Sygn. akt IV U 638/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2017r. Sąd Okręgowy we Włocławku IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Katarzyna A
§ 1i 3 kpc .
ZUS dodał, że decyzja z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) została skutecznie doręczona (domniemanie doręczenia w dniu 14.08.2013r.), a zatem stała się prawomocna w dniu 15.09.2013r. Ponadto decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 18 sierpnia 2016 roku znak: (...) stwierdzono, że J. Z. jest dłużnikiem ZUS z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, a zadłużenie wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji wynosi łącznie 20.142,46 złotych, w tym: 1/ z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w ramach zakresów deklaracji 01-39 za okres od 10.2005r. do 11.2006r. w kwocie 6.557,41 złotych, - odsetek za zwłokę: 7.562,00 złotych; 2/ z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne w ramach zakresów deklaracji 01-39 za okres od 10.2005r. do 11.2006r. w kwocie 2.335,76 złotych, -odsetek za zwłokę: 2.682,00 złotych; 3/ z tytułu składek na Fundusz Pracy w ramach zakresów deklaracji 01-39 za okres od 10.2005r. do 11.2006r. w kwocie 467,29 złotych, -odsetek za zwłokę: 538,00 złotych. W uzasadnieniu decyzji z dnia 18 sierpnia 2016 roku wskazano, że J. Z. jako płatnik składek nie realizowała obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. W dniu 22 września 2016 roku J. Z. wniosła odwołanie od w/w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 18 sierpnia 2016 roku. W uzasadnieniu odwołania J. Z. wskazała, że do dnia otrzymania w/w decyzji z dnia 18 sierpnia 2016 roku nie otrzymała żadnej korespondencji z ZUS w tej sprawie. Tym samym nie miała możliwości wypowiedzieć się odnośnie stanowiska ZUS w toku postępowania przed jego organami. Ponadto podniosła zarzut przedawnienia roszczeń ZUS. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska ZUS podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 18 sierpnia 2016 roku. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2016 roku Sąd Okręgowy we Włocławku połączył, w myśl art. 219 kpc , sprawy z obydwu odwołań do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 31.12.1998r. J. Z. dokonała zgłoszenia płatnika składek - osoby fizycznej na druku (...) (wpis Nr (...) ) oraz zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego na druku (...) . Zgłoszenie nastąpiło z kodem tytułu ubezpieczenia 0510 00 tj. osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą. Wyrejestrowanie z ubezpieczeń na druku (...) oraz wyrejestrowania płatnika składek na druku (...) dokonano od 01.01.1999r. Następnie od 01.09.2002r. J. Z. dokonała zgłoszenia płatnika składek na druku (...) (wpis Nr (...) ) oraz zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego na druku ZUS ZZA jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą. Dowód: system (...) . Wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczący J. Z. został wykreślony z ewidencji 01.08.2011r. Dowód: www.ceidg.gov.pl. J. Z. figurowała w Urzędzie Skarbowym we W. w rejestrze osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych od 17.11.1998r. do 31.12.2000r. i objętą podatkiem od przychodów ewidencjonowanych od 01.01.2001r. do 01.11.2006r. Dowód: pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z 28.06.2013r. w aktach organu rentowego (...) k.-
- W okresie od dnia 01.09.2001r. do 28.02.2003r. J. Z. została zgłoszona do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę. Dowód: system (...) . Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) stwierdzono, że J. Z. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej określonej wpisem Nr (...) podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym, tj. emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresach od dnia 01.01.1999r. do dnia 31.08.2001 roku i od dnia 31.03.2003r. do dnia 01.11.2006r. z podstawą wymiaru składek w wysokości zadeklarowanej kwoty, nie niższej jednak niż 60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Decyzję doręczono w sposób zastępczy poprzez dwukrotne awizowanie w dniach 16 i 24 lipca 2013r. (zwrot do nadawcy w dniu 1.08.2013r.) ze skutkiem na dzień Dowód: decyzja i koperta doręczenia w aktach organu rentowego) . W dniu 25.03.2016r. została wydana przez Prezesa KRUS prawomocna decyzja o ustaniu ubezpieczenia społecznego rolników dla J. Z. od dnia 15.03.2000r. do 30.09.2001r. i od dnia 01.03.2003r. do dnia 01.11.2006r. oraz od dnia 03.04.2011r. do dnia 08.04.2011r. Dowód: decyzja Prezesa KRUS z 25.03.2016r. w aktach organu rentowego (...) k.-
