w zw. z art. 99 k.p.c. W skład kosztów poniesionych przez stronę powodową wchodzi opłata sądowa od pozwu w kwocie 2303 zł, kwota 2400 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika powoda – radcy prawnego, ustalona zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 roku, Nr 163, poz. 1349) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. * Apelację od tego wyroku wniosła pozwana, zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w całości. Pozwana zarzuciła temu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 527 §
przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie poprzez przyjęcie, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a pozwana jako osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć. Pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania za obie instancje według norm prawem przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanej nie jest zasadna. Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i ocenił dowody zgodnie z dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy przyjmuje te ustalenia za własne. Podkreślić przy tym należy, że pozwana w apelacji nie kwestionuje ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji i zarzuca jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego. Zarzut apelacji pozwanej jest jednak całkowicie chybiony. Sąd Rejonowy dokonał trafnej wykładni i zastosowania przepisów art. 527 k.c. i art. 528 k.c. , które Sąd Okręgowy w pełni podziela. Powtórzyć należy za Sądem pierwszej instancji, iż w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki skargi pauliańskiej. Po pierwsze miała miejsce czynność prawna dłużników, w wyniku której pozwana (ich córka) uzyskała korzyść majątkową i to nieodpłatnie (co wynika z istoty darowizny) – art. 527 § 1 k.c. Po drugie w czasie dokonywania tej czynności istniały już wierzytelności powoda (wierzyciela) w stosunku do dłużników (rodziców pozwanej) – art. 527 § 1 k.c. Po trzecie dłużnicy działali ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, gdyż wskutek tej czynności stali się co najmniej niewypłacalni w stopniu wyższym, niż byli przed dokonaniem tej czynności ( art. 527 §
). Pamiętać też należy, że jeżeli w chwili darowizny dłużnik był niewypłacalny, domniemywa się, iż działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. To samo dotyczy wypadku, gdy dłużnik stał się niewypłacalny wskutek dokonania darowizny ( art. 529 k.c. ). Pozwana nie udowodniła, że istnieje majątek dłużników, z którego powód może zaspokoić w całości swoje wierzytelności. Egzekucja prowadzona z wniosku powoda przeciwko dłużnikom pozostaje bezskuteczna. Trafnie Sąd Rejonowy podniósł, że suma oszacowania nieruchomości będącej własnością dłużniczki J. Z.
w zw. z art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. należało zasądzić od pozwanej na rzecz powoda zwrot kosztów postępowania odwoławczego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w stawce minimalnej wynikającej z § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 27 października 2016 roku (por. § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2016 roku, poz. 1667). Z tych względów na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku. 1 Oczywista omyłka, chodzi o sprawę I Nc 248/10. 2 Oczywista omyłka, chodzi o sprawę I Nc 248/10.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.