Sygn. akt I C 1861/16 UZASADNIENIE W pozwie strona powodowa Gmina L. – Zarząd (...) w L. wniosła o nakazanie pozwanemu K. W. , aby wraz ze wszystkimi osobami prawa jego reprezentującymi, opróżnił i wydał stronie powodowej lokal mieszkalny nr (...) położony w L. przy ul. (...) . Ponadto domagała się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu swojego żądania strona powodowa podała, iż lokal mieszkalny nr (...) położony w L. przy ulicy (...) zajmowany jest przez pozwanego bez tytułu prawnego. Najemcą przedmiotowego lokalu była J. S. , która zrzekła się najmu, wyprowadziła się, a przedmiotowy lokal udostępniła pozwanemu. Powód wezwał pozwanego do dobrowolnego wydania lokalu, jednakże bezskutecznie. Pozwany K. W. wniósł o oddalenie powództwa, ponieważ w mieszkaniu mieszka od 8 lat i nie ma dokąd wyprowadzić się. Podał, że J. S. była jego konkubiną oraz że zostawiła go razem z dziećmi i zrzekła sie najmu przedmiotowego mieszkania. Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Właścicielem lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w L. przy ul. (...) jest Gmina L. – Zarząd (...) w L. . (bezsporne). Głównym najemcą lokalu była J. S. , która pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. zrzekła się prawa do tego mieszkania. dowód: akta lokalowe, - zeznania pozwanego K. W. , k.
- Pozwany K. W. pozostawał z J. S. w związku konkubencim, z którego posiada dwoje dzieci w wieku 12 i 10 lat. Konkubina wyprowadziła się z mieszkania przy ul. (...) razem z dziećmi nie później niż w kwietniu 2015 r. W lokalu tym pozwany mieszka od 8 lat. Nie pozostaje w związku małżeńskim, nie jest zarejestrowany jako bezrobotny, ani nie korzysta z pomocy opieki społecznej. Pracuje wyłącznie na “czarno” z uwagi na zadłużenie z tytułu alimentów, które wynosi ok. 100 000 zł. Uzyskuje dochód w wysokości ok. 2 000 zł miesięcznie. Dobrowolnie na utrzymanie dzieci nie przekazuje żadnych środków pieniężnych, natomiast egzekucja alimentów z funduszu alimentacyjnego jest zawieszona z uwagi na dochody matki dzieci. dowód: - zeznania pozwanego, k.
- Sąd zważył, co następuje : Powództwo zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 222 §1 k.c. , właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. W sprawie bezsporne było, że Gmina L. jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w L. przy ul. (...) w L. . Nadto, poza sporem było także, że pozwanemu nie przysługuje tytuł prawny do zajmowanego lokalu. K. W. zajął przedmiotowy lokal na podstawie zgody głównego najemcy J. S. , z którą tworzył rodzinę na zasadzie związku konkubenckiego. Prawo pozwanego do zamieszkania w tym lokalu miało charakter pochodny w stosunku do prawa głównego najemcy i wygasło z momentem zrzeczenia się przez głównego najemcę prawa do tego lokalu. Zgodnie z art. 668 § 2 k.c. stosunek wynikający z zawartej przez najemcę umowy o bezpłatne używanie lub podnajem rozwiązuje się najpóźniej z chwilą zakończenia stosunku najmu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 222 § 1 k.c. , orzeczono jak w punkcie I wyroku. Rozstrzygniecie w punkcie II wyroku oparte jest na treści art. 14 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U.01.71.733 ze zm.), zgodnie z którym obowiązkiem sądu nakazującego opróżnienie lokalu jest zbadanie z urzędu czy pozwany spełnia ustawowo określone kryteria do otrzymania lokalu socjalnego (art. 14 ust. 4 ustawy). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne ujawnione w tym postępowaniu nie dają podstaw do przyjęcia, że pozwany spełniają kryteria do otrzymania lokalu socjalnego. W szczególności, Sąd miał na względzie, stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 15 listopada 2001 r. (III CZP 66/2001 ), gdzie wyraźnie zaakcentowano, iż z ochrony przewidzianej w art. 14 ustawy o ochronie praw lokatorów nie korzystają osoby, które nigdy nie dysponowały tytułem prawnym do zajmowanego lokalu, w tym osoby, które objęły go samowolnie. W tym wypadku argumenty dotyczące sytuacji materialnej i rodzinnej pozwanych nie mogą mieć decydującego znaczenia. Niezależnie jednak od tego pozwany K. W. ma stałe zatrudnienie i uzyskuje dochody w wysokości powyższej kryterium dochodowego, określonego w uchwale Rady Miasta L. z dnia 26 maja 2003 r. Wedle jej treści „oddanie w najem lokalu socjalnego może nastąpić na rzecz osób, których średni miesięczny dochód nie przekracza 100 % najniższej emerytury w gospodarstwach jednoosobowych obowiązującej w roku poprzedzającym złożenie wniosku” (według Komunikatu Prezesa ZUS z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent – jest to kwota 882,56 zł). Ponieważ dochody uzyskiwane przez pozwanego nie są niższe od najniższej emerytury należało uznać, że pozwany nie spełnia przesłanek do nabycia prawa do lokalu socjalnego z uwagi na niespełnienie kryterium dochodowego. Orzeczenie o kosztach, zawarte w punkcie III wyroku, znajduje uzasadnienie w treści art. 98 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zwróci przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony. Do kosztów tych w niniejszej sprawie należy opłata sądowa od pozwu w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa radcy prawnego w wysokości 480 zł.