z dodatkiem za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% uposażenia, tj. w kwocie 1410 zł i dodatkowe uposażenie roczne w średniomiesięcznej kwocie 509,17zł. Należy za judykaturą powtórzyć, że stwierdzenie błędu w naliczaniu wskaźnika wysokości dodatków o charakterze stałym, obliguje wojskowy organ emerytalny zgodnie z art. 32 w/w ustawy do naprawienia tego błędu i przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Takie postępowanie nie narusza praw „sztucznie nabytych”, skoro prawo do wyższego wskaźnika było oparte na błędzie organu emerytalnego (wyrok SA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 1999 r., III AUa 130/99). Decyzja wojskowego organu emerytalnego z dnia 17 marca 2010r. zawierała błędy, gdyż w podstawie wymiaru emerytury woskowej odwołującego uwzględniała niepotwierdzone składniki uposażenia, takie jak: dodatek za długoletnią służbę wojskową i dodatkowe uposażenie roczne w średniomiesięcznej kwocie. Do okresów składkowych zaliczono okres od 1 sierpnia 2005r. do 9 listopada 2007r., pomimo tego, że odwołujący wówczas nie pełnił służby wojskowej, a pozostawał w rezerwie. Stąd w realiach niniejszej sprawy naprawienie wyżej wymienionych błędów decyzji Dyrektora (...) w B. z dnia 17 marca 2010r. (po ich ujawnieniu) było obowiązkiem prawnym wojskowego organu emerytalnego w trybie art. 32 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin . Takie postępowanie, polegające na przywróceniu stanu bezspornego i ustaleniu emerytury wojskowej w oparciu o niekwestionowaną kwotę uposażenia zasadniczego nie naruszało jego praw słusznie nabytych, a w tym art. 64 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP . Dlatego decyzją z dnia 28 grudnia 2011 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. prawidłowo na mocy art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin przyznał M. D. emeryturę wojskową, uwzględniając do podstawy jej wymiaru jedynie kwoty bezsporne uposażenia zasadniczego według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia odwołującego z zawodowej służby wojskowej, tj. z dnia 31 stycznia 2010r. Wbrew stanowisku skarżącego przywrócenie wnioskodawcy do służby wojskowej z dniem 10 listopada 2007r. nie oznaczało zaliczenia do tej służby uprzedniego okresu rezerwy od dnia 1 sierpnia 2005r. do 9 listopada 2007r. Nie można było bowiem stosować w tym względzie analogii do sytuacji pracowników podejmujących pracę w wyniku przywrócenia do pracy, którym na zasadzie art. 51 § 1 k.p. wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Funkcjonariusz służb mundurowych nie jest bowiem pracownikiem w rozumieniu art. 2 k.p. , lecz funkcjonariuszem państwowym wykonującym służbę na podstawie stosunku administracyjno-prawnego Nie jest więc pracownikiem w rozumieniu przepisów kodeksu pracy i nie ma wobec niego zastosowania zasada subsydiarnego stosowania przepisów kodeksu pracy zawarta w art. 5 k.p. Takie stanowisko zajmuje również judykatura (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2010r., I OSK 78/10, LEX nr 595529; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 6 listopada 2012 r., (...) SA /Po 624/12). Poza tym Sądy obu instancji nie mogły dokonać kontroli zaskarżonej decyzji ZUS przez pryzmat przepisów administracyjnych, tj. pod kątem art. 145 k.p.a. , art. 155 k.p.a. lub art. 156 k.p.a. Postępowanie sądowe w sprawach z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych, skupia się bowiem na wadach wynikających z naruszenia prawa materialnego, a kwestia wad decyzji administracyjnych spowodowanych naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, pozostaje w zasadzie poza przedmiotem tego postępowania. Sąd ubezpieczeń społecznych jako sąd powszechny może dostrzegać jedynie takie wady formalne decyzji administracyjnej, które decyzję tę dyskwalifikują w stopniu odbierającym jej cechy aktu administracyjnego jako przedmiotu odwołania. Stwierdzenie takiej wady następuje jednak tylko dla celów postępowania cywilnego i ze skutkami dla tego tylko postępowania. W wypadkach innych wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i w przepisach, do których odsyła art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. , konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności decyzji i wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Takie stanowisko zajął również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 3 lutego 2012r. ( (...) 271/11, LEX nr 1215442). Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c. , orzekł jak w wyroku. O kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym Sąd orzekł na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 roku, nr 163 poz. 1349 ze zm.).