). Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że umowa z dnia 16 marca 1998 roku dotycząca najmu lokalu mieszkalnego numer (...) położonego w Ł. przy ul. (...) , została zawarta przez poprzednika prawnego powoda z pozwaną I. S. . Poza sporem pozostawała także okoliczność, że strona powodowa wywiązała się ze swojego zobowiązania wynikającego z zawartej umowy o najem nieruchomości, wydając I. S. lokal mieszkalny do używania. Tym samym po stronie najemcy – I. S. oraz stale zamieszkujących z nim osób pełnoletnich powstał obowiązek uiszczania czynszu w oznaczonej wysokości i terminie. Wątpliwości Sądu nie budził nadto fakt, iż w 1998 roku pozwana S. S. przeprowadziła się do W. , gdzie początkowo wynajmowała mieszkanie, a następnie od dnia 2001 roku zamieszkała przy ul. (...) , pod którym to adresem pozwana jest zameldowana od dnia 18 kwietnia 2001 roku do dnia dzisiejszego. Pod w/w adresem pozwana prowadzi własną działalność gospodarczą, na ten adres ma nadto zawarte umowy o dostawę paliwa gazowego oraz sygnału sieci telewizyjnej oraz internetowej. Jednocześnie w świetle złożonych do akt sprawy dokumentów Sąd uznał, że S. S. z dniem 12 kwietnia 2011 roku wymeldowała się spod adresem wskazanego w pozwie. Skoro zatem pozwana S. S. nie mieszkała na stałe w przedmiotowym lokalu w okresie objętym żądaniem powoda, brak jest podstaw by domagać się od niej zapłaty, zgodnie z przepisem art.
, skoro za zapłatę czynszu i innych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie, za okres ich stałego zamieszkiwania ( art.
). Dodatkowo wskazać należy, że to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia twierdzeń faktycznych o tym, że pozwana S. S. zamieszkiwała w lokalu nr (...) przy ul. (...) w Ł. , że zamieszkiwanie to miało charakter stały, a ponadto czasokresu tego zamieszkiwania. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 roku (I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76 ), że rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ( art. 232 k.p.c. ). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach ( art. 3 k.p.c. ), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. ). Powód nie udowodnił powyższych twierdzeń faktycznych odnośnie zamieszkiwania S. S. w lokalu, o którym mowa wyżej, w szczególności nie zgłosił żadnych świadków, którzy by ów fakt potwierdzili. Z akt sprawy nie wynika również, aby strona powodowa przeprowadzała kiedykolwiek wywiad wśród lokatorów przedmiotowej posesji, który miałby na celu ustalenie tożsamości osób rzeczywiście zamieszkałych w lokalu nr (...) . W ocenie Sądu nie może przy tym budzić wątpliwości okoliczność, iż powód miał realną możliwość ustalenia, że od kwietnia 2001 roku pozwana S. S. nie jest zameldowana i nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Zdaniem Sądu zasadnym jest wręcz wniosek, że poprzednik prawny powoda posiadał wiedzę w zakresie niezamieszkiwania S. S. w lokalu oznaczonym w pozwie, na co wskazuje fakt zaadresowania wezwania do zapłaty z dnia 20 maja 2009 roku wyłącznie do pozwanych I. S. , K. S. i M. S. . Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił powództwo w całości.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.