Sygn. akt XIV K 158/16, 3 Ds. 43/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy w Słupsku w XIV Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Marcin Machnik Proto

§ 1k.k.

I. uznaje oskarżonego P. L. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku z art.

§ 1k.k.

i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 33 § 1 i § 3 k.k. skazuje go na karę 40 (czterdziestu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 63 § 4 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet wymierzonego w pkt II wyroku środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 15 stycznia 2016 roku do dnia 10 stycznia 2017 roku; IV. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 zł (pięciu tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego B. G. kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście i 92/100) złotych, w tym 23 % podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu; VI. zwalnia oskarżonego z kosztów sądowych. XIV K 158/16 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 15 stycznia 2016 r. P. L. spożywał alkohol, następnie tego dnia w S. w ruchu lądowym na drodze publicznej, na ul. (...) , kierował pojazdem mechanicznym marki V. (...) nr rej. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości. W czasie jazdy zachowanie kierującego zauważył kierowca innego pojazdu, S. N. , który zawiadomił Policję. Na miejsce na ul. (...) udał się patrol Policji. Zastano P. L. w swoim pojeździe, który stał na ul. (...) . Funkcjonariusze Policji stwierdzili u P. L. poprzez badanie urządzeniem Alkotest 6810 nr fabryczny (...) 0070 (...) : I badanie 1,04 mg/l oraz urządzeniem Alkometr A20 nr fabryczny 247/94 – II badanie 1,23 mg/l, III badanie 1,22 mg/l, IV badanie 1,08 mg/l, V badanie 0,96 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. P. L. nie był dotychczas karany za przestępstwa. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o częściowo wyjaśnienia oskarżonego P. L. (k. 15-16 od słów „ja nie przyznaję się” do słów „po wypiciu alkoholu”, k. 77-78), zeznania świadków S. N. (k. 11-12 zbioru C od słów „przed godz. 17.00” do słów „zadzwoniłem na pomoc”, k. 78-80), N. O. (k. 4 zbioru C, k. 86-87) oraz w oparciu o pozostałe ujawnione na rozprawie dowody (k. 3-8, 20-21, 23-25, 67, 70-74, 83-84). Oskarżony P. L. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu z art.

§ 1k.k.

i przedstawił swoja relację odnośnie przebiegu zdarzenia podkreślając, że spożywał alkohol po zatrzymaniu pojazdu i wyjęciu kluczyków ze stacyjki. Oskarżony dodał również, że opona, na której jechał, była popękana, miał zbyt niskie ciśnienie w kole i jazda nie była płynna. Oskarżony podtrzymał we wcześniejsze wyjaśnienia, przyznał, że wracał do domu o godz. 16.

1. Nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy dokładnie pił alkohol. Wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarę wyłącznie w zakresie jego obecności na miejscu zdarzenia. W pozostałym zakresie zmierzają one do uniknięcia odpowiedzialności karnej, o czym świadczy wymowa pozostałych dowodów, w tym opinii biegłego. Należy podkreślić, że naoczny świadek widział poruszający się samochód oskarżonego w istocie od miejscowości W. i obserwował go w istocie do chwili zatrzymania się oskarżonego i nie widział, by oskarżony po zatrzymaniu spożywał alkohol. Nadto według świadka patrol Policji przyjechał niezwłoczne, a zeznania te potwierdza porównanie danych w zakresie godziny zawiadomienia dyżurnego (16.58) przez świadka i rozpoczęcia czynności z oskarżonym przez patrol Policji, tj. godz. 17.
2. Można wykluczyć fakt kierowania pojazdem przez jakąkolwiek inna osobę, skoro takiej wersji nie przedstawił sam oskarżony, konstruując linię obrony na podstawie twierdzenia o spożyciu alkoholu po zatrzymaniu pojazdu, nadto żaden ze świadków także o tym nie wspomniał. Wersja oskarżonego w zakresie spożycia przez niego alkoholu w okresie po zatrzymaniu pojazdu, a przed podjęciem czynności przez funkcjonariuszy Policji pozostaje niewiarygodna zważywszy na wnioski opinii biegłego, który wypowiedział się analizując tendencję wyników z pomiarów. Trzeba też zauważyć, że w istocie czas na spożycie alkoholu przez oskarżonego byłby krótszy niż 7 wskazane 7 minut, skoro świadek skontaktował się z dyżurnym jeszcze przed zatrzymaniem się oskarżonego przy ul. (...) i w trakcie swojej jazdy, przez zestaw głośnomówiący, zaś przed podjęciem czynności funkcjonariusze Policji nie widzieli spożywania alkoholu przez oskarżonego. W tym kontekście za niewiarygodne należy uznać twierdzenie oskarżonego o spożyciu w okresie kilku minut 300 ml wódki, zwłaszcza że w trakcie jej spożywania oskarżony wypalił także papierosa. Nie bez znaczenia jest także deklaracja oskarżonego o tym, że od 2 lat nie spożywa alkoholu, gdyż po wypadku samochodowym stan zdrowia mu nie pozwala (k. 77), co oznacza, że nie byłaby to dla oskarżonego sytuacja typowa, a organizm oskarżonego byłby przystosowany do tego rodzaju obciążeń. Trzeba też odnotować, na co powołał się biegły, dane z badań na zawartość alkoholu, z których wynika, że w organizmie oskarżonego rozpoczęła się już faza eliminacji alkoholu, co nie byłoby możliwe w wersji oskarżonego, gdyż wiązałoby się z wydłużeniem fazy wchłaniana, co przecież nie miało miejsca. Powolna tendencja spadkowa zawartości alkoholu w organizmie oskarżonego przemawia przeciwko wersji oskarżonego. Gdyby bowiem oskarżony, jak wyjaśnił, w dniu zdarzenia bezpośrednio po opuszczeniu samochodu przystąpił do spożywania alkoholu w postaci wódki, to tendencja ta z pewnością nie byłaby spadkowa, gdyż nie doszłoby jeszcze do fazy eliminacji alkoholu z organizmu. Brak jest podstaw do kwestionowania zeznań świadków N. O. i S. N. , skoro zeznania te tworzą spójną, wzajemnie się uzupełniająca całość, takowe w powiązaniu z dowodami w postaci badań na zawartość alkoholu i opinii biegłego. Wnioski płynąc z analizy tych dowodów przedstawiono wyżej, w tym miejscu należy nadto odnotować, że świadkowie są osobami obcymi dla oskarżonego, niemającymi żadnego powodu, by bezpodstawnie go obciążać. Trzeba tez zauważyć motywacje świadka N. , który wprost obawiał się zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez kierującego oskarżonego, co dodatkowo wzmacnia wiarygodność świadka, skoro z zeznań tych wynika wprost sposób jazdy oskarżonego, wskazujący na podejrzenie kierowania w stanie nietrzeźwości, co znalazło wszak potwierdzenie. Pozostały materiał dowodowy w postaci protokołów badania zawartości alkoholu w organizmie, danych o karalności oskarżonego, danych dotyczących warunków i właściwości osobistych oskarżonego nie budzi wątpliwości, nie był kwestionowany przez strony, także Sąd z urzędu nie znalazł podstaw, by podważać jego wiarygodność. Nie ma podstaw do podważania wiarygodności opinii sądowo - lekarskiej Sporządzona opinia odpowiada na postawione pytania, jest ona pełna, logiczna i nie zawiera sprzeczności. Nie może też być wątpliwości co do wiedzy i doświadczenia zawodowego biegłego. Zebrany materiał dowodowy przemawia za przyjęciem, że oskarżony P. L. wypełnił swoim zachowaniem znamiona występku z art.

