Sad powszechny, IX W 3423/16

(1). Jechał sam. Obwiniona po minięciu przejścia dla pieszych i dojechaniu do placu przy u. p. zwolniła szukając wolnego miejsca parkingowego, następnie zatrzymała się. Jadący za nią A. D.

(1)zatrzymał swój pojazd za przejściem dla pieszych , w odległości około 2-3m za A. (...) . Obwiniona włączyła bieg wsteczny i wykonała manewr cofania. Podczas cofania uderzyła w stojący za nią samochód O. (...) . Manewry wykonywane przez obwinioną obserwował pracownik u. p. S. Ż.

(1). Stał on przy samochodzie zaparkowanym na placu przy jezdni ul (...) przodem w kierunku z jakiego nadjeżdżała obwiniona i pokrzywdzony. Obserwował zbliżające się pojazdy czekając na możliwość otworzenia drzwi od strony pasażera celem umieszczenia przesyłek (...) w pojeździe. Po zderzeniu S. Ż. umieścił przesyłki i paczki w samochodzie następnie odjechał celem ich rozwiezienia. Po zderzeniu obwiniona i pokrzywdzony przestawili pojazdy by nie utrudniać ruchu na ulicy (...) . Wysiedli z pojazdów , obejrzeli uszkodzenia. Obwiniona prosiła o niewzywanie policji, przyznawała się do wykonywania manewru cofania. Na jej prośbę na miejsce zdarzenia przyszedł jej mąż R. S. . Po jego przybyciu została wezwana policja z uwagi na zakwestionowanie odpowiedzialności za spowodowanie zderzenia przez obwinioną. Przybyli funkcjonariusze policji – P. B. i T. K.

(1)dokonali oględzin pojazdów uczestniczących w kolizji, rozpytali uczestników, wykonali zdjęcia pojazdów. W O. (...) o nr rej. (...) ujawnili uszkodzenia w postaci zarysowania przedniego zderzaka z lewej strony i zerwania z zaczepów z lewej strony , pogięcia tablicy rejestracyjnej i pęknięcia jej obudowy plastykowej, wygięcia pokrywy silnika . W A. (...) o nr rej (...) ujawnili uszkodzenia i zarysowania tylnego zderzaka po prawej stronie od środka. Po powrocie do domu pokrzywdzony zadzwonił do M. D.

(1), pracownika U. P. w B. , z prośbą by ustaliła czy pracownicy (...) widzieli uderzenie A. w jego samochód. M. D.

(1)ustaliła, iż świadkiem zdarzenia był jeden z (...) W dniu zdarzenia miały miejsce opady deszczu. Urząd (...) przy ul (...) znajduje się po prawej stronie patrząc z kierunku poruszania się obwinionej . Przed wjazdem na plac przy urzędzie znajduje się oznakowane przejście dla pieszych . Na placu znajdują się miejsca parkingowe. Ulica o lekkim nachyleniu. (d. notatka k 1, karta zdarzenia k 2,19, wydruk z (...) k 20, szkic k 42, protokoły oględzin k 3-4, zdjęcia k 5-7, zeznania A. D. k 9, 44-44v, S. Ż. k 12, 44, M. D. k 44v-45, T. K. k 56-56v, , wyjaśniania obwinionej k 43-43v, opinia biegłego k 58-71,89-90, zdjęcia k 76-87) Obwiniona nie przyznała siędo popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła, iż w dniu zdarzenia jechała samochodem sama . Poruszała się ul (...) w B. w kierunku Placu (...) , gdzie zamierzała zaparkować pojazd. Jechała z prędkością 30-40km/h. Zauważyła wolne miejsce na parkingu po prawej stronie . Zwolniła do 15-20km/h, włączyła prawy kierunkowskaz i chciała skręcić, poczuła wówczas uderzenie w tył pojazdu. Oświadczyła, iż w tym momencie jej pojazd znajdował się w ruchu i nie zdążyła jeszcze skręcić na parking. Miało to miejsce 2-3m za przejściem dla pieszych. Wysiadła z samochodu , zauważyła zarysowania na swoim tylnym zderzaku. W drugim pojeździe znajdującym się za nią, tablica rejestracyjna była z jednej strony zerwana z mocowań, miał on zarysowania na zderzaku. Kierowca tego pojazdu zarzucał jej, że cofnęła. Zawiadomiła o zderzeniu męża, który przyszedł na miejsce zdarzenia. Następnie wezwali policję. Przed jej przyjazdem przestawili samochody bo blokowały ruch. Wyjaśniła, iż w czasie zdarzenia padał deszcz i nie było w pobliżu nikogo kto widział zderzenie. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionej, uznając je za przejaw przyjętej przez nią linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane wykroczenie. Twierdzenia obwinionej pozostają w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego oraz świadka S. Ż.

