Sad powszechny, V U 566/13

Sygn. akt V U 566/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2013r. Sąd Okręgowy w Słupsku w S. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Ewa Sławińska- Klamann Protokolant: st. sekr. sądowy Joanna Adamczyk-Podolska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013r. w Słupsku na rozprawie sprawy z odwołania A. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 26 lutego 2013 r. znak (...) w sprawie A. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o rentę oddala odwołanie. UZASADNIENIE Ubezpieczony A. Z. w odwołaniu od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 26 lutego 2013 roku, znak (...) domagał się jej zmiany, poprzez przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Pozwany organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, podnosząc że po przeprowadzeniu badań lekarskich i analizie dokumentacji medycznej lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 28 stycznia 2013 roku oraz komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 21 lutego 2013 roku orzekli, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Sąd Okręgowy ustalił, następujący stan faktyczny: Ubezpieczony A. Z. , lat 46, urodzony (...) , zawód wyuczony-ślusarz, zawód wykonywany palacz, nie pracuje od roku 2005. W okresie od 21 maja 2005 roku do 31 stycznia 2013 roku miał ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. bezsporne W dniu 28 grudnia 2012 roku ubezpieczony złożył wniosek o ustalenie prawa do renty na dalszy okres. Lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 28 stycznia 2013 roku rozpoznał u ubezpieczonego zmiany zwyrodnieniowe stawu biodrowego lewego i kręgosłupa, stan po alloplastyce lewego stawu biodrowego w marcu 2011 r. i orzekł, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy, albowiem istniejąca dysfunkcja nie ogranicza zdolności do pracy. Ubezpieczony wniósł sprzeciw od powyższego orzeczenia do komisji lekarskiej ZUS, która dodatkowo rozpoznała u ubezpieczonego nadciśnienie tętnicze i (...) , przewlekły nieżyt żołądka i orzekła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Zaskarżoną decyzją odmówiono ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Dowód: akta rentowe: wniosek k.154, decyzja k.137, akta dokumentacji lekarskiej: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 28 stycznia 2013 roku k.345-345verte, orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 21 lutego 2013 roku k. 351-352 Stwierdzone u ubezpieczonego schorzenia neurologiczne tj. zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa bez uszkodzenia układu nerwowego nie powodują u ubezpieczonego niezdolności do pracy. Zmiany kręgosłupa nie spowodowały uszkodzenia i podrażnienia korzeni lędźwiowo krzyżowych i nie ograniczają zdolności do pracy. Stwierdzone u ubezpieczonego schorzenia neurologiczne tj. zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa bez uszkodzenia układu nerwowego nie powodują u ubezpieczonego niezdolności do pracy. Stwierdzone u ubezpieczonego schorzenia ortopedyczne tj. stan po alloplastyce biodra lewego protezą bezcementową nie powodują u A. Z. niezdolności do pracy. Badaniem ortopedycznym stwierdzono dobrą wydolność statyczno dynamiczną narządu ruchu. Stwierdzone u ubezpieczonego schorzenia internistyczne tj. przepuklina rozworu przełykowego i przewlekły nieżyt żołądka w wywiadzie nie powodują u ubezpieczonego niezdolności do pracy. Nadciśnienie lecznicze wymaga jedynie obserwacji ambulatoryjnej, ewentualnego leczenia. Dowód: opinia sądowo – lekarska z dnia 16 maja 2013 roku k. 25 as, opinia sądowo – lekarska z dnia 18 lipca 2013 roku k. 48-49 as, aneks z dnia 6 września 2013 roku k.65 as Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego A. Z. nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia czy ubezpieczony jest niezdolny do pracy częściowo lub całkowicie. Spełnianie przez ubezpieczonego pozostałych określonych w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz.U. 2009r., Nr 153, poz. 1227) nie było przez organ rentowy kwestionowane. Definicję niezdolności zawiera przepis art. 12 ustawy, który stanowi, że niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 ust. 2 i 3 w/w ustawy). Przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania, co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, a także możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (art. 13 w/w ustawy). Dokonując zaś oceny przewidywanego okresu niezdolności do pracy zarobkowej bierze się pod uwagę przesłanki wynikające z treści §6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy (Dz. U. nr 273, poz. 2711), czyli charakter i stopień naruszenia sprawności organizmu oraz rokowania odzyskania zdolności do pracy. Treść powołanych przepisów obliguje do tego, aby niezdolność do pracy rozpatrywać indywidualnie w odniesieniu do konkretnej osoby, przy uwzględnieniu jej stanów chorobowych, wieku, kwalifikacji. Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe na powyższą okoliczność, dopuszczając dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych z zakresu neurologii , ortopedii i interny, czyli z zakresu który wyczerpuje wszelkie ustalone w postępowaniu dolegliwości i schorzenia ubezpieczonego. Sąd Okręgowy miał na względzie, że ustalenie stopnia i zaawansowania chorób, ocena ich wpływu na stan czynnościowy organizmu wymaga wiadomości specjalnych, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych ( art. 278 k.p.c ). Dodać należy, iż opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego, wtedy gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 07 listopada 2000 r. I CKN 1170/98, OSNC 2001, nr 4, poz. 64). Specyfika tego dowodu wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez Sąd, który nie ma wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia i wiedzy powszechnej. Nadaje pierwszorzędne znaczenie, przy tej ocenie, kryterium poziomu wiedzy biegłego (por, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r. II CKN 1354/00, LEX nr 77046). Z punktu widzenia neurologicznego, ortopedycznego i internistycznego A. Z. nie jest niezdolny do pracy. Trzech biegłych lekarzy sądowych z zakresu ortopedii, neurologii i interny w opiniach z dnia 16 maja 2013 roku i 18 lipca 2013 roku stwierdziło, że stan zdrowia ubezpieczonego czyni go osobą zdolną do pracy zgodnie z kwalifikacjami. Zarówno zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa jak również stan po alloplastyce biodra lewego protezą bezcementową nie powodują u A. Z. nie powodują u ubezpieczonego niezdolności do pracy . Bez wpływu na zdolność do pracy pozostaje także przepuklina rozworu przełykowego i przewlekły nieżyt żołądka w wywiadzie . Sąd przyjął za własne wnioski zawarte w opiniach biegłych. Opinie sporządzone zostały przez lekarzy posiadających stosowną wiedzę i doświadczenie w zakresie posiadanych specjalizacji, w oparciu o analizę dostępnej dokumentacji lekarskiej. Wszyscy biegli w pełny i jasny sposób uzasadnili swoje stanowisko, iż A. Z. nie jest osobą niezdolną do pracy. Sąd nie mógł zatem poczynić ustaleń sprzecznych z opiniami biegłych, skoro uznał, że są one prawidłowe i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym. Opinie biegłych potwierdziły wnioski zawarte w orzeczeniu komisji lekarskiej ZUS. Należy podkreślić, że subiektywne przekonanie ubezpieczonego o istnieniu niezdolności do pracy ze względu na stan zdrowia nie może mieć decydującego znaczenia dla ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, albowiem miarodajny jest jedynie obiektywnie istniejący stan zdrowia stwierdzony w toku postępowania w kontekście zachowanej zdolności do pracy, do której to oceny uprawnieni są biegli lekarze o specjalności odpowiadającej schorzeniom osoby badanej. Można również zauważyć, że według cytowanego powyżej art.12 ustawy emerytalnej, o niezdolności do pracy nie decyduje biologiczny stan kalectwa lub choroby, niemający wpływu na zdolność do pracy, lecz połączenie niezdolności do pracy z niezdolnością do przekwalifikowania się do innego zawodu. Chodzi tu o potencjalną możliwość wykonywania zatrudnienia przy uwzględnieniu stopnia naruszenia sprawności organizmu, możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia oraz celowości przekwalifikowania zawodowego z uwagi na rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne. Nie każde zatem schorzenie, nawet przy bezspornym fakcie stwierdzenia jego istnienia, powoduje niezdolność do podjęcia zatrudnienia. W pewnych sytuacjach, ocenianych przez biegłych lekarzy indywidualnie w odniesieniu do każdego badanego, istniejący stan chorobowy - tak jak ma to miejsce w przypadku ubezpieczonego - nie dyskwalifikuje osoby jako potencjalnego pracownika. Zdaniem Sądu, z opinii biegłych (potwierdzających stanowisko komisji lekarskiej ZUS) wynika, że A. Z. jest osobą, która pomimo swoich schorzeń zachowała zdolność do pracy zgodnej z poziomem kwalifikacji. Reasumując, skoro ubezpieczony nie mógł zostać uznany za niezdolnego do pracy chociażby w stopniu częściowym, brak było podstaw do przyznania prawa do renty zgodnie z przepisem art.57 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Na marginesie wskazać należy, że w przypadku ewentualnego pogorszenia się stanu zdrowia, niniejsze orzeczenie nie zamyka drogi do złożenia przez ubezpieczonego w tym zakresie nowego wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał odwołanie za bezzasadne i na podstawie art. 477 14 § 1 kpc , orzekł o jego oddaleniu.