Sad powszechny, VI Ka 1002/16

Sygn. akt VI Ka 1002/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Maciej Schulz (spr.) Sędziowie: SO Ludmiła Tułaczko SO Aleksandra Mazurek protokolant: protokolant sądowy Monika Oleksy przy udziale prokuratora Marka Traczyka po rozpoznaniu dnia 26 stycznia 2017 r. w Warszawie sprawy A. W. syna J. i H. ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 270 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt VIII K 35/15 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie do ponownego rozpoznania. SSO Ludmiła Tułaczko SSO Maciej Schulz SSO Aleksandra Mazurek VI Ka 1002/16 UZASADNIENIE A. W. został oskarżony o to, że w bliżej nieustalonym czasie 9 lub 10 stycznia 2012 w W. na terenie bazaru (...) , udzielił pomocy S. R. w sfałszowaniu dokumentów w celu użycia ich za autentyczne oraz w ich przedłożeniu w banku w celu uzyskania kredytu w ten sposób, że przyjął od niej pięć formularzy zaświadczeń o zatrudnieniu i osiąganych dochodach, a następnie w zamian za 500 zł dostarczył w/wymienione formularze z naniesionymi pieczęciami o treści (...) Sp. z o.o. , (...) W. ul. (...) , NIP (...) , REGON (...) ” oraz „Prezes Zarządu M. O. ”, a niniejsze zaświadczenie miało istotne znaczenie dla osiągnięcia przez w/wym. wsparcia finansowego z (...) Bank S.A ,. tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 roku, VIII K 290/12 oskarżonego A. W. w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym dniu nie później jednak niż 10 stycznia 2012 roku w W. na terenie bazaru (...) , udzielił pomocy S. R. w podrobieniu dokumentów w celu użycia ich za autentyczne w ten sposób, że przyjął od niej pięć formularzy zaświadczeń o zatrudnieniu i osiąganych dochodach, a następnie w zamian za 500 zł dostarczył w/wymienione formularze z naniesionymi pieczęciami o treści (...) Sp. z o.o. (...) W. ul. (...) NIP (...) , REGON (...) ” oraz „Prezes Zarządu M. O. ”, który to czyn zakwalifikował z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. i na podstawie tych przepisów skazał go, na podstawie art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 19 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawiesił na okres 2 lat tytułem próby oraz orzekł wobec oskarżonego grzywnę określając liczbę stawek dziennych na 100 w wysokości jednej stawki na kwotę 30 zł. Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 roku, VI Ka 797/14 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na konieczność ponownego przesłuchania świadków S. R. , J. O. oraz M. W. pod kątem sprzeczności w zeznaniach świadków, a także na okoliczność informacji zawartych w notatkach urzędowych znajdujących się w aktach sprawy. W zaleceniach podkreślono, iż w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, w tym te przemawiające na korzyść oskarżonego Sąd Rejonowy ponownie analizując sprawę winien podjąć decyzję czy materiał dowodowy jest wystarczający dla stwierdzenia winy i skazania A. W. . Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawywydał w sprawie VIII K 35/15 w dniu 26 kwietnia 2016 roku wyrok, którym uniewinnił oskarżonego A. W. od zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu. Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator. Wyrok ten zaskarżył w całości na niekorzyść oskarżonego A. W. i podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawię orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a wyrażający się w całkowitym daniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego A. W. , przy jednoczesnym bezzasadnym uznaniu, że zgromadzony w sprawie materiał dowody nie daje podstaw do uznania oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu oraz błędnym uznaniu, że świadek S. R. kiedykolwiek relacjonowała, iż nie jest w stanie rozpoznać oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego, podczas gdy całokształt dowodów przeprowadzonych w sprawie, a w szczególności prawidłowa ocena zeznań S. R. w kontekście całokształtu okoliczności zdarzenia, a także zasad logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżony A. W. dopuścił się zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. oraz zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, tj. przepisu art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. mającą istotny wpływ na treść wyroku, polegającą na przekroczeniu przez Sąd meriti granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny w sposób dowolny, poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie przy wyrokowaniu i sporządzaniu uzasadnienia wyroku dowodu, który przemawiał na niekorzyść oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego orzeczenia w postaci uniewinnienia oskarżonego. W konkluzji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja Prokuratora zasługuje na uwzględnienie. Rację ma skarżący, że Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie rozważył w sposób wystarczający wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Dotyczy to zwłaszcza wyjaśnień współoskarżonej w sprawie VIII K 290/12 S. R. . Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie w uzasadnieniu wyroku VI Ka 797/14 zalecił m.in. ponowne przesłuchania świadków S. R. , J. O. oraz M. W. pod kątem sprzeczności w zeznaniach świadków, a także na okoliczność informacji zawartych w notatkach urzędowych znajdujących się w aktach sprawy. Sąd Rejonowy, rozpoznając po uchyleniu pierwszego wyroku przedmiotową sprawę odebrał wyjaśnienia od oskarżonego oraz przesłuchał świadków O. i W. , a także świadka R. W. . Natomiast pomimo podjęcia szeregu czynności Sądowi temu nie udało się doręczyć skutecznie wezwania na rozprawę dla S. R. i protokoły z jej dotychczas składanych wyjaśnień zostały ujawnione w trybie art. 391 § 1 k.p.k i 394 § 1 k.p.k. (k.619). W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd I instancji nie wykonał w pełni zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego VI Ka 797/14 w Warszawie. Sąd Rejonowy z przyczyn od siebie niezależnych nie mógł, jak już wspomniano, przesłuchać na rozprawie S. R. tym nie mniej, Sąd ten powinien dokonać wszechstronnej analizy dowodów w oparciu o materiał dowodowy, który udało mu się zgromadzić. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy zbyt dużą wagę przywiązał tym razem do wyjaśnień oskarżonego W. , pominął natomiast fakt, że S. R. trzykrotnie wskazywała A. W. jako osobę, od której odpłatnie otrzymała wypełnione formularze. Po raz pierwszy miało to miejsce na bazarze i było bezpośrednią przyczyną zatrzymania A. W. przez funkcjonariuszy Policji. Drugi raz podczas czynności konfrontacji i trzeci raz na rozprawie przed Sądem Rejonowym rozpoznającym po raz pierwszy przedmiotową sprawę. W ocenie Sądu Odwoławczego jednocześnie Sąd ten w miarę możliwości w oparciu o zeznania świadka O. wyjaśnił sprzeczności pomiędzy dotychczasowymi zeznaniami tego świadka, treścią notatki urzędowej. Świadek J. O. przesłuchiwany na okoliczność rozbieżności pomiędzy treścią notatki urzędowej, a treścią jego zeznań stwierdził, że niewykluczone, że w trakcie zbierania materiałów do notatki S. R. stwierdziła, że nie jest w stanie rozpoznać mężczyzn, od których nabyła wypełnione formularze, a później w toku dalszej rozmowy stwierdziła, że jest w stanie ich rozpoznać. Logicznym wydaje się wyjaśnienie świadka O. , że gdyby zatrzymana S. R. nie była w stanie rozpoznać któregoś z mężczyzn to nie jechaliby na bazar R. żeby go zidentyfikować (k. 575). Podkreślić także należy, że świadek M. W. przesłuchiwany na rozprawie w dniu 30 listopada 2015 roku ponownie potwierdził, że obecny na sali rozpraw oskarżony W. jest tą osobą, którą S. R. wskazała na B. (k.505). Z zeznań jego, podobnie, jak i z zeznań świadka J. O. wynika także, że A. W. został zatrzymany gdyż wskazała go S. R. . Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że przesłuchując funkcjonariuszy policji zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy wyjaśnił wskazane przez Sąd Odwoławczy sprzeczności, w takim stopniu, w jakim było to możliwe z uwagi na upływ czasu. Natomiast, jak już wspomniano Sąd I Instancji nie dokonał kompleksowej oceny wszystkich dowodów w sprawie skupiając się przede wszystkim na wyjaśnieniach oskarżonego oraz rozbieżnościach pomiędzy zeznaniami funkcjonariuszy policji, a także na rozbieżnościach pomiędzy treścią tych zeznań, a treścią notatki urzędowej. Przy czym jak słusznie zauważył autor apelacji Sąd ten nie uwzględnił w sposób wystarczający okoliczności, że S. R. przez cały czas trwania postępowania konsekwentnie wskazywała A. W. , jako osobę, która dostarczyła jej wypełnione formularze. W konsekwencji ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti jest dowolna, a nie swobodna. Z uwagi na treść art. 454 § 1 k.p.k. Sąd Odwoławczy nie podzielając oceny materiału dowodowego, dokonanej przez Sąd I instancji nie mógł wydać wyroku o charakterze reformatoryjnym i dlatego też uchylił zaskarżony wyrok do ponownego rozpoznania. Sąd Odwoławczy pozostawił, zatem zgodnie z przepisami postępowania karnego kwestię winy oskarżonego do oceny Sądu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy przeprowadzi w całości przewód sądowy i podejmie próbę ponownego bezpośredniego przesłuchania przed sądem S. R. w kierunku wskazanym w uzasadnieniu wyroku w sprawie VI Ka 797/14. W celu ustalenia aktualnego miejsca pobytu S. R. konieczne jest podjęcie czynności jeszcze przed wyznaczeniem pierwszej rozprawy, w oparciu o wszystkie dostępne źródła informacji takie jak: informacja NOE-SAD, informacja PESEL, informacja z KRK (w celu ustalenia czy w/w nie jest poszukiwana listem gończym), wywiady policyjne z dotychczasowych miejsc zamieszkania i pobytu, informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i NFOZ oraz z Urzędów Skarbowych. W przypadku ponownego braku możliwości ustalenia aktualnego miejsca pobytu S. R. i nie doręczenia jej na znane Sądowi adresy wezwania na rozprawę Sąd I instancji odczyta zeznania (wyjaśnienia) S. R. w trybie art. 391 § 1 i § 2 k.p.k. Po prawidłowym zgromadzeniu materiału dowodowego Sąd Rejonowy dokonana jego oceny zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami w tym zwłaszcza zgodnie z art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k. , a następnie rozstrzygnie o ewentualnej winie A. W. w zakresie zarzucanego mu czynu, zmodyfikowanego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 roku w sprawie VIII K 290/12 i zakwalifikowanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w wyroku. SSO Ludmiła Tułaczko SSO Maciej Schulz SSO Aleksandra Mazurek