§ 1k.k.

w ten sposób, że w dniu 15 stycznia 2016 r. w S. na ul. (...) , na drodze publicznej, w ruchu lądowym, prowadził pojazd mechaniczny marki V. (...) nr rej. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości, stwierdzonym poprzez badanie urządzeniem Alkotest 6810 nr fabryczny (...) 0070 (...) : I badanie 1,04 mg/l oraz urządzeniem Alkometr A20 nr fabryczny 247/94 – II badanie 1,23 mg/l, III badanie 1,22 mg/l, IV badanie 1,08 mg/l, V badanie 0,96 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Przy wymiarze kary Sąd kierował się przesłankami określonymi w rozdziale VI Kodeksu karnego , w szczególności dyrektywami art. 53 i 58 k.k. , biorąc pod uwagę tak okoliczności łagodzące, jak i obciążające oskarżonego. Nie stwierdzono w sprawie żadnych okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Oskarżony jest osobą dorosłą, sprawną intelektualnie, zdolną do rozpoznania znaczenia swych czynów i pokierowania swoim postępowaniem. Sąd jako okoliczność łagodzącą wziął pod uwagę właściwości i warunki osobiste oskarżonego, który prowadzi ustabilizowany tryb życia, pracuje zarobkowo, utrzymuje dziecko. Nadto oskarżony cierpi na dolegliwości zdrowotne. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt uprzedniej i dotychczasowej niekaralności oskarżonego za inne przestępstwa. Z drugiej strony należy wskazać na znaczny stopień winy i szkodliwości społecznej z uwagi na okoliczności popełnienia przestępstwa, skoro oskarżony kierując pojazdem mechanicznym w stanie znacznej nietrzeźwości stanowił istotne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Przestępstwo z art.

§ 1k.k.

jest zagrożone karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Karą współmierną zarówno do stopnia winy oskarżonego jak i społecznej szkodliwości popełnionego przez niego przestępstwa jest kara 40 stawek dziennych grzywny po 20 złotych każda stawka, orzeczona na podstawie art.

§ 1k.k.

w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. Kara grzywny jest kara najłagodniejszego rodzaju, uwzględnia możliwości zarobkowe oskarżonego oraz całokształt okoliczności wpływających na wymiar kary. Orzekając zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych Sąd jako podstawę orzeczenia w tym zakresie przyjął dyspozycję art. 42 § 2 k.k. uznając, iż okres ten winien obejmować 3 lata. Taki okres w pełni odpowiada stopniowi niebezpieczeństwa, jaki oskarżony stworzył na drodze, w szczególności zaś uwzględnia naruszenie przez oskarżonego jednej z podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym – trzeźwości osoby kierującej. Trzeba też podkreślić, że zakaz ten orzeka się w wymiarze od lat 3 do 15, a zatem orzeczono go w minimalnym wymiarze. Aby wzmocnić wychowawczy cel kary, na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeczono od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej obligatoryjne w realiach sprawy świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 złotych, którego wysokość również ustalono również w wymiarze minimalnym. Kara ta winna być dla oskarżonego dolegliwa, by spełnić stawiane przed nią cele, lecz nie nadmiernie. Kara takiego rodzaju i w tym wymiarze jest adekwatna, w tym zakresie w pełni odpowiada wskazanej w art. 53 § 1 k.k. zasadzie prewencji indywidualnej oraz czyni zadość potrzebom prewencji generalnej. Na podstawie art. 63 § 4 k.k. zaliczono oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy. Na podstawie § 4, § 17 ust. 2 pkt 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu zasądzono na rzecz obrońcy z urzędu kwotę 619,92 złotych, w tym 23 % podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu, biorąc pod uwagę tryb postępowania oraz terminy rozprawy, w którym brał udział obrońca z urzędu. Przepisy dotychczasowe stosuje się w dalszym ciągu w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie nowej regulacji – do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, co wynika wprost z § 22 obecnego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. W oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono oskarżonego z kosztów sądowych uznając, że ich ponoszenie byłoby dla niego z uwagi na wysokość dochodów i konieczność utrzymania małoletniego dziecka zbyt uciążliwe.