Sygn. akt V .2 Ka 626/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Sławomir Klekocki Protokolant : Ewelina Grobelny w obecności Krystiana Nogły Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jastrzębiu - Zdroju po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy: Ł. B. / B. / syna L. i M. ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo art. 207 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jastrzębiu Zdroju z dnia 26 czerwca 2016r. sygn. akt II K 802/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 10 zł (dziesięć złotych) i obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 225 zł (dwieście dwadzieścia pięć złotych). SSO Sławomir Klekocki Sygn. akt V.2 Ka 626/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 września 2016 r. Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju uznał Ł. B. za winnego tego, że dopuścił się trzech przestępstw polegających na tym, że w dniu 27 marca 2012r. poprzez duszenie rękoma za szyję spowodował u niej stłuczenie i otarcie skóry szyi, w dniu 28 września 2012r. spowodował u pokrzywdzonej ból i ograniczenie ruchomości prawego barku, podbiegnięcia krwawe na wewnętrznej powierzchni części dolnej prawego ramienia, uciskową bolesność okolicy szczękowej prawej, zadrapania skórne w okolicy międzyłopatkowej, siniaka na powierzchni przedniej kolana prawego, siniaka na powierzchni przedniej przedramienia lewego oraz przeskakiwanie kciuka dłoni prawej, natomiast w dniu 3 listopada 2012r. spowodował u niej otarcia naskórka twarzy i szyi oraz naderwanie wędzidełka wargi górnej, które to obrażenia za każdym razem naruszyły prawidłowe czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni, czym wyczerpał znamiona występków z art. 157 § 2 kk i za to na podstawie art. 157 § 2 kk w zw z art 91 § 1 kk skazał go na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 15,00 zł. Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 2 ust 1 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tj. D. U. z 1983 roku Nr 49 poz. 223 z póź. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania obejmujące wydatki w kwocie 928,17 zł oraz opłatę w wysokości 225,00 zł. Apelację od tego wyroku wniósł prokurator który zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucając na podstawie art. 427 § 1 i 2 kpk oraz art. 438 pkt 3 kpk błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na niesłusznym uznaniu, iż zgromadzony materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do przyjęcia, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu znęcania się nad żoną D. B. , co skutkowało przypisaniem mu przez Sąd I instancji jedynie trzykrotnego spowodowania u pokrzywdzonej obrażeń ciała w okresie objętym zarzutem, podczas gdy prawidłowa analiza zeznań świadków, w tym zwłaszcza pokrzywdzonej D. B. , a także A. M. , T. J. , M. G. , A. P. , M. O. i A. R. , poparta dokumentami w postaci wykazu interwencji Policji, zaświadczeń o doznanych przez pokrzywdzoną obrażeniach ciała i opinii sądowo-lekarskich, prowadzić musi do wniosku, że oskarżony Ł. B. poza trzykrotnym spowodowaniem u pokrzywdzonej obrażeń ciała, wyczerpał swym zachowaniem także znamiona zarzuconego mu przestępstwa z art. 207 § 1 kk . W oparciu o w/w zarzut prokurator wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonego Ł. B. za winnego zarzucanego mu przestępstwa z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 2 kk przy zast. art. 11 § 2 kki wymierzenie mu za ten czyn kary wnioskowanej przez oskarżyciela publicznego przed sądem I instancji. Apelację wniósł również obrońca oskarżonego Ł. B. zaskarżając wyrok w całości zarzucając :
- błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na rozstrzygnięcie ( art. 438 pkt 3 kpk ) polegające na przyjęciu, że: a. w dniu 27 marca 2012r., 28 września 2012r. i 3 listopada 2012r. oskarżony spowodował u pokrzywdzonej obrażenia, które naruszyły prawidłowe czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni, podczas gdy pokrzywdzona w toku zeznań w dniu 24 lutego 2015r. podała, że w okresie zbieżnym z w/w zdarzeniami była „poniżana i bita” również m.in. przez swoich rodziców, a zatem do powstania obrażeń mogło dojść w wyniku działania innych osób, b. w dniu 27 marca 2012r., 28 września 2012r. i 3 listopada 2012r. oskarżony spowodował u pokrzywdzonej obrażenia, które naruszyły prawidłowe czynności narządów ciała pokrzywdzonej na okres poniżej 7 dni, podczas gdy pokrzywdzona jest osobą nadużywającą alkoholu, zażywającą narkotyki, w okresie zbieżnym z w/w zdarzeniami nie zamieszkiwała stale z oskarżonym, a tak w przedmiotowym okresie zdarzały się sytuacje, w których oskarżony i/lub rodzina pokrzywdzonej szukali jej po nocach w barach i innych „podejrzanych” miejscach, a wszystko to wskazuje, że otarć naskórka i innych lekkich obrażeń mogła nabawić się w wielu miejscach, przy różnych okazjach,
- obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 7 kpk , poprzez dowolną i sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i logiki ocenę zeznań pokrzywdzonej, skutkującą przyznaniem waloru wiarygodności tym zeznaniom w części , w jakiej pokrzywdzona wskazywała na winę oskarżonego co do zarzucanych mu czynów z art. 157 § 2 kk podczas gdy: a. pokrzywdzona zgłosiła zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez oskarżonego po wniesieniu przez niego powództwa o rozwód, a zatem zawiadomienie stanowiło wyłącznie rewanż na oskarżonym i próbę polepszenia swojej sytuacji w postępowaniu, b. pokrzywdzona w czasie zaistnienia zdarzeń objętych aktem oskarżenia nadużywała alkoholu, zażywała narkotyki, prowadziła rozrywkowy tryb życia, nie wracała – nawet przez kilka dni – na noc do domu, c. pokrzywdzona w okresie od kwietnia do września 2012r. była w stałym kontakcie z kuratorem zawodowym I. W. i w czasie tychże spotkań – co wynika wprost z zeznań ww.osoby, uznanych za wiarygodne – nigdy nie skarżyła się na stosowanie wobec niej przemocy fizycznej przez oskarżonego, co świadczy o tym, że tej przemocy nie było, bowiem gdyby była, pokrzywdzona z całą pewnością nie przemilczałaby tego faktu, a powoływanie się obecnie na „próbę ratowania małżeństwa” jest kuriozalne, bowiem pokrzywdzona już wtedy mieszkała z innym mężczyzną,
- obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 7 kpk poprzez dowolną ocenę dowodu z dokumentacji medycznej dotyczącej pokrzywdzonej i wysnucie z tejże dokumentacji wniosku, że to oskarżony spowodował obrażenia u pokrzywdzonej, zaś okoliczności ich powstania zostały podane wyłącznie przez pokrzywdzoną i nie były przez nikogo weryfikowane, a ponadto, badania obrażeń z września i listopada, zostały przeprowadzone na kilka dni po rzekomej dacie ich powstania, przy czym rozbieżność czasowa nie została w jakikolwiek sposób wytłumaczona, 4.obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 5 § 2 kpk poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, podczas gdy w twierdzeniach pokrzywdzonej – stanowiących główny „dowód” winy pokrzywdzonego – występują liczne luki i niezgodności i są one sprzeczne z innymi dowodami w sprawie, w tym zwłaszcza z zeznaniami kurator odwiedzającej rodzinę. W oparciu o w/w zarzuty obrońca oskarżonego wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów i zasądzenie a rzecz oskarżonego kosztów obrony za obie instancje ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje : obie apelacje nie zasługują na uwzględnienie. Ponieważ wniosek o uzasadnienie wyroku złożył tylko obrońca oskarżonego zgodnie z treścią art. 457 § 2 kpk sąd odwoławczy ograniczył zakres uzasadnienia tylko do części wyroku, których wniosek obrońcy dotyczył. Obrońca oskarżonego w swojej apelacji przede wszystkim podnosi zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz przekroczenie zasadę swobodnej oceny dowodów, przyjmując, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. Powyższe zarzuty byłyby zasadne jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień sąd rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki , którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym przy czym dokonanych ustaleń dokonał zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów. Obrońca oskarżonego w apelacji sugeruje, że odniesione przez pokrzywdzoną D. B. obrażenia mogły zostać spowodowane przez inne osoby podczas libacji alkoholowych w których uczestniczyła pokrzywdzona, bądź w skutek działania jej ojca. Jednak z materiału dowodowego który ustalił sąd rejonowy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających tezy zawarte w apelacji obrońcy co do innych osób mających rzekomo spowodować u pokrzywdzonej obrażenia. Zeznania pokrzywdzonej odnośnie zdarzeń z dnia 27 marca 2012 r., 28 września 2012 r. i 3 listopada 2012 r. są konsekwentne i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w postaci obdukcji lekarskiej i zeznań świadków. Sąd I instancji wbrew temu co twierdzi obrońca oskarżonego w apelacji bardzo wnikliwie i krytycznie oceniał zeznania pokrzywdzonej dochodząc o wniosku, że po obu stronach miało miejsce negatywne zachowanie z uwag na istniejący konflikt rodzinny. Trwały awantury podczas których strony nawzajem się wyzywały co przyznała sama pokrzywdzona. Również sam oskarżony w swoich wyjaśnieniach odnośnie obrażeń jakie odniosła pokrzywdzona przyznawał, że w tych dniach dochodziło między nim a pokrzywdzoną do kłótni. W dniu 27 marca 2012 r. oskarżony próbował zatrzymać pokrzywdzoną do przyjazdu policji stąd doduszanie z jego strony . Wynika to również z zeznań świadka A. P. jak i ojca pokrzywdzonej którzy widzieli siniak wokół szyi pokrzywdzonej. W dniu 28 września oskarżony przyznał w swoich wyjaśnieniach, ze szarpał się z pokrzywdzoną a obrażenia które odniosła pokrzywdzona świadczą, że użył siły. Z kolei jeżeli chodzi o zdarzenie z dnia 3 listopada 2012 r. to pokrzywdzona składała zeznania na gorąco a jej zeznania potwierdza obdukcja lekarska oraz raport z interwencji funkcjonariuszy policji. Rozstrzygnięcia Sądu I instancji znajdują oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku całego postępowania ( art. 410 kpk ). W tych okolicznościach w ocenie Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości, iż zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona przypisanego mu czynu z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 91 § 1 kk . Wnikliwe i obszerne pisemne motywy zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że ocena materiału dowodowego, dokonana przez sąd I instancji w pełni uwzględnia reguły wyrażone w art. 4 kpk , art. 5 kpk oraz art. 7 kpk .. Podnieść również należy, że formułowanie w apelacji zarzutu obrazy art. 7 kpk i art. 5 § 2 kpk prowadzi do wewnętrznej sprzeczności, albowiem obraza zasady in dubio pro reo możliwa jest jedynie przy procedowaniu z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Zarzut obrazy art. 5 § 2 kpk dotyczy wtórnej do ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania sądu, a zatem nie może być podnoszony jednocześnie z zarzutem obrazy art. 7 kpk . Przepis art. 7 kpk stanowi, iż organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd I instancji nie dopuścił się jak sugeruje w swojej apelacji obrońca oskarżonej obrazy przepisów postępowania art. 7 kpk , ponieważ dokonana przez sąd rejonowy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów była bezstronna, rzetelna i kompleksowa. Wymierzone oskarżonemu kara grzywny w ilości 150 stawek dziennych po 15 zł. nie jest karą rażąco niewspółmiernie surową, jest ona adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości, jest to kara wolnościowa. Dolegliwość tej kary nie przekracza stopnia winy oskarżonego i prawidłowo realizuje cele zapobiegawcze w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej, dlatego i w tym zakresie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego i prokuratora nie podzielając przytoczone na jej poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania orzeczono na postawie art. 636 § 1 kpk . SSO Sławomir Klekocki