poprzez bezzasadne przyjęcie, iż powódka uprawdopodobniła istnienie interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia dochodzonego roszczenia. W oparciu o tak ujęte zarzuty strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie wniosku powódki o zabezpieczenie roszczenia. W uzasadnieniu zażalenia strona pozwana podała, że okoliczności wskazane przez stronę powodową na uzasadnienie interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia są bez znaczenia dla niniejszej sprawy, nadto zaś w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności by przypuszczać, iż orzeczenie wydane w sprawie nie zostanie wykonane lub jego wykonanie stanie się utrudnione, gdyż od czasu nabycia przez pozwaną udziałów A. D.
, udzielenia zabezpieczenia może żądać każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia. Wedle natomiast art.
, interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Co do zasady roszczenie można uznać za uprawdopodobnione, gdy bez szczegółowej analizy wszystkich aspektów faktycznych i prawnych sprawy można na pierwszy rzut oka stwierdzić, że przysługuje ono wnioskodawcy - w świetle przytoczonych przez niego twierdzeń faktycznych, potwierdzonych przedstawionymi dowodami bądź innymi środkami. Uprawdopodobnienie dotyczy zarówno podstaw faktycznych roszczenia, jak i jego podstawy prawnej – dochodzone roszczenie musi więc prima facie znajdować podstawę normatywną. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 243 k.p.c. , zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne, ilekroć ustawa przewiduje uprawdopodobnienie zamiast dowodu. W postępowaniu zabezpieczającym panuje więc złagodzony rygor dowodowy - uprawdopodobnienie roszczenia nie może być zrównywane z jego udowodnieniem. Nie jest więc tak, że dla udzielenia zabezpieczenia roszczenie ma być uzasadnione w sposób oczywisty, a tym bardziej, że ma być wykazane. Postępowanie zabezpieczające nie jest natomiast miejscem na roztrząsanie podstaw samego roszczenia – co do zasady zaś sąd w postępowaniu tym nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz na podstawie zgromadzonych w aktach materiałów ocenia, czy roszczenie jest na tyle prawdopodobne, że należy zabezpieczyć przyszłe wykonanie mogącego ewentualnie zapaść orzeczenia korzystnego dla powoda. Jeżeli powód opiera swoje żądanie na art. 527 k.c. , co do zasady winien dla uzyskania jego zabezpieczenia uprawdopodobnić przesłanki wymienione w tym przepisie, tj. uprawdopodobnić, że: 1) posiada wierzytelność wobec dłużnika, 2) dłużnik dokonując danej czynności prawnej działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, 3) w wyniku tej czynności prawnej dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności i 4) osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć – przy czym, stosownie do art. 527 § 3 k.c. , jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, bądź też, zgodnie z art. 527 § 34 k.c. , jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli korzyść majątkową uzyskał przedsiębiorca pozostający z dłużnikiem w stałych stosunkach gospodarczych, domniemywa się, że było mu wiadome, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Słuszność ma Sąd Okręgowy wskazując na to, że na podstawie twierdzeń strony powodowej i przedłożonych przez nią dokumentów można uznać za uprawdopodobnione wszystkie wskazane wyżej przesłanki, wobec czego jej roszczenie o uznanie za bezskuteczną umowy z dnia 17 września 2015 roku można uznać za uprawdopodobnione. Istnienie wierzytelności strony powodowej wobec dłużnika A. D.
Wskazać też trzeba, że żaląca, wnosząc o dopuszczenie dowodu z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4.11.2015 r., nadanego w ramach postępowania wyjaśniającego co do wartości zbytych udziałów w nieruchomości, nie przedłożyła go do akt sprawy (również razem z pismem uzupełniającym zażalenie z dnia 8 sierpnia 2016 roku). Rację ma żaląca wskazując, że dla niniejszej sprawy nie mają znaczenia okoliczności przytoczone w treści pozwu na uzasadnienie interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia – nie można bowiem przyjąć, że wykonanie ewentualnie zapadłego orzeczenia mogą utrudnić dalsze działania A. D.
k.p.c. – oczywiste jest bowiem, że ewentualne zbycie przez pozwaną spółkę kupionych od dłużnika udziałów w sposób znaczący utrudni osiągnięcie celu postępowania wszczętego skargą pauliańską. Argumenty zażalenia nie mogą zaś podważyć zasadnego wniosku Sądu I instancji w tym zakresie. To, że pozwana spółka do tej pory nie próbowała zbyć ani obciążyć nabytych udziałów, nie oznacza przecież, że nie zrobi tego w przyszłości, takie zaś działanie w zasadzie uniemożliwi wykonanie ewentualnego orzeczenia korzystnego dla strony powodowej. Wobec powyższych okoliczności, zaskarżone orzeczenie uznać trzeba za odpowiadające prawu. W związku z tym Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie, na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. SSA Barbara Baran SSA Wojciech Kościołek SSA Jerzy Bess
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.