Sad powszechny, XX GC 1004/12

Sygn. akt XX GC 1004/12 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: SSO Maciej Kruszyński po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. w W. , przeciwko FS F. (...) w N. (Cypr) o ochronę praw autorskich i pokrewnych w postępowaniu grupowym w przedmiocie wniosku powoda o udzielenie zabezpieczenia postanawia : oddalić wniosek SSO Maciej Kruszyński UZASADNIENIE Pozwem z dnia 16 listopada 2012 r. (...) Sp. z o.o. w W. , działając jako reprezentant grupy złożonej z 15 wydawnictw wniósł o rozpoznanie w postępowaniu grupowym sprawy przeciwko FS F. (...) w N. (Cypr), administratorowi serwisu internetowego (...) o zaniechanie naruszania majątkowych praw autorskich członków grupy. Powód, jako podstawę prawną dochodzonych roszczeń wskazał art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych samodzielnie oraz w związku z art. 422 k.c. , a także art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz zażądał: 1) zakazania pozwanej stosowania w ramach serwisu systemu wymiany plików zdefiniowanego w pkt 1 petitum pozwu; 2) nakazania pozwanej, aby w przypadku uzyskania przez niego wiedzy lub wiarygodnej wiadomości, że określony utwór jest bezprawnie rozpowszechniany z pośrednictwem serwisu, uniemożliwił dostęp do wszystkich znajdujących się na tym serwisie plików, których nazwa zawiera tytuł tego utworu, wszystkim z wyjątkiem użytkownika, który jako pierwszy umieścił dany plik w serwisie; 3) nakazania pozwanej, aby w przypadku uzyskania przez niego wiedzy lub wiarygodnej wiadomości, że określony plik zawiera bezprawnie rozpowszechniany za pośrednictwem serwisu utwór uniemożliwił dostęp do wszystkich identycznych plików, w tym kopii tego pliku, nawet jeżeli nazwa kopii nie jest tożsama z nazwą tego pliku, wszystkim z wyjątkiem użytkownika, który jako pierwszy umieścił dany plik w serwisie. Postanowieniem z 24 lipca 2013 roku Sąd Okręgowy w Warszawie dopuścił rozpoznanie sprawy w postępowaniu grupowym. Zażalenie na to postanowienie to ostatecznie oddalone zostało postanowieniem z 21 marca 2016 roku przez Sąd Apelacyjny w Warszawie. Pismem z 10 listopada 2016 roku powód wniósł o zabezpieczenie roszczeń określonych w punktach 1 – 3 pozwu poprzez nakazanie dostawcom Internetu: (...) sp. z o.o. w W. , (...) S.A w P. , (...) S.A. w G. , (...) S.A. w W. , (...) S.A. w W. , (...) S.A. w W. , (...) sp. z o.o. w W. (...) sp. z o.o. w W. , P4 sp. z o.o. w W. , (...) sp. z o.o. w Ł. zablokowania na czas trwania przedmiotowego procesu użytkownikom Internetu dostępu do strony internetowej identyfikowanej domeną (...) . Uzasadniając wniosek powód wskazał, że serwis pozwanego jest jednym z największych na świecie „pirackich” serwisów internetowych, to jest serwisów w których naruszane są prawa autorskie. Załączył do wniosku materiały, z których wynika że w serwisie pozwanego naruszane są również prawa autorskie należące do członków powodowej grupy. Powód wskazał, że zgodnie z art. 755 § 1 k.p.c. sąd może udzielić zabezpieczenia w sposób, jaki uzna za stosowny do okoliczności. Żądany zaś przez powoda sposób zabezpieczenia mieści się w granicach środków ochrony praw własności intelektualnej określonego w art. 8 ust. 3 dyrektywy 2000/31 parlamentu Europejskiego i rady z 8 czerwca 2000 w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego. Wskazany sposób zabezpieczenia jest w ocenie powoda jedynym skutecznym sposobem zabezpieczenia jego roszczeń. Uzasadniając interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia powód wskazał, że w związku z narastającymi naruszeniami oraz próbami zmiany regulaminu, brak udzielenia zabezpieczenia we wnioskowanej postaci uniemożliwi osiągnięcie celu postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. W każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia jeżeli uprawdopodobni się roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, tj. jeżeli brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. W art. 730 1 § 2 k.p.c. określone zostały podstawy zabezpieczenia roszczeń. Obok uprawdopodobnienia roszczenia taką podstawą jest istnienie interesu prawnego w uzyskaniu zabezpieczenia. Interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje nie tylko wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia, ale także gdy brak ten uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Cel postępowania nie będzie zaś mógł być osiągnięty, jeżeli orzeczenie – ze względu na zmiany stanu faktycznego lub prawnego zaistniałe w czasie trwania postępowania w sprawie – nie wywrze właściwych dla siebie skutków. Celem zabezpieczenia jest także zapewnienie skuteczności merytorycznego orzeczenia w sprawie, co oznacza, iż zabezpieczenie może być dokonane w sprawach, w których zapadają orzeczenia nie nadające się do egzekucyjnego wykonania w tym w sprawach o ustalenie oraz o ukształtowanie prawa lub stosunku prawnego. ( A. Jakubecki w: Kodeks postępowania cywilnego. Praktyczny komentarz, pod red. A. Jakubeckiego, Zakamycze 2005, s. 1051 ). Kwestię zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych reguluje art. 755 k.p.c. . Zawiera on przykładowy katalog sposobów przewidzianych dla zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych. Ponadto należy podkreślić, że sąd, rozpoznając wniosek, porusza się w ramach zakresu zakreślonego przez wnioskodawcę, z uwzględnieniem treści roszczenia wynikającego z pozwu. Przede wszystkim, w ocenie Sądu Okręgowego, nie dokonując na tym etapie oceny wniosku powoda z punktu widzenia prawdopodobieństwa roszczenia, jak również z punktu widzenia interesu prawnego zwrócić należy uwagę, iż zaproponowany sposób zabezpieczenia uznać należy za niedopuszczalny. Powód uzasadniając wniosek wskazał, że zabezpieczenie jego roszczeń poprzez nakazanie wymienionym dostawcom Internetu mieści się w granicach środków ochrony praw własności intelektualnej określonych w art. 8 ust. 3 dyrektywy nr 2000/31 Parlamentu Europejskiego i Rady z 8 czerwca 2000, w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego. Na marginesie dyrektywa ta chyba omyłkowo została powołana przez powoda, gdyż art. 8 ust. 3 na który powołuje się powód zawarty jest w dyrektywie 2001/29 parlamentu Europejskiego i rady z 22 maja 2001 roku w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich pokrewnych społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L167, s. 10) oraz pewnych praw podstawowych ustanowionych przez prawo Unii. Powód podniósł również, iż o możliwości nałożenia przez sąd na dostawców Internetu określonych obowiązków wypowiedział się pozytywnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z 27 marca 2014 roku w sprawie C-314/12. Mając jednak na względzie treść powołanych przepisów k.p.c. , jak również interpretację zawartą w powołanym wyżej orzeczeniu TSUE Sąd Okręgowy zwraca uwagę, iż nałożenie na dostawców Internetu zakazu w sposób, w jaki domaga się tego powód w niniejszym postępowaniu przede wszystkim stanowić będzie naruszenie regulującego kwestię zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych art. 755 § 1 pkt. 1 k.p.c. . Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd może unormować prawa i obowiązki stron lub uczestników postępowania na czas trwania postępowania. Dostawcy Internetu wymienieni przez powoda w treści wniosku o zabezpieczenie nie są stronami niniejszego postępowania. Zatem nałożenie na nich obowiązków w postaci zakazu zapewnienia dostępu do strony internetowej pozwanego uznać należy za niedopuszczalne. Taki wniosek płynie również z analizy uzasadnienia wyroku w sprawie C-314/12. Trybunału stwierdza bowiem, że adresat takiego nakazu - obowiązku nałożonego na podstawie przepisów o zabezpieczeniu roszczenia - musi mieć możliwość wykazania przed sądem, że podejmowane przez niego środki są adekwatne do w celu uniknięcia rezultatu w postaci naruszenia praw autorskich. W związku zaś z tym, że wskazanie treści wniosku dostawcy Internetu nie są stronami tego postępowania, nie mają oni możliwości ewentualnego odwołania się od decyzji sądu (por.: post. SA w Krakowie z 14 lutego 2013 roku, I ACz 66/13, post SA w Warszawie z 17 maja 2013 r., VI ACz 922/13) Zatem, z uwagi na niedopuszczalność nałożenia w drodze zabezpieczenia na osobę trzecią nakazów i zakazów określonego postępowania, wniosek podlegał oddaleniu - na podstawie powołanych wyżej przepisów. SSO Maciej Kruszyński (...) SSO Maciej Kruszyński