(1), a także umiejscowieniem i rozmiarem ujawnionych uszkodzeń pojazdów, z opinią biegłego z zakresu ruchu drogowego. Pokrzywdzony A. D.

(1)zeznał, iż jechał ul (...) w B. za pojazdem obwinionej. Pojazd ten zatrzymał się. Widząc to stanął około 1,5-3m za nim. Nie wiedział jakie manewry zamierza podjąć obwiniona, nie pamięta czy miała włączony kierunkowskaz. Stojąc za jej pojazdem „zobaczył lampy wsteczne” , a następnie obwiniona uderzyła w jego pojazd. Uderzenie określił jako silne. Oświadczył, iż obwiniona cofnęła, manewr ten zaskoczył go, nie spodziewał się go i nie zdążył zareagować, nie użył klaksonu. Po zderzeniu przestawili pojazd by nie blokować ruchu. W pobliżu miejsca zderzenia było dużo ludzi. Zeznał, iż w jego odczuciu po zderzeniu obwiniona przyznawała się do winy i potwierdzała, iż cofnęła. Policja została wezwana dopiero po przybyciu na miejsce zdarzenia męża obwinionej, wówczas zostało wszystko przekręcone i zarzucono mu , że to on wjechał. Wcześniej obwiniona nie chciała wzywać policji. Pokrzywdzony zeznał, iż zderzenie miało miejsce około 5m za przejściem dla pieszych . Samochody (...) ładowały wówczas przesyłki i był utrudniony wjazd na plac (...) . W chwili, gdy obwiniona zaczęła cofać, stał około 2m za nią. Widział w jej pojeździe włączone światła cofania . Po powrocie do domu postanowił poszukać świadków zdarzenia. Skontaktował się z bratową- M. D.

(1)pracującą w urzędzie (...) w B. , prosząc ją o ustalenie czy któryś z pracowników (...) nie widział zdarzenia. Od niej uzyskał informację, iż jeden z (...) był świadkiem zdarzenia. Mężczyzna ten złożył w tej sprawie zeznania na policji. Oświadczył, iż świadka S. Ż. wcześniej nie znał. Zeznania pokrzywdzonego znajdują potwierdzenie w relacji M. D.

(1)i S. Ż.

(1). M. D.

(1)zeznała, iż nie widziała samego zderzenia, dowiedziała się o nim od pokrzywdzonego. Na jego prośbę pytała (...) czy któryś był świadkiem zderzenia, które miało miejsce przy urzędzie (...) . S. Ż.

(1)zgłosił jej ,że widział to zdarzenie. Świadek zaprzeczyła by była przełożoną w/w. Z zeznań S. Ż.