- J. Z. prowadząc pozarolniczą działalność gospodarczą nie realizowała obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne oraz Fundusz Pracy. Dowód: system (...) . Decyzją z dnia 18 sierpnia 2016 roku znak: (...) stwierdzono, że J. Z. jest dłużnikiem ZUS z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, a zadłużenie wraz z należnymi odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania decyzji wynosi łącznie 20.142,46 złotych, w tym: 1/ z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w ramach zakresów deklaracji 01-39 za okres od 10.2005r. do 11.2006r. w kwocie 6.557,41 złotych, - odsetek za zwłokę: 7.562,00 złotych; 2/ z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne w ramach zakresów deklaracji 01-39 za okres od 10.2005r. do 11.2006r. w kwocie 2.335,76 złotych, -odsetek za zwłokę: 2.682,00 złotych; 3/ z tytułu składek na Fundusz Pracy w ramach zakresów deklaracji 01-39 za okres od 10.2005r. do 11.2006r. w kwocie 467,29 złotych, -odsetek za zwłokę: 538,00 złotych. Decyzję doręczono ubezpieczonej prawidłowo w dniu 23 sierpnia 2016r. Dowód: decyzja i zpo w aktach organu rentowego. Sąd zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż powyżej ustalony stan faktyczny Sąd oparł na materiale dowodowym zgromadzonym w trakcie trwania postępowania i ujawnionym na rozprawie, przede wszystkim w postaci dołączonych do akt dokumentów zebranych w aktach organu rentowego. Przedmiotowy materiał Sąd uznał za rzetelny i wiarygodny. Strony bowiem w trakcie postępowania nie kwestionowały jego prawdziwości. Tym samym należy skonstatować, iż brak jest przesłanek by odmówić dokumentom zgromadzonym w aktach organu rentowego przymiotu wiarygodności W konsekwencji przedmiotowy materiał dowodowy pozwolił dokonać rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Wobec poczynionej wyżej konstatacji podkreślenia wymaga fakt, iż akta ZUS prowadzone były z należytą starannością, świadczy o tym kompletność zachowanych dokumentów. Ich szczegółowa analiza, dokonana przez Sąd Okręgowy, pozwala na przyjęcie za zasadnej konstatacji, iż brak jest w zgromadzonych w aktach ZUS dokumentach najmniejszych choćby śladów nieuprawnionej ingerencji w ich treść. Trzeba także dodać, iż o wiarygodności dokumentów świadczy fakt, iż zawierają one informacje dotyczące okoliczności występujących w dniu sporządzenia dokumentu, a zatem stanowią bardziej rzetelny materiał dowodowy niż relacje osobowych źródeł, co do zasady rekonstruujących zdarzenia istniejące wcześniej, a zatem w sposób naturalny obarczone ryzykiem nieścisłości wynikającym z niepamięci będącej inklinacją znacznego upływu czasu od zdarzeń na okoliczność zaistnienia których ewentualnie świadkowie są słuchani przed sądem. W powyższym kontekście trzeba podnieść, iż każde twierdzenie stron powinno być w sposób naturalny poparte dowodami. Niemniej przedmiotem dowodu mogą być jedynie fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ( vide art. 227 kpc ). Z tego też względu uzasadniona jest pewna selekcja faktów wskazywanych jako uzasadnienie zgłaszanych wniosków dowodowych z punktu widzenia podstawy faktycznej powództwa, jak również znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Należy zaznaczyć, iż art. 227 kpc wyznacza granicę faktów, które mogą być przedmiotem dowodu w postępowaniu cywilnym. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że ocena, czy określone fakty mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zależy nie tylko od tego, jakie są to fakty, lecz także, a nawet w pierwszej kolejności, od tego, jak sformułowana i rozumiana jest norma prawna, która w rozpatrywanej sprawie została zastosowana. Dokonane ustalenia faktyczne oceniane są w aspekcie określonego przepisu prawa materialnego, który wyznacza zakres koniecznych ustaleń faktycznych i ma rozstrzygające znaczenie dla oceny, czy określone fakty, jako ewentualny przedmiot dowodu, mają wpływ na treść orzeczenia ( vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2012 roku, II CSK 357/11, Legalis; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2011 roku, I CSK 237/10, Legalis). W niniejszej sprawie Sąd uznał ostatecznie za nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy dowód z zeznań wnioskodawczyni i dlatego nie przeprowadził tego dowodu, albowiem stan faktyczny jest w sprawie bezsprzeczny, a jego ocena i kwalifikacja prawna (subsumpcja) należy do wyłącznej kompetencji Sądu, co implikuje zasadność konstatacji, że subiektywne odczucia wnioskodawczyni w tym zakresie są zbyteczne dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie prawidłowo organ rentowy wywodzi w odpowiedzi na odwołanie od decyzji z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) , że z przepisu art. 83 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. z dnia 7 czerwca 2016 r., Dz.U. z 2016 r. poz. 963 ze zm.) w związku z art.
