W spornym okresie wnioskodawczyni nie podjęła pracy zarobkowej, nie pobierała też żadnego zasiłku. Po długich poszukiwaniach znalazła w zasobach archiwalnych zlikwidowanej spółki dokument z dnia 15 lutego 2000 r., zatytułowany „rozwiązanie umowy o pracę z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia”, potwierdzający zastosowanie skróconego okresu wypowiedzenia wynoszącego miesiąc, upływającego w dniu 31 marca 2000 r. Dokument ten został złożony w organie rentowym w listopadzie 2014 r. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie z dnia 15 stycznia 2015 r. domagał się oddalenia odwołania. Sąd Okręgowy w Łodzi przyjmując powyższe odwołanie, potraktował je jako wniesione od decyzji wydanych w dwóch sprawach, tj. w sprawie o wysokość kapitału początkowego oraz w sprawie o wysokość emerytury. W konsekwencji powyższego, zarejestrował dwie sprawy, którym nadano sygnatury: VIII U 138/15 ( dot. wysokości emerytury ) oraz VIII U 139/15 (dot. kapitału początkowego). Postanowieniem z dnia 19 października 2015 r. Sąd Okręgowy połączył powyższe sprawy do łącznego rozpoznania, zakreślając numer sprawy VIII U 139/15 w repertorium U . Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Łodzi, VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżone decyzje i zaliczył M. W.
zdanie drugie Kodeksu pracy , należało zaliczyć odwołującej się do stażu sporny okres. Kierując się powyższym, Sąd Okręgowy orzekł reformatoryjnie na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. Apelację od tego wyroku wywiódł Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. . Organ rentowy sformułował zarzuty: - naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - poprzez zaliczenie do stażu okresu od 1 kwietnia 2000 r. do 31 maja 2000 r., gdy nie zostały udokumentowane przesłanki wymagane do zaliczenia tego okresu do stażu; - naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 k.p.c. – poprzez ustalenie stanu faktycznego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wskazując na powyższe zarzuty, organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu strona apelująca podniosła, że pomimo powołania w zaskarżonej decyzji, a następnie także i w wyroku Sądu pierwszej instancji błędnej podstawy prawnej, tj. art. 173 i art. 25 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, przedmiotowa decyzja dotyczy w istocie tylko emerytury obliczonej na tzw. „ starych zasadach ”, emerytury o symbolu (...) ( symbol wskazany prawidłowo w decyzji ). Sąd Okręgowy nieprawidłowo zarejestrował sprawę podwójnie, tj. jako dwie sprawy – o wysokość emerytury oraz o wysokość kapitału początkowego, które następnie połączył do wspólnego rozpoznania, używając w treści wyroku sformułowania „ zaskarżone decyzje ”, chociaż decyzja była jedna. Wnioskodawczyni ma również ustalone od dnia 1 czerwca 2011 r. prawo do emerytury o symbolu (...) , obliczonej w całości na „ nowych zasadach ”, która pozostaje zawieszona, jako świadczenie mniej korzystne. Sąd pierwszej instancji oparł się na art. 7 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, zgodnie z którym okresem nieskładkowym jest okres niewykonywania pracy po ustaniu zatrudnienia, jeżeli za ten okres, na podstawie przepisów Kodeksu pracy , zostało wypłacone odszkodowanie. Przepis ten nie powinien mieć zastosowania wobec odwołującej się, która zarówno w trakcie postępowania przed organem rentowym, jak i w toku postępowania odwoławczego od decyzji, nie przedłożyła żadnego dokumentu, z którego wynikałby fakt wypłaty odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia. Do wniosku z dnia 19 listopada 2014 r. załączyła jedynie uzyskany z archiwum dokument o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia na podstawie ustawy z 28 grudnia 1989 r. o szczegółowych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. z 1990 r., nr 4, poz. 19 ze zm. ). Sama wnioskodawczyni nie podnosi w odwołaniu, że odszkodowanie zostało jej wypłacone, nie została również przesłuchana na tę okoliczność przez Sąd orzekający ( nie stawiła się na rozprawę odwoławczą ). Skarżąca wskazuje jedynie na to, że został zastosowany wobec niej skrócony okres wypowiedzenia umowy o pracę, co nie jest równoznaczne z wypłatą odszkodowania. Zgodnie z art. 116 powołanej ustawy, do wniosku w sprawie przyznania świadczeń powinny być dołączone dowody uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokości. Zgodnie zaś z treścią § 23 rozporządzenia (...) z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno – rentowe ( Dz.U. nr 237, poz. 1412 ), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, środkiem dowodowym stwierdzającym okresy nieskładkowe jest zaświadczenie płatnika składek lub inny dokument właściwego organu. Ubezpieczona nie przedłożyła żadnego dokumentu, z którego wynikałby fakt wypłaty odszkodowania za skrócony okres wypowiedzenia, nie złożyła też żadnych wniosków dowodowych w postępowaniu sądowym, chociaż ciężar dowodu obciążał skarżącą. W piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2016 r. M. W.
Kodeksu pracy , zgodnie z którym, jeżeli wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony następuje z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników, pracodawca może, w celu wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę, skrócić okres trzymiesięcznego wypowiedzenia, najwyżej jednak do 1 miesiąca. W takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia. W myśl zaś art.
Kodeksu pracy , okres, za który przysługuje odszkodowanie, wlicza się pracownikowi pozostającemu w tym okresie bez pracy do okresu zatrudnienia. Zgodnie z komentarzem do powołanego artykułu ( L. – art.
KP Ś. 2016, wyd. 5), podane w komentowanym przepisie przyczyny (ogłoszenie upadłości, likwidacji pracodawcy albo zmniejszenia zatrudnienia z innych przyczyn niedotyczących pracowników) zwalniają pracodawcę z obowiązku zatrudniania pracownika. Nie zwalniają go jednak z obowiązku wypłacenia należności majątkowej (odszkodowania) za okres równy dwóm trzecim wypowiedzenia. Odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia w sytuacji opisanej w art.
KP przysługuje z mocy prawa, wobec czego jego przyznanie nie może być uzależnione od decyzji pracodawcy (wyr. SN z 12.12.2013 r., I PK 135/13, OSNP 2015, Nr 2, poz. 21, teza druga). W tej sytuacji należało zaliczyć skarżącej do stażu pracy skrócony okres wypowiedzenia umowy o pracę już w oparciu o ten przepis. Stanowisko to jest zgodne z judykaturą, w tym uchwałą 7 s. SN z 23 kwietnia 1990 r., III PZP 3/90 (Legalis nr 26950), w myśl której, okres, o jaki skrócono wypowiedzenie umowy o pracę ( art.
KP ), za który pracownikowi przysługuje odszkodowanie, wlicza się do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy zobowiązanym do wypłaty odszkodowania, jeżeli w tym okresie pracownik pozostawał bez pracy ( art.
KP stanowi o okresie, za który należy się odszkodowanie, nie zaś o okresie, za który wypłacono odszkodowanie. W tej sytuacji nie można czynić Sądowi orzekającemu zarzutu, że nie prowadził postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy odszkodowanie zostało wypłacone. Nie jest więc trafny zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. Reasumując, Sąd Apelacyjny nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia apelacji, która z mocy art. 385 k.p.c. podlegała oddaleniu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.