(1)wynika, iż widział przedmiotowe zdarzenie. Stał wówczas przy placu (...) i ładował przesyłki do pojazdu zaparkowanego przy jezdni, na parkingu przy placu (...) . Jego samochód stał przodem w kierunku z którego nadjeżdżała obwiniona i pokrzywdzony. Chciał otworzyć drzwi do samochodu od strony ulicy by zapakować przesyłki. Czekał na możliwość otworzenia drzwi, patrzył na nadjeżdżające pojazdy. Zauważył samochód obwinionej marki A. (...) . Obwiniona jechała jako pierwsza, szukała miejsca parkingowego. Za nią jechał pokrzywdzony, który zatrzymał się za przejściem dla pieszych , około 5-6m za obwinioną. A. zrównało się z samochodem świadka. Zatrzymało się i obwiniona włączyła bieg wsteczny , cofnęła. Według świadka chciała wjechać na plac (...) . Cofając uderzyła w przód samochodu pokrzywdzonego . Uderzenie to było silne. Nie zauważył czy pokrzywdzony użył klaksonu. Obwiniona i pokrzywdzony wysiedli z pojazdów, w pojazdach nie było innych osób. S. Ż. oświadczył, iż jest pewien że w chwili zderzania samochód pokrzywdzonego stał, a obwiniona cofała. Manewr obwinionej był dla niego zaskoczeniem. Jego zdaniem pokrzywdzony mógł nie zdążyć zareagować. Zauważył, iż po zderzeniu tablica rejestracyjna w pojeździe pokrzywdzonego opuściła się na jedną stronę . Po zapakowaniu przesyłek poszedł na (...) , po czym pojechał w trasę i na miejscu zderzenia nie rozmawiał z policją. Sądził, że pani się przyzna , że cofała. Jego zdaniem wina leżała po jej stronie. Nie unikał kontaktu z policją , stawił się na wezwanie. Wcześniej nie znał ani obwinionej , ani pokrzywdzonego. W toku postępowania wyjaśniającego dodatkowo świadek zeznał, iż po zderzeniu słyszał jak obwiniona powiedziała, że wrzuciła wsteczny. Gdy był w trasie zadzwoniła do niego zastępczyni naczelnika (...) i zapytała czy widział zdarzenie drogowe przy budynku (...) Potwierdził, iż był jego świadkiem. Sąd podzielił zeznania w/w świadków uznając je za spójne, logiczne, rzeczowe i konsekwentne w toku całego postępowania. Należy zauważyć, iż z zeznań wyżej wymienionych jednoznacznie wynika, że obwiniona wykonała manewr cofania uderzając w stojący samochód pokrzywdzonego . Zdarzenie to obserwował postronny świadek, który opisał jego przebieg w sposób korespondujący z wersją pokrzywdzonego. Z dokonanych ustaleń wynika, iż pokrzywdzony i S. Ż. nie znali się wcześniej, świadek ten nie był zainteresowany rozstrzygnięciem w sprawie. Opisywał jedynie swoje spostrzeżenia w bezstronny sposób. Za niewiele wnoszące do sprawy Sąd uznał zeznania R. S. – męża obwinionej . Wynika z nich bowiem , iż nie był on świadkiem zderzenia, a na miejsce kolizji przybył już po niej, na prośbę żony. Zeznał, iż obwiniona nie mówiła mu, że cofała, twierdziła, że zwalniała i wówczas poczuła uderzenie. Podkreślenia wymaga, iż z zeznań tych wynika , iż w chwili zderzenia oba pojazdy, w tym pojazd obwinionej, znajdowały się w ruchu. Sytuację taką biegły wykluczył w wydanej opinii z uwagi na charakter i rozmiar uszkodzeń ujawnionych w samochodzie marki O. . Podobnie Sąd ocenił zeznania funkcjonariusza policji T. K.