§ 1
kodeksu postępowania cywilnego wynika, iż od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie do właściwego sądu, które należy złożyć w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Z dowodu doręczenia spornej decyzji (koperta k. 20 akt organu rentowego) wynika jednoznacznie, iż zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) awizowano po raz pierwszy w dniu 30.07.2013r. a następnie powtórnie w dniu 7.08.2013r. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki operator pocztowy dokonał zwrotu przesyłki w dniu 16.08.2013r. Zgodnie art. 44 § 1pkt 1, § 2, § 3 i § 4 kpa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 , umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata; w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 , pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia; doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W świetle tej regulacji Zakład słusznie przyjął domniemanie skutecznego doręczenia decyzji w dniu 14.08.2013r. (poprzez awizowanie dokonane na adres J. Z. , tj. W. ulica (...) , ze wskazaniem czternastodniowego terminu do odbioru przesyłki w Urzędzie Pocztowym we W. ). Natomiast odwołanie zostało nadane w dniu 22.09.2016r., czyli po upływie miesięcznego terminu do jego wniesienia. Zaskarżona decyzja z dnia 26 lipca 2013r. zawierała pouczenie w jakim terminie i do którego sądu należy wnieść odwołanie w przypadku stwierdzenia, niezgodności decyzji z przepisami lub ze stanem faktycznym. Zgodnie z brzmieniem art.
§ 1
kpc odwołanie od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Z kolei według treści art.
§ 3
kpc sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. W powyższym kontekście trzeba podnieść, że wobec treści art.
§ 3kpc należy uznać, że postępowanie szczególne regulowane przepisami art.
477 8 kpc i nast. nie zna instytucji przywrócenia terminu w rozumieniu art. 168 kpc i nast. ( vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 1994 roku, III AUr 344/94, OSA 1995, Nr 1, poz. 9). W tym miejscu wskazać należy, iż z treści cytowanego przepisu art.
§ 3
kpc wynika wprost, iż do skutecznego wniesienia odwołania po upływie miesięcznego terminu niezbędne jest spełnienie się obu warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, a przyczyna tego musi być niezależna od odwołującego się. W niniejszej sprawie żaden z nich nie został spełniony. Jest bez wątpienia nadmiernym opóźnieniem złożenie odwołania po upływie ponad 3 lat, zwłaszcza gdy porówna się ten okres z przewidzianym prawem terminem jednomiesięcznym. Należy w tym kontekście podkreślić, iż odwołująca wniosła odwołanie w terminie stanowiącym ponad trzydziestokrotną multiplikację wyznaczonego ustawowo. Już sama powyższa konstatacja uzasadnia odrzucenia odwołania, albowiem jak wynika z treści cytowanych przepisów sąd może odstąpić od odrzucenia złożonego po terminie odwołania jedynie w sytuacji, gdy opóźnienie w złożeniu odwołania nie jest nadmierne (co nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie) oraz nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. To bowiem jedynie w sytuacji, gdy przekroczenie terminu nie jest nadmierne, obowiązkiem sądu określonym w art.
