Sad powszechny, II Cz 787/13

Sygn. akt II Cz 787/13 POSTANOWIENIE K. , dnia 7 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O. Henryk Haak – spr. Sędziowie : S.S.O. Paweł Szwedowski S.S.O. Marian Raszewski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2013 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku (...) z siedzibą w S. z udziałem dłużnika M. C. o nadanie klauzuli wykonalności w przedmiocie zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Kępnie VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w O. z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt VI Co 545/13 postanawia: oddalić zażalenie Sygn. akt II Cz 787/13 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy w Kępnie VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w O. odmówił nadania klauzuli wykonalności europejskiemu nakazowi zapłaty wydanemu przez Sąd Rejonowy w Berlinie W. z dnia 17 grudnia 2012 r., w sprawie prowadzonej pod sygn. akt EU 3873-12-7. W uzasadnieniu, powołując się na brzmienie art. 1153 4 k.p.c. i art. 1153 5 k.p.c. , wskazano, iż europejski nakaz zapłaty wydany został przeciwko dłużnikowi M. C. , a wniosek o nadanie klauzuli wykonalności dotyczy dłużnika M. C. . W konsekwencji wniosek o nadanie klauzuli wykonalności dotyczy innego podmiotu niż dłużnik, przeciwko któremu wystawiono europejski nakaz zapłaty. Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł wierzyciel domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 26 rozporządzenia (WE) Nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty ( (...) ) wszelkie zagadnienia proceduralne podlegają prawu krajowemu. Republika Federalna Niemiec jako język akceptowalny dla celów wydania (...) w tym postępowaniu wskazała język niemiecki. Z tej przyczyny zdaniem skarżącego sąd niemiecki nie miał obowiązku zachować polskiej pisowni nazwiska dłużnika, tym bardziej, że w języku niemieckim nie istnieje litera (...) . Żaden przepis prawa nie nakłada na ten sąd również obowiązku transkrypcji (...) na język kraju pochodzenia pozwanego. Skarżący wskazał nadto, że skoro Sąd Rejonowy rozpoznając wniosek o nadanie klauzuli wykonalności dostrzegł braki tego wniosku winien wezwać wierzyciela do uzupełnienia braków formalnych w trybie art. 130 § 1 1 k.p.c. Sąd Okręgowy, zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zażalenia Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz.U.UE.L. 2006.399.1 z późn. zm.) umożliwia wierzycielom dochodzenie bezspornych roszczeń wynikających z prawa cywilnego lub handlowego w ramach jednolitego postępowania z zastosowaniem standardowych formularzy. Rozporządzenie to stosuje się we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Danii. Analizując zarzuty zażalenia nie sposób odmówić słuszności twierdzeniu, że językiem akceptowalnym dla celów wydania europejskiego nakazu zapłaty (zwanego dalej (...) ) w Republice Federalnej Niemiec jest język niemiecki. Skarżący wydaje się jednak nie zauważać, że ustalenie to dotyczy języka urzędowego, którym posługuje się wierzyciel i sąd rozpoznający wniosek o wydanie (...) . Zasada ta nie dotyczy jednak nazwisk podmiotów będących stronami tego postępowania. Wskazać należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 E. zum B. G. (ustawy wprowadzającej niemiecki kodeks cywilny , zwanej dalej ' (...) ') co do zasady nazwisko osoby podlega prawu państwa, którego ta osoba jest obywatelem. Mając na uwadze tą regulację oraz dotychczasowe orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości (np. w sprawie C-168/91 wyrok z dnia 30 marca 1993 r. Christom K. v. S. A. i L. C. - O. , (...) 1993, s. I- (...) ) nie sposób przyjąć, że Sąd Rejonowy w Berlinie wydając (...) mógł w dowolny sposób zmodyfikować nazwisko dłużnika, pomijając jego oryginalną pisownię (przy czym z akt niniejszej sprawy nie wynika, czy zmiany tej dokonał rzeczywiście Sąd Rejonowy czy też wnioskodawca domagał się wydania (...) przeciwko dłużnikowi o nazwisku (...) a nie (...) ). Ocena nazwiska winna być dokonywana z punktu widzenia porządku prawnego państwa pierwszej jego rejestracji. Nie ma zatem żadnych podstaw dla dowolnego pominięcia polskich znaków diaktrycznych, jeżeli skarżący w żaden sposób nie wykazali, że dłużnik mieszkał w Republice Federalnej Niemiec i w stosunkach prawnych posługiwał się tam nazwiskiem C. a nie C. . Tym samym wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, iż podmiot, przeciwko któremu wydany został (...) jest tą samą osobą, której dotyczy wniosek o nadanie klauzuli wykonalności. Odnosząc się do zarzutu nie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku wskazać należy, że uzupełnieniu podlegają takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu. W niniejszej sprawie wniosek o nadanie klauzuli wykonalności w istocie nie zawierał braków formalnych, gdyż zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego wskazano w nim dłużnika, przeciwko któremu nadana miała zostać klauzula wykonalności a zatem sprawie można było nadać bieg. Kwestia niespójności między nazwiskiem dłużnika wskazanym we wniosku o nadanie klauzuli wykonalności a nazwiskiem widniejącym w tytule egzekucyjnym pozostaje w zakresie kognicji sądu przy merytorycznym rozpoznaniu wniosku. Z tej przyczyny Sąd Rejonowy słusznie nie znalazł podstaw do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku w trybie art. 130 § 1 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Mając na uwadze powyższe argumenty Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. Sygn. akt II Cz 787/13