(1). Gdy przybył na miejsce zdarzenia samochody były już przestawione. Obwiniona mówiła, że chciała wjechać na parking i poczuła uderzenie. Świadek nie pamiętał czy w tym czasie jechała czy stała. Natomiast kierowca O. oświadczył, że jechał za obwinioną, która cofnęła i uderzyła w przód jego pojazdu. Do zdarzenia doszło na delikatnym wzniesieniu przy przejściu dla pieszych. Miejsce to nie jest objęte monitoringiem . Na jezdni nie było śladów hamowania. Nie ustalili osoby odpowiedzialnej za zderzenie. W toku rozprawy dopuszczony został dowód z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego. Biegły stwierdził, iż uszkodzenia ujawnione w samochodzie O. były o większym rozmiarze niż w A. . Mogły powstać przy działaniu impulsu siły o znacznej wartości . Taki impuls mógł zostać wytworzony, gdy na stojący pojazd O. najeżdżał samochód A. . Z opinii wynika, iż oś wzdłużna samochodu A. (...) była nieznacznie odchylona w lewo od osi wzdłużnej samochodu O. . Rozmiar ujawnionych uszkodzeń koresponduje z wykonywanym manewrem cofania przez kierującą A. (...) oraz wersją naocznego świadka zdarzenia. Biegły analizował także wersję przebiegu zdarzenia wynikającą z relacji obwinionej, która wyjaśniła, iż do uderzenia doszło gdy oba pojazdy były w ruchu, a jej pojazd zwalniał. Według biegłego, w sytuacji gdyby oba pojazdy były w ruchu , przemieszczały się względem siebie z ograniczoną prędkością, wytworzony impuls siły skutkujący powstaniem uszkodzeń, byłby o innej wartości i nie spowodowałby w samochodzie O. uszkodzeń o tak znacznych rozmiarach, byłyby one inne, mniejsze. Z opinii wynika, iż przeprowadzona analiza materiału dowodowego , w tym przede wszystkim rozmiaru i umiejscowienia uszkodzeń w obu pojazdach dają podstawę do przyjęcia wersji bardziej prawdopodobnej, a jest nią wersja przedstawiona przez kierującego samochodem O. . Do zderzania doszło podczas wykonywania manewru cofania przez kierującą samochodem A. . Podczas tego manewru doszło do kontaktu bezpośrednio poprzez zderzak tylny samochodu A. ze zderzakiem przednim i pokrywą komory silnika stojącego samochodu O. . Kierująca A. manewr cofania wykonała bez zachowania szczególnej ostrożności i uwzględnienia istniejącej sytuacji –znajdującego się na jej torze ruchu stojącego pojazdu O. . Biegły wykluczył przyczynienie się do zderzania przez kierującego samochodem O. . Na rozprawie biegły wskazał z jakich przyczyn analizował opisane wersje zdarzenia podając, iż takie wersje wynikały z wyjaśnień obwinionej oraz pokrzywdzonego i świadka zdarzenia S. Ż. . W pierwszej oba pojazdy miały znajdować się w ruchu w chwili zderzenia, a w drugiej pojazd obwinionej miał cofając najechać na stojący samochód marki O. . Sąd podzielił wnioski biegłego . Miał na uwadze , iż biegły do opinii pisemnej załączył zdjęcia ulicy (...) a nie ul (...) . Kwestia ta została ujawniona i wyjaśniona podczas rozprawy. Do akt załączone zostały poglądowe zdjęcia miejsca zdarzenia na ul (...) . Biegły po ich analizie podtrzymał wnioski opinii. Biegły podczas rozprawy wskazał, iż analizował wersję zdarzenia wynikające z wyjaśnień obwinionej i zeznań świadka S. Ż. oraz korespondujących z nimi zeznań pokrzywdzonego. Jednocześnie wskazał, iż w wypadku gdyby oba pojazdy przemieszczały się w chwili zderzenia uszkodzenia byłyby inne niż ujawnione. Jedynie przy najeżdżaniu na stałą przeszkodę powstałyby uszkodzenia w rozmiarze odpowiadającym ujawnionym. Taka sytuacja miała miejsce przy wykonywaniu przez A. (...) manewru cofania i najechaniu na stojący samochód O. . Również w wypadku gdyby to samochód A. stał , a najechał na niego samochód O. . Ta ostania wersja nie znajduje jednak oparcia w relacjach uczestników zdarzenia oraz naocznego świadka. Żadna z wymienionych osób, w tym obwiniona, nie wskazywały by taki był przebieg zdarzenia. Mając powyższe na uwadze wina obwinionej nie budzi wątpliwości a polega na tym, że w dniu 7 października 2016r. o godzinie 9:30 w miejscowości B. ul. (...) kierując samochodem marki A. (...) o nr rej (...) nie zachowała szczególnej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania w wyniku czego uderzyła w stojący za nią pojazd marki O. (...) o nr rej. (...) uszkadzając go, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Obwiniona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona wykroczenia z art art. 86 § 1 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Przedmiotem ochrony wykroczenia z art. 86 kw jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym . Zgodnie z przepisami Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – art. 3 , każdy uczestnik ruchu jest obowiązany zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność czyli unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić lub w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Jednocześnie każdy uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania. Jak wskazano w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 1976 r. VI KRN (...) każdy kierowca jest obowiązany do prowadzenia pojazdu samochodowego z należytą ostrożnością a więc do podejmowania takich czynności, które zgodnie ze sztuką i techniką prowadzenia pojazdów są obiektywnie niezbędne do zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także do powstrzymywania się od czynności, które mogą to bezpieczeństwo zniwelować. Artykuł 23 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, iż kierujący pojazdem jest obowiązany przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność, a w szczególności sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda a w razie trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż obwiniona nie zastosowała się do powyższego obowiązku. Twierdzenia obwinionej, iż nie wykonywała cofania, a do zderzania doszło gdy oba pojazdy były w ruchu, jej zaś zwalniał, wykluczone zostało przez biegłego na podstawie ujawnionych uszkodzeń pojazdów. Przeczą im również zeznania pokrzywdzonego i świadka S. Ż. , którzy jednoznacznie wskazali, iż pojazd obwinionej cofał i uderzył w stojący samochód O. . Bezsporne jest, iż do kontaktu pojazdów doszło . Okoliczności przedmiotowego zdarzenia świadczą o tym , iż obwiniona nie obserwowała w należyty sposób drogi za swoim pojazdem, do czego była zobligowana. W świetle wskazanych wyżej okoliczności Sąd orzekł wobec obwinionej karę grzywny w wysokości 300 złotych. Orzeczona kara, w ocenie Sądu, jest współmierna do stopnia zawinienia obwinionej i społecznej szkodliwości zarzucanego jej czynu i nie może być postrzegana jako rażąco surowa. Na podstawie art. 118 § 1 i 3 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd obciążył obwinioną zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 zł , opłatą w kwocie 30 zł oraz wydatkami związanymi z wydaniem opinii przez biegłego w kwocie 639,40 zł .