§ 3k.p.c.
jest przed odrzuceniem odwołania wyjaśnienie przyczyn tego przekroczenia i ocena, czy były to przyczyny niezależne od odwołującego się. Niemniej celem uzupełnienia argumentacji przemawiającej za uzasadnianym rozstrzygnięciem o odrzuceniu odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) należy dodać, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż opóźnienie we wniesieniu odwołania było wynikiem okoliczności niezależnych od skarżącej. W tym miejscu podnieść należy, iż ocena, czy przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, jest pozostawiona uznaniu sądu. Przy ocenie czy przekroczenie terminu do złożenia odwołania nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiały stronie dokonanie czynności, lecz także badać, czy okoliczności te były niezależne od skarżącego. W rozpoznawanej sprawie odwołująca się nie wykazała żadnych okoliczności uniemożliwiających jej złożenie odwołania w terminie, a jedynie powoływała się na nieskuteczność doręczeni jej przesyłki o nr
(00)(...) . Jak wynika z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2013 roku (sygn. akt III CZ 6/13, LEX nr 1314372) to na stronie zobowiązanej do dokonania czynności procesowej w określonym terminie ciąży obowiązek zachowania należytej staranności w celu jego dotrzymania, której miernikiem jest obiektywnie oceniana staranność, jakiej można wymagać od osoby właściwie dbającej o swoje interesy procesowe. Uchybienie w tym względzie spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie (tak też postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2005 r., II CZ 103/05, niepubl.; z dnia 26 kwietnia 2007 r., III CZ 22/07, niepubl.). Przez analogię treść tego postanowienia należy odnosić również do obowiązku zachowania ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Rażące niedbalstwo odwołującej skutkujące uchybieniem temu terminowi skutkować musi odrzuceniem odwołania. Wprawdzie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 lutego 1996 roku (sygn. akt II URN 63/95, OSNAPiUS 1996 Nr 17, poz. 256) przyjął, że pojęcie niezależnych od strony przyczyn uchybienia terminowi jest sformułowaniem szerszym od "braku winy strony" w rozumieniu art. 168 § 1 kpc i pozwala na uwzględnienie także niektórych przyczyn zawinionych, to jednak - zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie - okoliczności rozpoznawanego przypadku stanowczo nie usprawiedliwiają przekroczenia terminu. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu rentowego, wyrażonym w petitum odpowiedzi na odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) i jej uzasadnieniu, że okoliczności sprawy nie wskazują na jakiekolwiek obiektywne przyczyny niezachowania terminu. W tym miejscu wskazać należy, że przewidziana w art. 44 kpa zastępcza formy doręczenia pism rodzi domniemanie prawne ( praesumptio iuris ), że pismo zostało skutecznie doręczone adresatowi (zob. szerzej wyr. WSA w Łodzi z 5.11.2008 r., III SA/ŁD 390/08, Legalis; post. NSA z 4.4.2013 r., II GSK 426/13, Legalis). Doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak doręczenie właściwe pisma adresatowi (zob. szerzej wyr. WSA w Warszawie z 25.2.2004 r., III SA 1650/02, Legalis; zob. także E. Iserzon, Doręczenia, [w:] Iserzon, Starościak, Komentarz, 1965, s. 83-84). Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że pomimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Do takich przyczyn można m.in. zaliczyć nieobecność z powodu choroby i spowodowaną tym niemożność odebrania przesyłki złożonej w urzędzie pocztowym. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej (zob. szerzej: wyr. WSA w Warszawie z 5.12.2005 r., II SA/WA 423/05, Legalis; wyr. NSA w Katowicach z 3.4.1996 r., SA/KA 1312/95, Legalis; wyr. NSA w Krakowie z 28.5.2002 r., II SA/KR 2612/98, Legalis; wyr. NSA z 8.4.2011 r., I OSK 858/10, Legalis; zob. także A. Wróbel, Doręczenie, [w:] K. Chorąży, W. Taras, A. Wróbel, Postępowanie administracyjne, egzekucyjne i sądowoadministracyjne, Kraków 2003, s. 69). W niniejszej sprawie odwołująca przedmiotowego domniemania nie obaliła, a nawet nie próbowała tego uczynić, ograniczając się tylko do konstatacji, zawartej we wniosku o przywrócenie terminu, że decyzja nigdy nie została jej skutecznie doręczona. Należy w tym miejscu zauważyć, że J. Z. , reprezentowana w sprawie przez fachowego pełnomocnika, miała wyznaczony przez Sąd czternastodniowy termin na przedstawienie dowodów na poparcie zgłaszanych roszczeń procesowych pod rygorem ich pominięcia ( vide postanowienie Sądu Okręgowego we Włocławku z dnia 5 grudnia 2016 roku k.-30v). W wyznaczonym okresie odwołująca nie podjęła jednak żadnej inicjatywy dowodowej, implikując tym samym realizację wzmiankowanego rygoru. Trzeba dodać, iż indyferentnym prawnie dla oceny stanu faktycznego w niniejszej sprawie jest okoliczność nieprzebywania odwołującej na terenie kraju w czasie awizowania jej inkryminowanej przesyłki, albowiem jako osoba prowadząca działalność gospodarczą, ergo przyjmując status fachowego podmiotu uczestniczącego w obrocie gospodarczym przyjęła ona na siebie implicite obowiązki zachowania szczególnej dbałości o swoje interesy związane przedmiotowo z rodzajem prowadzonej profesjonalnie działalności. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy we Włocławku, na podstawie art.
§ 3kpc , odrzucił odwołanie J.
Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) jako wniesione po upływie ustawowego jednomiesięcznego terminu. W konsekwencji powyższego Sąd, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uznał, że zaskarżona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 18 sierpnia 2016 roku znak: (...) jest w pełni zasadna i opowiada prawu. Kluczowym bowiem jest, że zaskarżona decyzja stanowi niejako wykonanie prawomocnej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) , mocą sentencji której stwierdzono, że J. Z. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej określonej wpisem Nr (...) podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym, tj. emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresach od dnia 01.01.1999r. do dnia 31.08.2001 roku i od dnia 31.03.2003r. do dnia 01.11.2006r. z podstawą wymiaru składek w wysokości zadeklarowanej kwoty, nie niższej jednak niż 60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. W tym zakresie organ rentowy jest bowiem związany granicami prawomocnej wcześniejszej decyzji – jest to związanie prejudycjalne co oznacza, że nie mógł on dokonać odmiennej oceny prawnej oraz odmiennych ustaleń faktycznych niż zawarta w prejudykacie. Ostateczność decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) ma również znaczenie dla ustaleń dokonanych w przedmiotowej sprawie albowiem skutkiem jej mocy wiążącej jest to, że przesądzenie we wcześniejszej decyzji kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, iż w procesie późniejszym kwestia ta nie może być już w ogóle badana, a w konsekwencji zachodzi ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalną decyzją. Powszechnie przyjmuje się zasadę uwzględniania przez sądy powszechne skutków prawnych orzeczeń organów administracyjnych, która ma swoje źródło w prawnym rozgraniczeniu drogi sądowej i drogi administracyjnej, czego wyrazem są art. 2 § 3 i art. 177 § 1 pkt 3 kpc oraz art. 16 i 97 § 1 pkt 4 kpc , a pod rządami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.)) także w idei podziału władz (art. 10) oraz działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7). Zasada ta doznaje ograniczenia jedynie w myśl koncepcji tzw. bezwzględnej nieważności decyzji administracyjnej, która nie ma normatywnego umocowania, ale znajduje oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, wyrażającym od kilkudziesięciu lat niezmienny pogląd, że decyzja administracyjna nie może wywoływać skutków prawnych, pomimo jej formalnego nieuchylenia, jeśli jest dotknięta wadami, godzących w jej istotę jako aktu administracyjnego. Do takich wad zalicza się brak organu powołanego do orzekania w określonej materii oraz niezastosowanie jakiejkolwiek procedury lub oczywiste naruszenie zasad postępowania administracyjnego (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 1946 r., C.III. 217/46, OSN 1947 nr 1, poz. 25, z dnia 15 października 1951 r., C. 653/51, OSN 1952 nr 3, poz. 75, z dnia 29 czerwca 1957 r., 2 CR 499/57, OSN 1959 nr 3, poz. 88, z dnia 27 sierpnia 1959 r., 1 CR 1051/58, „Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego" 1960 nr 2, s. 58, z dnia 4 listopada 1959 r., 2 CR 669/59, OSPiKA 1962 nr 4, poz. 106, uchwały z dnia 21 listopada 1980 r., III CZP 43/80, OSNCP 1981 nr 8, poz. 142, z dnia 21 września 1984 r., III CZP 53/84, OSNC 1985 nr 5 - 6, poz. 65, z dnia 27 listopada 1984 r., III CZP 70/84, OSNCP 1985 nr 8, poz. 108 oraz postanowienie z dnia 9 listopada 1994 r., III CRN 36/94, OSNCP 1995 nr 3, poz. 54 i wyrok z dnia 7 kwietnia 1999 r., I CKN 1079/97, OSNC 1999 nr 11, poz. 189). Koncepcja bezwzględnej nieważności decyzji administracyjnej w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczy wad decyzji, które dyskwalifikują ją jako indywidualny akt administracyjny z punktu widzenia podstawowych cech kreatywnych przesądzających o bycie prawnym aktu administracyjnego w ogóle. Możność badania, a ściślej - kwestionowania decyzji administracyjnej wyłącznie w ograniczonym zakresie, w myśl wypracowanej w judykaturze Sądu Najwyższego koncepcji bezwzględnej nieważności (nieistnienia) decyzji administracyjnej, stanowi jedyne odstępstwo od zasady związania sądu cywilnego decyzją administracyjną. Poza tym Sąd Najwyższy wielokrotnie wyrażał pogląd, że sąd w postępowaniu cywilnym nie jest uprawniony do kwestionowania decyzji administracyjnej, w szczególności pod względem jej merytorycznej zasadności, i jest nią związany także wówczas, gdy w ocenie sądu decyzja jest wadliwa (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 28 września 1938 r., C.I. 1432/37, „Przegląd Notarialny" 1939 nr 2, s. 19, z dnia 4 listopada 1938 r. C. II 1625/37, „Przegląd Sądowy" 1938, poz. 503, z dnia 27 września 1948 r., C. 574/48, „Przegląd Notarialny" 1949 nr 3 - 4, s. 324, z dnia 2 stycznia 1962 r., 4 CR 445/61, OSNCP 1963 nr 4, poz. 82, wyroki z dnia 12 maja 1964 r., II CR 185/64, OSNCP 1965 nr 3, poz. 41, z dnia 6 marca 1967 r., III CR 402/66, „Informacja Prawnicza" 1967 nr 6, poz. 10, z dnia 3 lutego 1976 r., II CR 732/75, OSNCP 1976 nr 12, poz. 263, uchwały z dnia 18 listopada 1982 r., III CZP 26/82, OSNCP 1983 nr 5 - 6, poz. 64, z dnia 27 września 1991 r., III CZP 90/91, OSNCP 1992 nr 5, poz. 72, postanowienia z dnia 9 listopada 1994 r., III CRN 36/94, OSNC 1995 nr 3, poz. 54, z dnia 24 maja 1996 r., I CRN 67/96, niepublikowane, z dnia 30 w czerwca 2000 r., III CKN 268/00, OSNC 2001 nr 1, poz. 10, wyroki z dnia 16 maja 2002 r., IV CKN 1071/00, OSNC 2003 nr 9, poz. 120, z dnia 12 marca 2004 r., II CK 47/03, z dnia 28 lipca 2004 r., III CK 296/03, „Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego" 2005 nr 6, s. 29, postanowienie z dnia 19 listopada 2004 r., V CK 251/04, „Przegląd Sądowy" 2006 nr 3, s. 113 i wyrok z dnia 30 stycznia 2007 r., IV CSK 350/06, niepublikowany). Ostateczną decyzją administracyjną, od której strona nie wniosła odwołania w trybie art. 477
(9)KPC , związany jest także sąd ubezpieczeń społecznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2008 r., I UK 173/07, niepublikowany). Reasumując ten wątek rozważań należy przyjąć, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, iż sąd w postępowaniu cywilnym obowiązany jest uwzględniać stan prawny wynikający z osnowy ostatecznej decyzji administracyjnej, chyba że decyzja została wydana przez organ niepowołany lub w zakresie przedmiotu orzeczenia bez jakiejkolwiek podstawy w obowiązującym prawie materialnym, względnie z oczywistym naruszeniem reguł postępowania administracyjnego. W tych przypadkach sąd nie jest związany decyzją administracyjną, ponieważ jest ona bezwzględnie nieważna (nieistniejąca prawnie) i - pomimo jej formalnego nieuchylenia - nie wywołuje skutków prawnych ( vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2008 roku, I UK 376/07). W niniejszej sprawie jest bezspornym, iż decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) została wydana przez organ do tego powołany, w zakresie przedmiotu orzeczenia ze wskazaniem podstawy w obowiązującym prawie materialnym, z uznaniem reguł postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy nadto wskazać, iż w sprawie, w której wniesiono odwołanie od decyzji organu rentowego, przedmiot oraz zakres rozpoznania i orzeczenie sądu pracy i ubezpieczeń społecznych wyznacza treść tej decyzji ( vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1999 roku, II UZ 52/99). W związku z powyższym, oraz faktem, iż J. Z. nie podnosiła żadnych merytorycznych zarzutów względem zasadności zaskarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 18 sierpnia 2016 roku znak: (...) , a de facto kwestionowała jedynie konstatację prawomocnej już decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) i jako takiej ostatecznej, należy stwierdzić, iż Sąd ograniczył się li tylko do weryfikacji prawidłowości samego wymiaru składek i stwierdzenia obowiązku ich zapłaty, dokonanych decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 18 sierpnia 2016 roku znak: (...) W powyższym zakresie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Organ rentowy swe rozstrzygnięcia zawarte w osnowie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 18 sierpnia 2016 roku znak: (...) oparł bowiem na prawidłowo wskazanych przepisach prawa. I tak na podstawie art. 46 ust. 1 i art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych płatnik składek jest zobowiązany do przesyłania deklaracji rozliczeniowych i imiennych raportów miesięcznych oraz rozliczania i opłacania składek na ubezpieczenia za każdy miesiąc kalendarzowy wykonywania działalności gospodarczej w wyznaczonym ustawowo terminie. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie, a także zgodnie z dokonaną analizą rozliczeń konta ustalono, iż J. Z. jako płatnik nie dopełniła powyższych obowiązków. Ponieważ na dzień wydania decyzji nie zostały zaewidencjonowane w Kompleksowym Systemie Informatycznym zarówno dokumenty rozliczeniowe jak i wpłaty postanowiono jak w sentencji zaskarżonej decyzji. Zakład Ubezpieczeń Społecznych prawidłowo ustalił podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za poszczególne miesiące oparciu o art. 18 ust. 8 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych stanowiący, iż podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych będących osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą oraz osobami z nimi współpracującymi, stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Zgodnie z kolei z treścią art. 32 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych do składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie: ich poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, przepisów karnych, dokonywania zabezpieczeń na wszystkich nieruchomościach, ruchomościach i prawach zbywalnych dłużnika, odpowiedzialności osób trzecich i spadkobierców oraz stosowania ulg i umorzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne. Podstawę na ubezpieczenie zdrowotne stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 75% przeciętnego wynagrodzenia co wskazuje art. 81 ust.1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. z dnia 19 października 2016 r., Dz.U. z 2016 r. poz. 1793 ze zm.). Składki zostały naliczone zgodnie z zapisem art. 22 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych , art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 107 ust. l w zw. z art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. z dnia 21 kwietnia 2016 r., Dz.U. z 2016 r. poz. 645 ze zm.). W tym miejscu należy wskazać, iż dochodzone przez ZUS składki za okres od miesiąca października 2005 r. do miesiąca listopada 2006 roku nie uległy przedawnieniu, z uwagi na fakt, iż nie uległy one przedawnieniu na dzień wydania decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 26 lipca 2013 roku nr: (...) stwierdzającej, że J. Z. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej określonej wpisem Nr (...) podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym, tj. emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresach od dnia 01.01.1999r. do dnia 31.08.2001 roku i od dnia 31.03.2003r. do dnia 01.11.2006r. z podstawą wymiaru składek w wysokości zadeklarowanej kwoty, nie niższej jednak niż 60% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 5f ustawy z 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w przypadku wydania przez ZUS decyzji ustalającej obowiązek opłacania składek na te ubezpieczenia bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia wszczęcia postępowania do dnia, w którym decyzja stała się prawomocna (dodany ustawą z dnia 28.04.2011 r., Dz.U. Nr 138, poz. 808, która weszła w życie 20.07.2011 r.). Tym samym w niniejszej sprawie nie upłynął 10-letni okres przedawnienia ( vide art. 24 ust. 4 ustawy z 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw z dnia 18.12.2002 r. ,Dz.U. Nr 241, poz. 2074, która weszła w życie 1.01.2003 r.). Trzeba w tym miejscu dodać, że w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, do rozstrzygania w przedmiocie przedawnienia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, zastosowanie ma ustawa z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych i tylko przepisy tej ustawy regulują kwestię przedawnienia (zgodnie z art. 32 w/w ustawy do składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie: ich poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, przepisów karnych, dokonywania zabezpieczeń na wszystkich nieruchomościach, ruchomościach i prawach zbywalnych dłużnika, odpowiedzialności osób trzecich i spadkobierców oraz stosowania ulg i umorzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne). Zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych , w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2011roku, należności z tytułu składek co do zasady ulegały przedawnieniu po upływie 10 lat od chwili kiedy stały się wymagalne. Zgodnie z obowiązującym od dnia 0l.0l.2012r. nowym brzmieniem art. 24 ust. 4 ustawy o ubezpieczeniu społecznym nadanym ustawą z dnia 16 września 2011r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. Nr 232, poz.1378), należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Równocześnie zgodnie z art.27 ust.1 powołanej powyżej ustawy do przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, których bieg przedawnienia rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą, z tym, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 01.0l.20l2r. Ponadto stosownie do przepisów przejściowych zawartych w art.27 ust.2 jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed 1 stycznia 2012r. nastąpiłoby zgodnie z obowiązującymi przepisami do dnia 31.12.2011r., wcześniej, przedawnienie następuje z upływem wcześniejszego terminu, tj. poprzednio obowiązującego 10- letniego terminu przedawnienia. Niejako na marginesie można jeszcze dodać, że postępowanie sądowe sprawach z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych skupia się na wadach wynikających z naruszenia prawa materialnego, a kwestia wad decyzji administracyjnych spowodowanych naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego pozostaje poza przedmiotem tego postępowania. W postępowaniu przed sądem w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych zastosowanie znajdują przepisy kodeksu postępowania cywilnego , a nie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego , w związku z czym nie ma możliwości badania w świetle przepisów tego kodeksu prawidłowości wydanej przez organ rentowy decyzji. Podnoszone przez odwołującą zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego leżały zatem poza sferą rozważań Sądu. Wskazać w tym kontekście należy, że sądy powszechne nie są sądami właściwymi do rozstrzygania tego typu procesowych zagadnień dotyczących postępowania administracyjnego. Skoro odwołująca upatrywała tego typu nieprawidłowości w działaniach ZUS winna wystosować stosowne środki odwoławcze przewidziane czy to w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r., czy też w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tj. z dnia 10 maja 2016 r., Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Sądy powszechne rozpatrują sprawy z odwołań od decyzji ZUS tylko w ściśle określonym zakresie badając ich merytoryczną zasadność. W ich kognicji nie pozostają kwestie zachowania formalnych warunków określonych procedurą administracyjną. Mając na uwadze powyższe rozważania, uznając decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 18 sierpnia 2016 roku znak: (...) za pozbawioną wad tak faktycznych jak i prawnych, na podstawie przepisu art. 477 14 § 1 kpc , orzeczono jak w sentencji uzasadnianego wyroku. Nie stwierdzono bowiem żadnych podstaw do uwzględnienia odwołania wnioskodawczyni.