S. II K 644/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy w Złotoryi II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Michał Misiak Protokolant: Anna Rogalska przy

§1kk I uznaje oskarżonego S.

Ż. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego występek z art.

§1

kk i za to na podstawie art.

§1

kk skazuje go na karę 100 (sto) stawek dziennych grzywny po 30 (trzydzieści) złotych każda stawka; II na podstawie art. 42§2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat, a na podstawie art. 63§4 kk na poczet tego zakazu zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 20 kwietnia 2016 r. do dnia uprawomocnienia się wyroku; III na podstawie art. 43a§2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; IV na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe i wymierza mu opłatę w kwocie 300 złotych. Sygn. akt II K 644/16 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 20 kwietnia 2016 r. w Z. (ulicami: K. , K. i 3-go M. ) około godziny 20.00 S. Ż. jechał samochodem marki B. o numerze rejestracyjnym (...) w stanie nietrzeźwości. W chwili badania miał następujące stężenie alkoholu w organizmie: I badanie o godz. 20.40 – 1,36 mg/l, II badanie o godz. 21.13 – 1,18 mg/l, III badanie o godzinie 21.35 – 2,85 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Dowód : wyjaśnienia oskarżonego S. Ż. – k. 15-16, 66, 99, zeznania świadka S. G. – k. 25-27, zeznania świadka Ł. S. – k. 30, zeznania świadka U. K. – k. 32-33, zeznania świadka K. T. – k. 37, protokół badania trzeźwości – k.

1. S. Ż. ma obecnie 49 lat, ma wykształcenie wyższe, z zawodu jest dentystą, utrzymuje się z prowadzenia gabinetu stomatologicznego i zarabia miesięcznie 5000 złotych, jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, nie był karany, cieszy się dobrą opinią zawodową i rodzinną, był w sprawie zatrzymany od dnia 20.04.2016 r. godz.20.15 do dnia 21.04.2016 r. godz. 15.
2. Zatrzymano mu prawo jazdy, odebrane fizycznie w dniu 20 kwietnia 2016 r. Dowód : wyjaśnienia oskarżonego – k.
3. zapytanie o karalność – k. 22, protokół zatrzymania – k. 10, postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy – k. 17, wydruk z (...) k. 41, pisma S. i M. Ż. – k. 42, 98, pismo K. B. – k. 60, pismo M. K. – k. 61, pismo M. G. – k. 62, pismo M. W. – k. 63, pismo A. H. – k.
4. S. Ż. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że spożył alkohol z uwagi na zawód miłosny. Sąd zważył, co następuje: Wina i sprawstwo oskarżonego nie budziły wątpliwości sądu. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jego wyjaśnienia zostały w pełni potwierdzone wymienionymi w poprzedniej części uzasadnienia dowodami, które sąd ujawnił w trybie art. 442§2 kpk . Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, że alkohol spożył wskutek problemów w życiu osobistym. Żadnych wątpliwości nie budziła także kwestia kwalifikacji prawnej zachowania oskarżonego, polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym, co spełnia znamiona ustawowe opisane w art.

§1kk .

Spór stron, oskarżenia i obrony, dotyczył kwestii reakcji karnej i rozstrzygnięcie tego zagadnienia było sednem procesu. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania. O możliwości zastosowania tej instytucji decydują bowiem dwie grupy przesłanek, wskazane w art. 66§1 kk . Pierwsza, związana z samą osobą sprawcy, jej dotychczasowym życiem, właściwościami i warunkami osobistymi oraz niekaralnością za przestępstwo umyślne. Te przesłanki warunkowego umorzenia postępowania oskarżony niewątpliwie spełnia, nie był nigdy karany, cieszy się dobrą opinią, wiódł do tej pory przykładny tryb życia. W ocenie sądu, oskarżony nie spełnia jednak drugiej grupy przesłanek warunkowego umorzenia postępowania, przesłanek, związanych w większym stopniu z samym czynem, w postaci stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. O ile samo spożywanie alkoholu w znacznej ilości (co musiało nastąpić, aby stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego osiągnęło taki poziom), spowodowane komplikacjami w życiu osobistym, można uznać za zrozumiałe, to takiej okoliczności nie można traktować jako usprawiedliwiającej prowadzenie pojazdu w takim stanie. Podstawowymi czynnikami, świadczącymi o stopniu winy i społecznej szkodliwości w tego typu przypadkach, są zdaniem sądu: poziom stężenia alkoholu w organizmie, rodzaj drogi na której do zdarzenia doszło oraz pora dnia. Poziom alkoholu w organizmie oskarżonego, poddający wręcz w wątpliwość zdolność oskarżonego do kontroli ruchu pojazdu, już sam w sobie wskazuje na bardzo wysoki poziom winy, wykluczający możliwość warunkowego umorzenia postępowania. Również jazda oskarżonego w ruchu miejskim w porze, gdy natężenie ruchu nie jest najwyższe, ale też nie minimalne, nie stanowi okoliczności wskazującej na niski stopień winy i społecznej szkodliwości czynu. Wymierzając oskarżonemu karę, sąd (mogąc wymierzyć karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2) stosownie do treści art. 53 kk , wziął pod uwagę przede wszystkim stopień winy i społecznej szkodliwości jego czynu, które uznał za sytuujące się na poziomie wysokim. Kwantyfikatory te sąd opisał powyżej w kontekście niemożliwości zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. Sąd uwzględnił potrzeby prewencji indywidualnej (nie mające kluczowego znaczenia dla niekaranego dotąd oskarżonego, w życiu którego popełnienie przestępstwa należy ocenić w kategorii incydentu) a także potrzeby prewencji generalnej, związane ze znaczną ilością tego typu występków, mimo surowej polityki karnej ustawodawcy w tym zakresie i licznych informacji medialnych o dużej liczbie zatrzymywanych nietrzeźwych kierowców. Sąd, decydując o rodzaju kary, z uwagi na wspomniane okoliczności dotyczące osoby oskarżonego, uznał za wystarczające wymierzenie kary najłagodniejszego rodzaju, a zatem kary grzywny. Mając na uwadze wskazane okoliczności, sąd uznał za sprawiedliwą karę 100 stawek dziennych grzywny, jako kary nieprzekraczającej stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, o czym na podstawie art.

§1

kk orzekł, jak w punkcie I części dyspozytywnej wyroku (wysokość stawki dziennej grzywny sąd dostosował do dobrej sytuacji materialnej oskarżonego). Sąd miał obowiązek orzec wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres co najmniej trzech lat. Także w tym przypadku, sąd nie kierował się jedynie wysokim stopniem winy i społecznej szkodliwości czynu, ale przy wymiarze środka karnego na okres trzech lat w dużym stopniu uwzględnił właściwości osobiste oskarżonego. Z tych względów, sąd na podstawie art. 42§2 kk orzekł, jak w punkcie II części dyspozytywnej wyroku, określając czas trwania środka karnego na trzy lata i na podstawie art. 63§4 kk zaliczając na poczet tego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy. Zgodnie z art. 43a§2 kk , w razie skazania sprawcy za przestępstwo z art.

§1

kk sąd orzeka świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej pięciu tysięcy złotych. Z uwagi na okoliczności dotyczące osoby oskarżonego, sąd orzekł to świadczenie w najniższej możliwej wysokości, tj. pięciu tysięcy złotych, orzekając, jak w punkcie III wyroku. Mając na uwadze dobrą i stabilną sytuację materialną oskarżonego, uznał, iż brak jest podstaw do odstąpienia od obciążania oskarżonego kosztami sądowymi i stąd, na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych , zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie 300 złotych, orzekając, jak w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku.